Idę do kina z... Magdaleną Cielecką - Ekran Tomasza Raczka

Mogę płakać z tego powodu, mogę zagryzać zęby i się wkurzać, ale muszę to zrobić, tak jak on. Natomiast... Rzadko mi się już zdarza pracować w takich jakichś konfiguracjach, w takich twórczych, że tak powiem, zespołach, gdzie ktoś by z zerojedynkową mówił, zrobisz albo tak, albo wypad, albo w ogóle na pewno nie inaczej. Już tak się chyba nie pracuje. Nie ma już takich autokratów, nie ma takich dyktatorów też. Może gdzieś jeszcze są, ale ja, jeżeli bym chyba wyczuła taką energię i jakieś takie zapędy, to chyba bym po prostu nie weszła w projekt. Nawet jakby to był Tadeusz Kantor, który był dyktatorem i powiedział, pani Magdo, musi pani w umarłej klasie u mnie zagrać.

Ale wiesz, no udało się jakoś okiełznać profesora Annę Polony, żebyś zagrała w teatrze, ale potem zrobiłaś dużo gorszą rzecz, bo zagrałaś w filmie w trakcie studiów do władzy. Jeszcze dostałam nagrodę. Boże. Tak, w trakcie studiów. Takich rzeczy się w szkole nie wybacza. No nie wybacza się i do tego stopnia, że tutaj musiał mnie uratować pan Andrzej Wajda. Bo zagrałam w Pokuszeniu. Barbary Sas, to był czwarty rok. Dostałam nagrodę w Gdyni za główną rolę i dostałam od razu angaż do Starego Teatru. Też dzięki pani Annie Polony, bo ona mnie jakby zarekomendowała Tadeuszowi Bradeckiemu, że jest taka dziewczyna, już zagrała tu i tam i interesująca i warto i też pan Andrzej Wajda.

Ja go nie robiłam akurat, niestety. Ale właśnie chciałem zapytać, czyja to była decyzja? Czy powiedziałaś, nie, ja się nigdy nie rozbiorę? Nie, nie, bo to była taka historia, że ta pierwsza, taka kultowa, powiedziałabym, operetka Tadeusza Bradeckiego z Albertynką Dorotą Segną powstała kilka lat wcześniej i to był rzeczywiście wspaniały, kultowy spektakl, gdzie Dorota robiła striptease. I to było fenomenalne. I to było rzeczywiście ekscytujące i piękne też i umotywowane i bardzo gombrowiczowskie. A potem po ładnych paru latach Tadeusz Bradecki zrobił rodzaj, nie wiem, takiego appendixu, jakiejś takiej wersji operetki.