Idę do kina z... Magdaleną Cielecką - Ekran Tomasza Raczka

No i proszę, w tym wachlarzu swoich umiejętności masz też umiejętność bycia krytyczką. Groźna osoba. Ale jeśli jesteśmy przy Światowym Kinie, to opowiedz, jak to było, że zagrałaś już Spielberga? Oj, dziewczynę numer chyba w tym wypadku sześć albo pięć, tak było na umowie. To był pierwszy albo drugi albo trzeci rok szkoły teatralnej. Spielberg kręcił w Krakowie listę Schindlera i cały Kraków grał w liście Schindlera, więc nie tylko ja. Ja się śmieję, żeby mnie dostrzec, bo można mnie dostrzec rzeczywiście, ale to nie wolno mrugać akurat w tej sekwencji, w której ja występuję, bo gram na przyjęciu u... U Schindlera, czyli takim, gdzie są kobiety do towarzystwa.

Żeby mi to uwiecznił. Ja mam to zdjęcie. Założyłam jeszcze takie perły, pamiętam. I mam takie, siedzę taka wypozowana i mam takie zdjęcie, bo przecież nie miałam żadnego fotosu z tej listy Schindlera. No to mam przynajmniej to, bo chciałam to sobie zachować na pamiątkę. No, świetne do portfolio. Ale dzisiaj też tak oceniasz, że to jest, że to była świetna fryzura i że świetnie wyglądałaś? Tak, oczywiście. No to były takie lata czterdzieste, ten cały... Potem wielokrotnie miałam takie fryzury robione i makijaże. I można powiedzieć, że jasne, to już jest mój, powiedziałabym, chleb powszedni. Zawsze się zresztą cieszę, jak jest szansa zagrać w kostiumie. No ale wtedy to było pierwszy raz. Nie wiedziałam, czy mnie to jeszcze kiedykolwiek spotka. A no właśnie, czy jeszcze kiedykolwiek, czy z takiej okazji, jak zagranie u Spielberga małej roli, dałoby się wycisnąć jakiś kontakt ze Spielbergiem, żeby pamiętał?