Idę do kina z... Magdaleną Cielecką - Ekran Tomasza Raczka

Skoro przy okazji znali Gombrowicza, to też dobrze. Oczywiście, że tak. Ale teraz chcę o takim filmie, który jest już poważną, może nie psychoterapią, ale wejściem w siebie. Zagrałaś lęk. W filmie Lęk i dostałaś Orła razem z Martonią Radkiewicz, która z tobą tam zagrała. Dwie siostry, które jadą gdzieś długi czas, nie wiemy dokąd. Okazuje się, że ta siostra, którą ty grasz jest chora i ma plan w związku z tym, żeby sama zdecydować o tym, kiedy odejdzie. Kiedy dostałaś tę rolę, jak wyglądała praca?

Recenzje i głosów, które do mnie docierały różnymi kanałami, świadczą o tym, że to jest film ważny, że ten film podejmuje jakąś też istotną dyskusję, że dla wielu osób ten film był również o nich, albo w jakimś stopniu o ich historii, ich lub ich bliskich, lub ich rodziny, albo ich dylematów, albo ich pytań, które sobie stawiają. Także bardzo jestem za niego wdzięczna. No i ten film jest używany do kinoterapii, do filmoterapii, bo świetnie się zresztą do tego nadaje. Ale kiedy dostałaś nagrodę Orła, dostałaś, tak jak mówiłem wcześniej, razem z Martą Nieradkiewicz. Rzadko się zdarza, żeby... Nie, Orła nie. To dostałaś sama.

Off-camera dostałyśmy razem. Off-camera, przepraszam, ale dostałaś razem z Martą. Rzadko się zdarza, żeby tandem dostał jednocześnie nagrady. I chciałem cię zapytać o pracę z Martą. Właśnie bardzo żałowałam, że tego orła nie dostałyśmy razem, bo ja powiedziałam coś takiego, że połowa tego orła jest jej, bo absolutnie tak uważam i bardzo ubolewałyśmy. Też uważam, że ten orzeł powinien być dla nas dwóch i nadal tak uważam. Off-camera udało się dostać razem. I na czym to polegało, że to był taki wspólny, wspólna nagroda, wspólne osiągnięcie, właściwie tak jakby wspólna rola? Tutaj nie ma żadnej przesady w tym, że jedna bez drugiej nie istnieje i że nie byłoby jednej takiej roli czy tak zrobionej bez tej drugiej.