#20 spotkanie

Tak, oto też fascynujący film był, The Doors. Bo postać była... Właśnie dlatego. Nie wyobrażam sobie Jima Morrisona, ułagodzonego, Janice Joplin, grzecznej dziewczynki. Ale on mógłby być łobuzem, on mógłby być bad boyem, nie musiałby ćpać i się narkotyzować. A jednak to robił i jednak, moim zdaniem, ta muzyka była właśnie taka transowa, light my fire. Może przeze mnie przemawia takie trochę żal i współczucie, bo jakby już tych ludzi nie ma, właśnie przez to, że się… Kurt Cobain. No dobrze, ale to, że ćpali i piją, to znaczy, że coś ich bolało. Ja uważam, że to nie jest ćpanie tylko dla faktu, żeby napisać dobrą piosenkę. W sensie, wiesz, cierpieli albo byli nadwrażliwi. I napisali tak, dlatego właśnie, że w skrócie mówiąc, że ich bolało.

Taka była sugestia w tym dokumencie. Może nie taka wprost, ale tak wynikało, że gdyby byli naprawdę jego przyjaciółmi, To nie powinni się zgadzać na te koncerty i powiedzieć mu Rysiek musisz się wyleczyć, bo on potrzebował tej pomocy. A dokument przez to, żeby można było wykorzystać piosenki z grupy dżem, żeby grupa dżem zagrała samą siebie, bo tam są takie momenty. No to był taką trochę, nie chcę powiedzieć laurką, ale był takim, no taką... Tam nie ma dramatu w tym filmie takiego jak na przykład jest w The Doors, prawda? Bo tam wiesz, to egzystencjalny problem Jima Morrisona istnieje. Więc ja liczę na to, że za 10-20 lat...

On specjalnie na to spotkanie się przyjechał po McDonald'su. Zebrałem wszystkie, a to zarodziejski, flet, to jest bilet. Opróżnił sąsiadom skrzynki. Nie, to są moje zakładki do książek i właśnie wszystko, co jest z zakładkami do książek. Różowa do harlekina. To możesz nam powiedzieć koperta? Nie, bo to jest kupon rabatowy. Kolejny, ale nie chciałem, że kupon, tylko zależało mi, że jak koperta, to może ktoś z nas powie list, bo ja bym to nazwał listem. List to jest to, co w środku raczej. To są ulotki reklamowe. Do czego zmierzam? Tomasz i wszystkim tym, którzy nie oglądają The Floor musimy wytłumaczyć. Ale w ciągu 30 sekund. Konkurs polega na tym, że naprzeciwko siebie staje dwóch rywali, ról rywalki. Jest jakaś dyscyplina, jakaś dziedzina życia, na przykład przedmioty z domu. Ale komu to tłumaczysz? Mi. Tomkowi i tym, którzy nie oglądają The Floor. I przedmioty domowe i każdy ma po 30 sekund.

Tak jak każdy ma prawo to zrobić. Ja wiem, tylko myślę o tym, Grzegorz, bo to jest trochę tak. Część, że tak powiem, publikatorów uważa, że ludzie potrzebują taniej rozrywki. Ludzie potrzebują rozrywki. Właśnie. A nie znaczy, że taniej, bo rozrywką może być... Owszem, The Floor, czyli że na ekranie telewizora pojawiają ci się nożyczki i dwójka ludzi zestresowana, jedna mówi sekator, druga mówi szczypce, a to są nożyczki. Ani się z tego nie śmiejesz, tylko no możesz się uśmiechnąć, ale nic ci to nie daje. Możesz oglądać teleturniej typu milionerzy, gdzie są cztery odpowiedzi i kombinujesz, albo możesz oglądać jeden z dziesięciu, gdzie trzeba się tą wykazać wiedzą. Owszem, tam też liczy się ten refleks, no bo jest ten element... Ale tam jest potrzebna jednak wiedza.

Niedaleko Warszawy na imprezie, nie pamiętam, czy to było Łomianki czy coś służbowo i stary ten, jak się nazywa, największy piosenkarz disco polowy, Zenek Martyniuk, rozumiesz, wykonywał swoje piosenki. Słuchaj, wcześniej był DJ na tej imprezie, ludzie tam przyszli i grał naprawdę świetne przeboje. Tańczyły dwie, trzy pary. Wszedł na scenę Zenek Martyniuk, stary, wszyscy wstali od stołu i wszyscy się świetnie bawili. Sława Złoto Maryna. Ja patrzyłem i mówię, nie wierzę, nie wierzę, a potem sobie pomyślałem, No ale zagłosowali, w sensie wiesz, przyszli na imprezę, na której Zenek miał śpiewać do kopleta. Czyli znowu wbije kij w mrowisko, czyli wybrali The Floor. Wybrali The Floor, a z drugiej strony jestem dumny, bo jak słyszę, że Sanah robi dwa koncerty, czy tam cztery na Stadionie Narodowym.