#20 spotkanie

A dlaczego o nim mówię? Bo teoretycznie był, przez to, że pił i ćpał, czyli był negatywną postacią, no bo nie popiera się takich wzorców, nie? To wiesz, no to... No nie no. Nie zależy gdzie, w jakich kulturach. No raczej nie. Raczej nie. A mimo to... Ja uważam, że to była fascynująca osobowość. To był fascynujący człowiek. No między innymi dlatego, że był właśnie tak uwikłany. Myślisz, że dlatego? Też. A gdyby nie był uwikłany, byłby tak samo, bo to, co pisał, te teksty, to, jak wyglądał na tej scenie, są kompletnie... Ja myślę, że jechałby tych tekstów bez tego. Myślę, że bez tego zaśpiewałby whisky moja żono. Myślę, że zaśpiewałby. A ja myślę, że jednak to jest... On chciał nam zostawić taki stempelek swojego życia w jednej ze swoich pierwszych piosenek w ogóle, bo Whisky i Puff był pierwszy singiel dżemu.

Tak. Moim zdaniem dwa, jedne absolutnie z największych ich utworów, mimo że później była i Wiktoria, i Czerwony jak cegła, i jeszcze tam parę, parę innych. To jednak Puff i... Szczególnie Puff dla mnie, na mnie robił wrażenie, bo to było sześć minut nagrania. Tak. Długie bardzo takie. Bardzo długie. To nie takie, nie radiowe. Takie rzadko kiedy w radiach grali sześciominutowe utwory, a tym bardziej już teraz to dwuminutowe grają. Ale Puff i Whisky to był pierwszy singiel i jak ja też jako taki dorastający chłopiec u mojego przyszywanego kuzyna słuchałem singla, bo on miał Ton Pressowski singiel z tymi dwoma utworami. Czyli taką pocztówkę. Nie, pocztówka to było co innego. Rzeczywiście, tompressowskie były takie małe.