Towarzysze radzieccy wydali o nim bardzo pozytywną opinię. Oddany, rozwinięty politycznie i uzdolniony działacz partyjny, dobry organizator, konsekwentnie prowadzi politykę PPR w walce z reakcyjnym podziemiem. I zapewne dalej kariera Radkiewicza by kwitła, gdyby nie tajemnicza przesyłka z Moskwy. Wiosną 1948 roku do Warszawy przysłano stare przedwojenne akta polskiego wywiadu, czyli tak zwanej dwójki. Rosjanie zdobyli je w czasie wojny i wykorzystywali nagminnie ku chwale kraju Rad. Tym razem chcieli pomóc swoim polskim przyjaciołom w walce o władzę. Okazało się jednak, że wśród licznych dokumentów znalazły się również akta dotyczące przedwojennych wypadków z życia ministra Stanisława Radkiewicza. Radkiewicz musiał mieć coś na sumieniu, skoro zdecydował się wytłumaczyć z podejmowanych przed laty decyzji.
Samokrytyka została wysłuchana i przez najbliższe pół roku Radkiewicza nie zapraszano na posiedzenia KC. Zamierzano przy tym zdjąć go ze stanowiska ministra. Zanim jednak do tego doszło, zaszły wypadki, które wywróciły polską scenę polityczną. Podczas obrad KC we wrześniu 48 roku zapadła decyzja odwołania pierwszego sekretarza PPR Władysława Gomułki. Wina Gomułki była ewidentna, jak zapisano w protokołach, za odchylenia prawicowo-nacjonalistyczne. Radkiewicz, który został zaproszony na to posiedzenie, milczał. Wolał nie ryzykować nieopatrznych słów na niepewnym gruncie zmian w partii. Z jego perspektywy sytuacja szła w dobrym kierunku. Odbywał się właśnie sąd nad Gomułką, człowiekiem przed którym kajał się 6 miesięcy wcześniej, to po pierwsze. A po drugie Radkiewicz wrócił do KC i nie opuszczał zebrań przez kolejnych kilka lat.
Bierutowi miał w tym pomóc właśnie Józef Światło, z którym Bierut kontaktował się nieoficjalnie z pominięciem drogi służbowej. Minister Radkiewicz nic nie wiedział o ich kontaktach. Historie ucieczki Józefa Światło na Zachód przedstawialiśmy już w odcinku Spowiedź Ubeka. Tym razem krótko przypomnimy tylko najważniejsze fakty z jego życiorysu. Był przedwojennym komunistą i to chyba z tej przyczyny cieszył się niemal bezgranicznym zaufaniem Bieruta. Podstawowym zadaniem Światły w X Departamencie było tropienie obcych agentów i wrogów systemu wewnątrz PPR. Informacje zbierano o każdym działaczu partii, bez względu czy działał gdzieś w trudnych do znalezienia na mapie lolkach górnych, czy w samej Warszawie w biurze politycznym IKC. Doszło do tego, że... Pisał Jeziorański.
Jakub Berman, komunista o niewyszukanym pseudonimie Jakub, oficjalnie pozostawał w cieniu innych działaczy, ale praktycznie był najważniejszą obok Bieruta postacią PPR i PZPR. Czy był również zaufanym towarzyszem towarzysza Bieruta? Na pewno chciał, żeby Bierut tak myślał. Ale Bierut nie wiedział, że towarzysz Jakub w największej tajemnicy kazał Światle założyć kartotekę kochanki Bieruta, Wandy Górskiej. W programach radiowych emitowanych przez Radio Wolna Europa Światło mówił głównie o Bierucie i Bermanie. Światło miał starannie obmyśloną strategię. Główny atak kierował przeciwko Bierutowi i Bermanowi. Rozumował, jak się okazało trafnie, że obaj będą usiłowali przerzucić odpowiedzialność za swoje zbrodnie na innych. Tym innym był właśnie Radkiewicz.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podsumowanie misji specjalnej Radkiewicza w RMF FM.
Opis szkolenia batalionu specjalnego i jego przejrzystości pod kontrolą radziecką.
Opis rozwoju Służby Bezpieczeństwa pod kierunkiem Radkiewicza, jego awansy i problemy organizacyjne.
Opis kryzysu w karierze Radkiewicza spowodowanego przesyłką z Moskwy i jego konsekwencji.
Opis zamiany pierwszego sekretarza PPR Władysława Gomułki i wpływu na Radkiewicza.
Analiza roli Bieruta w MBP i jego wpływ na Radkiewicza.
Opis katastrofy dla Radkiewicza w 1954 roku i jego konsekwencji.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.