To miał być zalążek oddziałów Służby Bezpieczeństwa Komunistycznego Państwa Polskiego. Szkolenie batalionu nadzorował Stanisław Radkiewicz, niewysoki brunet, potomek poleskiego chłopa. W lipcu 1944 roku, kiedy powstawał PKWN, tenże Radkiewicz został kierownikiem resortu bezpieczeństwa publicznego. Resort liczył zaledwie 5 ludzi. Ale na początku sierpnia dokoptowano 16 oficerów z samodzielnego batalionu specjalnego. W następnych tygodniach przyszli następni zarówno Polacy, jak również radzieccy instruktorzy. Ale i to nie poprawiło sytuacji. Generał NKWD Iwan Sierow, nadzorujący resort bezpieczeństwa publicznego, meldował Berii, że Radkiewicz skarży się na małą ilość pracowników i ich niskie kwalifikacje. Potrzebne było wsparcie NKWD, jak pisze Piotr Kołakowski w książce Pretorianie Stalina.
Od początku resort bezpieczeństwa publicznego znajdował się pod ścisłą kontrolą i nadzorem radzieckich władz bezpieczeństwa. Oficerowie NKWD o niższych i wyższych stopniach zasiadali w komendach powiatowych, wojewódzkich i w centrali. Wreszcie przybyła grupa kujbyszewska i robota mogła ruszyć. Kujbyszewiacy, czyli absolwenci Szkoły Specjalnej NKWD w Kujbyszewie, zostali przygotowani do pracy śledczej i operacyjnej pod nadzorem Radkiewicza. Szybko okazało się jednak, że nadal jest ich za mało. Dlatego w październiku 44 roku rozpoczął się następny kurs. Pół roku później, w marcu 45, do pracy w resorcie było gotowych kolejnych 218 funkcjonariuszy. Pomimo kłopotów organizacyjnych, kariera Stanisława Radkiewicza rozwijała się wręcz podręcznikowo. Kiedy w nowy rok 1945 roku PKWN przeistaczał się w rząd tymczasowy, Radkiewicz otrzymał awans do stopnia generała brygady i stanowisko szefa Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podsumowanie misji specjalnej Radkiewicza w RMF FM.
Opis szkolenia batalionu specjalnego i jego przejrzystości pod kontrolą radziecką.
Opis rozwoju Służby Bezpieczeństwa pod kierunkiem Radkiewicza, jego awansy i problemy organizacyjne.
Opis kryzysu w karierze Radkiewicza spowodowanego przesyłką z Moskwy i jego konsekwencji.
Opis zamiany pierwszego sekretarza PPR Władysława Gomułki i wpływu na Radkiewicza.
Analiza roli Bieruta w MBP i jego wpływ na Radkiewicza.
Opis katastrofy dla Radkiewicza w 1954 roku i jego konsekwencji.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.