Radkiewicz pojawiał się w jego wypowiedziach rzadziej i to już ten fakt prowadzi do wniosku, że widocznie minister nie był najważniejszą postacią w rządzie. I oczywiście nic nie wiedział o wzajemnej bierutowsko-bermanowskiej inwigilacji. Wszystko co ważne dla KC odbywało się poza jego wiedzą. Dlaczego? Czyżby odbijała się niebezpiecznym echem tajemnicza przesełka z Moskwy? O co zatem chodziło? Jeszcze przed wojną, w 1936 roku, podczas powrotu pociągiem z Pragi, już po polskiej stronie granicy Radkiewicz został zatrzymany. W areszcie przesiedział jeden dzień, co wzbudziło podejrzenia. Jak napisano w teczce trzeciej międzynarodówki, tzw. kominternu, opatrzonej nazwiskiem Radkiewicza, zagadka wyjaśniła się, kiedy Związek Radziecki przejął archiwa oddziału drugiego, czyli polskiego wywiadu. Z akt wynikało, że tak szybkie wypuszczenie Stanisława Radkiewicza z aresztu było rezultatem podpisanego przez niego zobowiązania do zaprzestania działalności w KPP, komunistycznej partii Polski.
Ale Radkiewicz tym podpisem wcale nie odciął się od komunizmu, o czym towarzysze radzieccy bardzo dobrze wiedzieli. W jego kominternowskich aktach zapisano. Politycznie rozwinięty, zaufany i oddany komunista. Kiedy w 1938 roku Stalin zadecydował o zamknięciu KPP, to właśnie Radkiewicz miał dopilnować likwidacji struktur partyjnych. Tak ważna misja każe widzieć w Radkiewiczu zaufanego człowieka, samego Józefa Stalina. Ale wcale nie musiało tak być. Owszem, Radkiewicz często bywał w Związku Radzieckim. Za młodych lat był w Komsomole. Ukończył Komunistyczny Uniwersytet Mniejszości Narodowych Zachodu w Moskwie. Zapisał się do radzieckiej partii WKP. Wreszcie studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej. Został dobrze przygotowany do roli działacza komunistycznego.
Z racji pochodzenia wyznaczono mu trudny polski kierunek. I tu dochodzimy do drugiej rysy ciążącej na życie rysie Radkiewicza komunisty. To, że był Polakiem w oczach Stalina już było problemem. Stalin nie ufał nikomu, to prawda, ale szczególnym brakiem zaufania obdarzał Polaków. Żeby zatem hamować ewentualną, a praktycznie pozorną pokusę zdrady, uwiązał lojalność Radkiewicza za pomocą zakładników. W 1937 roku aresztowano jego brata Antoniego, czynnego działacza WKP. Natomiast siostrę Annę zesłano na północ do Republiki Komi. Zanim Stanisław Radkiewicz zgasił światło w ostatnim lokalu KPP w Polsce, jego brat Antoni już nie żył. Człowiek o tak niejednoznacznym życiorysie mógł się przydać czy to towarzyszom z Moskwy, czy z Warszawy. Kiedy Jakub Berman dowiedział się o tajemnicach Radkiewicza, zauważył, że to na pewno słabość, ale nie ma większego znaczenia i wykorzystają to jako gwarancję jego lojalności.
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podsumowanie misji specjalnej Radkiewicza w RMF FM.
Opis szkolenia batalionu specjalnego i jego przejrzystości pod kontrolą radziecką.
Opis rozwoju Służby Bezpieczeństwa pod kierunkiem Radkiewicza, jego awansy i problemy organizacyjne.
Opis kryzysu w karierze Radkiewicza spowodowanego przesyłką z Moskwy i jego konsekwencji.
Opis zamiany pierwszego sekretarza PPR Władysława Gomułki i wpływu na Radkiewicza.
Analiza roli Bieruta w MBP i jego wpływ na Radkiewicza.
Opis katastrofy dla Radkiewicza w 1954 roku i jego konsekwencji.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.