S06E20: "Blues Brothers" (1980) || Gościnnie: Odie Henderson -- CLASSIC

To jest tutaj oczywiście fantastyczna muzyka z wykonawcami takimi jak James Brown, Aretha Franklin, Ray Charles, Cap Calloway czy chyba w najbardziej wzruszającej scenie John Lee Hooker. Blues Brothers to w moim przekonaniu arcydzieło amerykańskiej kultury popularnej. Nie używam tego słowa w sposób lekki i nieprzemyślany. Myślę, że tutaj faktycznie spotkało się bardzo dużo wybitnych twórców, bardzo dużo dobrze wydanych pieniędzy i pewna filmowa wyobraźnia, Filmowa muzyczna, może powinienem powiedzieć, która sprawia, że nawet po 44 latach od premiery, bo tyle upłynie w parę tygodni po premierze tego odcinka w maju 2024 roku, że ten film zachowuje świeżość, energię i pewien popkulturowy ogień, które bardzo trudno byłoby powtórzyć, między innymi dlatego, że, jak już wspomniałem, film zawiera także historyczne występy legendarnych

A muzycy należący do tego zespołu rozsypali się po Chicago i robią rzeczy, które niestety nie mają nic wspólnego z bluesową chwałą i legendą, bo np. część z nich trafiła do zespołu Murph and the Magic Tone, Grywającym po hotelowych restauracjach przede wszystkim muzykę disco i polkę, a zatem nie-bluesowe klimaty, to m.in. los Steve'a DeColonela Croppera, gitarzysty, i Donalda Dacadana, basisty. Ale już na przykład Lou Marini i Matt Guitar Murphy trafili do knajpki serwującej jedzenie dla czarnych przy Maxwell Street, gdzie szefuje żona Murphy'ego grana przez Aretę Franklin.

1980 to też rok, w którym zakończył się album disco Ethel Merman. Wszyscy zajmowali się swoim ostatnim zrozumieniem disco. On chciał śpiewać tę wersję w Blues Brothers, a John Landis powiedział, że chce tradycyjną wersję, którą śpiewał w 30-tych. I myślę, że to może być klucz do tego, o czym mówisz, o tym, jak chcieli zabić Disco w tym filmie. Kolejną rzeczą jest to, że nikt nie słyszał żadnych z tych ludzi. James Brown, Aretha Franklin, John Lee Hooker zwłaszcza. Ale Aretha Franklin i James Brown oczywiście były większe, bardziej znane, głębsze ludzie niż, powiedzmy, Sam i Dave czy John Lee Hooker. Słuchajcie, ludzie na rekordie, Aretha Franklin jest na rekordie mówiąc, że to zrewitalizowało swoją karierę.

Wtedy pojawiły się filmy jak Coneheads, w których jest Dan Aykroyd, i The Night at the Roxbury, które są straszne. Ladies' Man to niebezpieczne filmy. Wayne's World to aborcja. Jeszcze dwa rzeczy związane z kulturą czarną, którą film wyobrażał. Po pierwsze, była kontrowersja, nawet wtedy, kiedy Blues Brothers, jako grupa, wylazła album, który nazywa się Briefcase Full of Blues. Niektórzy ludzie mówili, że to były te dwóch biednych chłopaki, którzy śpiewali historycznie czarną muzykę. W Twojej piosence w Big Media Vandalism, powiesz, że podczas nagrań muzycznych Blues Brothers rzadko się włącza, że dają scenę tych ikonicznych prezentantów, takich jak Aretha Franklin i John Lee Hooker.

Został mężczyzną Blues Brothers. Widzisz tych chłopaków z filmu Willie Hall i tak dalej w filmie. Ale jeśli oglądasz różnicę pomiędzy tym filmem i sequelą Blues Brothers, W poprzednim filmie James Brown śpiewa stary landmark, a Blues Brothers reagują. Śpiewają, widzą światło. Reetha Franklin śpiewa, myślą, śpiewają. Nigdy nie słyszałeś ich śpiewać. Kiedy śpiewają, śpiewają sami. Śpiewają Sweet Home Chicago, Stalton & Brooks, Everybody Needs Somebody To Love. Śpiewają sami. Ale oni nigdy nie śpiewali wraz z ludźmi. Oni widzą światło tych stars, których bardzo, bardzo kochają. W sequelu, oni śpiewali wraz z Wilsonem Pickiem i tak dalej.

I tak naprawdę to powoduje, że ludzie byli zainteresowani widzieniem tych ludzi, słuchając ich i kupując albumy. Soundtrack Blues Brothers miał tych ludzi, którzy śpiewali te piosenki, ale już mieli wiele albumów, więc możesz iść do sklepu i zobaczyć Ray Charlesa, który ma 27-30 albumów na ten moment. Aretha Franklin, same thing. Her career wasn't going down, but she had songs in 76 and 77 that were hits. There are three things I want to ask, and they may seem very obvious in American context, but I bet that our Polish listeners will need some explanation, so please forgive me if it's too obvious to ask about. Ale w Twojej piosence robisz komentarz na temat kulinarnych preferencji charakteru Elwooda Bluesa.

I ciągle zapominam o imieniu szkoły. Odie Henderson, Odie Henderson, The Boston Globe. Pierwsza kwestia, o której chciałem zapytać, a potem przejdziemy, to jest specyficznie sceny Aretha Franklin, bo wiemy, że kiedy Aritha Franklin najpierw zgłosiła się do filmu, naprawdę chciała śpiewać jej najnowszą piosenkę, czyli Respect.

To jest jej restauracja. Zauważcie, że to jest jej restauracja. On pracuje dla niej. I ona może znaleźć innego kuchnia. Ona nie ma innego męża, ale może znaleźć innego kuchnia. Ale ona mówi, słuchaj, na koniec dnia jestem tutaj szefem. Odie Henderson, The Boston Globe. I'm a willing participant. Aretha Franklin's one of her more famous songs, I Never Loved a Man or I Love You. It opens with her saying, you're no good, you're heartbreaking, you're a thief, and I don't know why I let you do these things to me. Aretha Franklin was known for that kind of song, where I'm still in power, but at the same token,

Odie Henderson, The Boston Globe. Mówiąc o polskich elementach w filmie, ponieważ Chicago jest bardzo polską miasteczką, ja wyraziłem przynajmniej dwóch. Jest znaczenie polskiego sosu w miejscowości Aretha Franklin. Kiedy przedstawiamy scenę Maxwella Street, dostajemy ten mały montaż i są sceny, gdzie sos jest wyrównawany na grill. Odie Henderson, Odie Henderson, The Boston Globe. Odie Henderson, Odie Henderson, The Boston Globe.

Pamiętam otwór, w którym Frank Oz mówił, że profilaktyk został wywołany. Zatrzymali to, ale na końcu filmu, kiedy pojawia się jego kredyt, on trzyma profilaktyk. Właściwie musieli to pokazać, bo nie mogli wywołać kredytów, a teraz można je wypracować. Właściwie musieli to pokazać. Pamiętam dokładnie, że parę scen z Carrie Fisher nie ma na telewizji. I część profanacji nie ma na telewizji. Albo się zmieni, albo ta linia jest całkowicie zniszczona. Tak, na końcu sceny w dynarze Aritha mówiła, że to k***a w teatrze. Mówiła, że to k***a, ale wiedzieliśmy, że mówiła k***a, tak. Jeszcze jedna rzecz, jeśli chodzi o ogólne znaczenie filmu, bo znowu zaskoczyłem się tym. Niektórzy wiedzieli, że cała premisa filmu jest nieprawda, ponieważ...

W little Italy. If you ever come to Chicago, don't ask for Babs, but find Al's Italian Beef Place on Taylor and right across it there's a building, I think there's a UPS office right now. That's where John Belushi lived when he was here. And I'm wearing an Aretha Franklin shirt under this shirt here that I got from the Grammy Hall of Fame and it's got respect on it and it's an old picture of Aretha Franklin. This is the Queen of Soul. Zobaczcie zdjęcie na stronie Spoilermaster.pl. To fantastyczne. Dziękuję bardzo, Odie. Dziękuję bardzo za zaproszenie. Piękna godzina. 60 minut. Raz jeszcze dziękuję Odie Hendersonowi za tę rozmowę.

Dodam, że zakończyliśmy ją właśnie na kampusie UIC Chicago, po czym przeszliśmy spacerem na Maxwell Street, gdzie zrobiliśmy sobie zdjęcie dokładnie w miejscu, w którym kiedyś stała Soul Kitchen Arety Franklin, a później poszliśmy na kultową kanapkę z wołowiną w małej Italii przy Taylor Street, To też spacerkiem, dosłownie naprzeciwko budynku, w którym mieszkał John Belushi, już jako dwudziestoletni i troszkę starszy aktor, improwizator, artysta. Więc ten dzień na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako dzień Blues Brothers spędzony z Odiem Hendersonem.

To dalej słowa Weissa podkreślam. Frenetyczna czarna muzyka lat sześćdziesiątych rozbrzmiewać ma triumfalnie w Ameryce apatycznej, uśpionej łzawymi, sentymentalnymi piosenkami w stylu country. Wykonawcom pokroju Raya Charlesa, Jamesa Brauna czy Arety Franklin przypadła jednak ostatecznie rola zupełnie inna. Zalotne umizgi do słuchaczy i widzów epoki dyskoteki. Ray Charles, ten, który w końcu lat 50. doprowadził do zniesienia segregacji rasowej podczas koncertów muzyki rozrywkowej w Stanach Zjednoczonych, sprzedaje w kramie Landisa stare instrumenty. Brownowi, autorowi zawołania, mów głośno, jestem czarny, jestem z tego dumny, wyznaczył reżyser rolę lewitującego mistyka. Aretha Franklin, wykonawczyni słynnego przed laty hymnu murzyńskiego Respect, pojawia się w filmie po to, by rozmachu nabrała scena familijnej sprzeczki.

Kto by się tego spodziewał? Po filmie, w którym żywioł destrukcji jest tak radośnie celebrowany. Ostatni przypis to oczywiście przypis dotyczący tego, że w międzyczasie zmienił się świat i zmieniła się sama Ameryka. I już tę zmianę widać pomiędzy częścią pierwszą tego filmu, a sequelem, który sam John Landis nakręcił w roku 1998. Bo wtedy na ekrany weszło Blues Brothers 2000, o którym wspomniał Odie w naszej rozmowie. Oczywiście tam już Belushi'ego nie było, tam zastąpił go John Goodman, ale Dan Aykroyd był, pojawił się także BB King. I jest takim znakiem czasu, że Aretha Franklin w tym drugim filmie już nie prowadzi tej przytulnej Soul Kitchen dla czarnych mieszkańców i nie ma już tam tego ducha wspólnotowego.

Aretha Franklin w tym filmie dopięła swego i zaśpiewała Respect, ale zaśpiewała tę piosenkę już jako właścicielka lśniącego i lekko chłodnego, aseptycznego salonu sprzedaży Mercedesa. I ta scena, kiedy ona śpiewa Respekt, no z jednej strony Aretha Franklin śpiewająca Respekt to zawsze powód do świętowania, ale z drugiej strony otoczenie, właśnie te lśniące Mercedesy, ten zbytek, ta korporacyjna Ameryka w tle, zamiast tej przytulnej Soul Kitchen z Johnem Lee Hookerem za oknem i z całą czarną społecznością wspaniale celebrującą tę muzykę na ulicy, w takim akcie społecznego życia, wspólnotowego, Bo te sceny są niemalże dokumentalne w pierwszej części.