S06E18: "Ścigany" (1993) -- CLASSIC

The Fugitive Tę opowieść zaczniemy 21 marca 1994 roku, czyli dokładnie 30 lat temu, jako że ten odcinek pojawia się na SpoilerMasterowym kanale w roku 2024. Otóż 21 marca 1994 w Dorothy Chandler Pavilion rozdano po raz 66. Oscary. Najwięcej nominacji miała tego roku lista Schindlera, 12. Najwięcej nagród w kieszeni pod koniec liczącego sobie 3 godziny i 18 minut wieczoru miała także lista Schindlera, bo zdobyła tych statuetek 7.

I kiedy spojrzymy na listę nominowanych filmów do Best Picture tego roku, Ta nominowana piątka będzie dosyć charakterystyczna, a właściwie będzie charakterystyczna dopóki nie wymienimy piątego tytułu na tej liście. Pozwólcie, że przypomnę Wam, że wtedy poza listą Schindlera, Stevena Spielberga, do tytułu najlepszego filmu roku nominowane było w imię ojca, Jima Sheridana, wstrząsający film z konfliktem w Irlandii Północnej w tle, Fortepian, Jane Campion, poruszający i dostojny zarazem melodramat rozegrany w bajecznych krajobrazach Nowej Zelandii w reżyserii Jane Campion. O tym filmie oczywiście nagrałem osobny odcinek. Okruchy dnia w reżyserii Jamesa Ivor'ego, znowu dostojna i aż lśniąca od wysokiej jakości dramaturgii i aktorstwa adaptacja powieści Kazuo Ishiguro.

Przyznało, że w głębi serca jest tym właśnie maszyną do dostarczania rozrywki, maszyną, w której od pierwszych filmów kręconych w tymże Hollywood, a także jeszcze w New Jersey i Nowym Jorku na przełomie XIX i XX wieku, to właśnie akcja pości było tym, co najbardziej przyciągało do kina. Za pierwszy ważny film fabularny zrealizowany w Ameryce uważa się Słynny, nakręcony na samym początku wieku XX, napad na ekspres Edwina S. Portera. Jakby nie było, jest to film właśnie o pościgu. I Hollywood może oczywiście przyznawać główne laury i gratulować sobie i gratulować twórcom filmów tak poważnych, pięknych i dostojnych jak fortepian Mr. Schindlera w imię ojca czy brytyjsko podkręcone okruchy dnia.

Ale gdzieś pod tym wszystkim bije właśnie serce tej czystej akcji, fantastycznej, precyzyjnej realizacji zegarmistrzowskiego rzemiosła w konstruowaniu opowieści i w zestawianiu ze sobą obrazów i nadawaniu im Zawrotnego tempa. Wydaje mi się, że, powtórzę to raz jeszcze, tamtego wieczora na Oscarach bardzo dobrze się stało, że Ścigany został doceniony. Co prawda nie statuetkami w tych siedmiu kategoriach, ale przynajmniej tą jedną, czyli statuetką dla Tommy'ego Lee Jonesa za rolę drugoplanową. W tej roli aktor pokonał faworyta tamtego wieczoru, to znaczy Ralph'a Fiennesa, który zagrał Psychopatycznego Amona Getta w liście Schindlera. Dobrze się stało, że film otrzymał także nominację za zdjęcia, za dźwięk, za montaż dźwięku, za montaż dla wszystkich sześciu montażystów, którzy w pocie czoła i w krótkim terminie montowali tę pulsującą, rytmiczną opowieść, a także za muzykę Jamesa Newtona Howarda.