O ratowaniu jedzenia

Bo brakuje edukacji. Ja uczestniczyłam w takim projekcie Komisji Europejskiej, gdzie przedstawiciele wszystkich krajów unijnych przez kilka miesięcy w różnych zespołach pracowali nad takimi pomysłami dotyczącymi ograniczenia marnowania żywności. I potem te pomysły były przedstawiane na forum w komisji i odbyło się głosowanie. Te najlepsze, te, które dostawały najwięcej punktów, mają teraz szansę, żeby były wzięte pod uwagę przy tworzeniu rozwiązań legislacyjnych. I ze względu na to, z jakiego kraju był zespół, jaki... w jakim wieku były osoby w tym zespole, bo to były osoby od 20 roku życia do 70 roku życia. W każdej z tych prac przejawiał się ten element edukacyjny, że ta edukacja jest niezwykle ważna. Duńczycy na przykład wprowadzając taką edukację obowiązkową, kulinarną z tymi elementami, mocnym naciskiem na niemarnowanie jedzenia, pokazali, że się da, bo udało im się w ten sposób ograniczyć marnowanie żywności o ponad 25%, więc to ma sens.

U nas brakuje takiej szerokiej kampanii. One się odbywają, bo też Ministerstwo Rolnictwa ma obowiązek właśnie ze względu na te wyznaczniki unijne przygotowywać takie kampanie, ale ja się muszę ich sama jako specjalistka doszukać gdzieś tam na stronie. Czasami trafię w jakichś mediach na to, ale to są naprawdę ułamki i nie ma takiego szerokiego pomysłu na coś takiego, więc to się odbywa właśnie w szkołach w momencie, kiedy gmina chce coś zorganizować i są gminy, które robią to fantastycznie. Kraków prowadzi taką kampanię Kraków w dobrym klimacie. Warszawa, przygotowywałam taki projekt Warszawskie Targowiska Nie Marnują, gdzie właśnie wyszliśmy do ludzi tam, gdzie się robi zakupy, żeby od razu był pomysł. Wrocław, Wrocław nie marnuje. Więc to są takie indywidualne decyzje poszczególnych gmin i one też pokazują, że to ma sens, że to się da i że to przede wszystkim ta edukacja przynosi konkretny efekt.