O Raymanie, Control i Silent Hill: Townfall

Patrzysz na niego i widzisz, że zrobiłem wszystko. Zrobiłem każdą sekwencję możliwą ruchów, którą mogłem, żeby Doprowadzić do odpowiedniego rezultatu, a nie. I później patrzysz na przejście i sobie myślisz, o mój Boże, o mój Boże, jaki ja byłem głupi. Jak mogłem tego akurat nie zrobić? Jak mogłem o tym nie pomyśleć? Tak, więc w Baba Isu korzystałem na tych bardziej skomplikowanych etapach. Ojej, ale muszę do Baba Isu wrócić. To jest wybitna gra, wybitna. Witness skończyłeś bez poradników? Witness skończyłem bez poradników. To masz teraz ultimatywne wyzwanie w takim układzie. Natomiast w Witness powiem ci, jedną rzecz zrobiłem nieortodoksyjnie, ułatwiłem sobie.

Z drugiej strony nie ma tu takich przejść, które sprawiłyby, że masz jakąś alternatywę, przynajmniej ja nie znalazłem. Po prostu idziesz jak po sznurku przez to miasto w korytarzach, tylko dlatego, bo ktoś akurat barierę postawił prowadzącą na ulicę, która by ci skróciła drogę. Więc w takim aspekcie. Walka to takie trochę oskryptowanie, to bym powiedział, że dwa główne mankamenty, natomiast fenomenalny jest dźwięk. Naprawdę jest dobry. Jak się to odpali na telewizorze głośno, to masakra. Naprawdę super to brzmi. Podoba mi się. A dźwiękowo są nawiązania do Yamaoki? Do czego? Nie do Yamaoki, Boże, jak się nazywało?