Filip Cembala „Lowizm"
Uwielbiam stwierdzenie Filipa: „nie bierz się w garść, weź się w ramiona”. Pomaga mi rozsypać się bez wyrzutów sumienia, a potem z czułością poskładać życiowe puzzle. Pospacerujemy sobie w tej rozmowie małymi krokami po ulgę. Powyjmujemy z plecaka emocjonalne ciężary, które ktoś kiedyś zapakował nam do środka. A i sami trochę sobie dorzuciliśmy. Przyjrzymy się odwadze, która nie istnieje bez strachu. Porozmawiamy o rozwijaniu i zwijaniu się, relacjach z odzysku i wdzięczności za słowa. Pogadamy o osobności i współgraniu. Do zobaczenia!
Uzmysłowienia sobie, że już nie wiadomo, gdzie te historie ludzkie pomieścić. Kiedyś zresztą miałam taką rozmowę z Joanną Bator i zaskoczyło mnie to, że uzmysłowiłam sobie, że kiedy ktoś we mnie wlewa smutek, to ja się trochę czuję jak takie naczynie, w którym się po prostu pomieści milion rzeczy. I tam można wlewać, ja to przyjmuję, jest ok. Natomiast zidentyfikowałam rzecz dziwną, że kiedy dzieje się też coś dobrego właśnie, takiego, że wydawałoby się, że tylko możecie nieść, to ja mam wrażenie czasem, że mi wychodzi uszami, ja to muszę rozchodzić, bo Jakbym nie miała w sobie pojemnika, więc zastanawiam się, jak to u Ciebie wygląda, bo paradoksalnie właśnie, zresztą piszesz rzecz szalenie ważną, o czym się rzadko mówi, że przyjaciół czasami można sprawdzić przy okazji sukcesu. Czyli jeżeli jest źle, to piszesz każdy, kto ma jakiś potencjał, ci pomoże.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.