Filip Cembala „Lowizm"
Uwielbiam stwierdzenie Filipa: „nie bierz się w garść, weź się w ramiona”. Pomaga mi rozsypać się bez wyrzutów sumienia, a potem z czułością poskładać życiowe puzzle. Pospacerujemy sobie w tej rozmowie małymi krokami po ulgę. Powyjmujemy z plecaka emocjonalne ciężary, które ktoś kiedyś zapakował nam do środka. A i sami trochę sobie dorzuciliśmy. Przyjrzymy się odwadze, która nie istnieje bez strachu. Porozmawiamy o rozwijaniu i zwijaniu się, relacjach z odzysku i wdzięczności za słowa. Pogadamy o osobności i współgraniu. Do zobaczenia!
I to jest, zobaczcie, to jest ciągle, to ciągle jeszcze na mnie leży w uchu. Jesteśmy jakby, bardzo się tego wszystkiego uczymy, więc z Tomkiem chciałbym porozmawiać właśnie o tym. Głównie o tym, ale też o takiej relacji z krytykiem wewnętrznym, z syndromem oszusta. A generalnie to chciałbym, żeby każda rozmowa z każdym z tych specjalistów sprowadzała się do takiego posypania ulgą. Bo oprócz tego, że chciałbym, żeby ludzie dostali mięso, czyli takie naprawdę realne narzędzia, żeby było mało pustosłowia. To też chciałbym, żeby nie było takiego poczucia, że o Jezus, tutaj źle, o to też, kurwa, nie do Boże. O Jezus, tu, jak ja w to nie umiem. Bo ja jestem tą narracją zmęczony. Ja jestem zmęczony specjalistami na każdy temat. Jestem wytapetowany poradami na każdy temat.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.