Krucjaty radiowe. Klęska II Bitwy pod Ramlą

I to jest właśnie ciekawe, to jest tak jak raport wojenny, bo wiadomo, że kroniki, na przykład kronika Fulhera z Chartres jest pisana już z perspektywy. Znaczy to jest i tak w przypadku Fulhera z Chartres, którego ja kronikę tłumaczę na język polski, to jest i tak bliska perspektywa, bo to jest bezpośrednio. Ale tutaj mamy, on pisze list jakby z namiotów, prawda? On szedł, jest w namiocie i tam dyktował ten list komuś, jakiemuś notariuszowi, który to pisał. Więc to jest no niezwykłe. Jak nie przymierzając Fredrow, trzy po trzy, prawda? Tak, no i to jest też ciekawe, że to jest oczywiście też piękny język łaciński, proza rytmiczna. Piękne właśnie pod kątem samego języka łacińskiego. W którym momencie ten list został napisany? Były, w ogóle są trzy listy.

Daje materiał, można to troszkę, że tak powiem, podkręcić i zrobić z tego absolutny bestseller, tak mi się wydaje. Tak, no już, no może nie za rok, ale za trochę ponad rok, może za półtora roku, mam nadzieję, że będzie można przeczytać kronikę Fulhera z Szart, którą właśnie tłumaczę na język polski i to właśnie będzie jak powieść. Mieliśmy przyjemność już wysłuchać fragmentów. Więc to właśnie będzie, no wydaje mi się, to się czyta jak powieść. No ja od razu powiem, że ja przygotowywałem pracę magisterską na temat tych wydarzeń. 15 lat temu i od tamtego czasu, kiedy ja wniknąłem w te teksty kiedyś jako student, no po prostu zakochałem się w tych tekstach. No nie mogę się od nich oderwać, właśnie dlatego państwu o tych tekstach opowiadam i pracuję cały czas nad tymi tekstami, opisającymi te wydarzenia właśnie, które były tak naprawdę wielką historią obrony miejsc świętych.

Zachęcam do tego, żeby sięgać do innych książek poza Stevenem Ransimanem. Choć on tutaj dominuje. Właśnie inna opowieść jest taka, że były to heroiczne zmagania. I właśnie Baldwin I, tu już podsumowując, zbliżając się do podsumowania, Baldwin I wezwał tych kupców, tych mieszczan, którzy byli w Jaffie, tych pielgrzymów, którzy z Europy przybyli. i byli obecni wtedy w Jafie, żeby razem ramię w ramię walczyć. I to jest motyw, który jest bardzo mocno obecny u Fulhera z Chartres, że w tamtym czasie, kiedy rycerze polegli, nie było rycerzy, znaczy było bardzo mało rycerzy i do walki stanęli giermkowie, którzy byli spoza stanu rycerskiego, nie byli jeszcze pasowani na rycerzy.

Czyli widzimy, że pewne... te grupy społeczne, sytuacja jakby na wschodzie, która była, obrona miejsc świętych, prowadziła do tego, żeby właśnie tworzyć z tych ludzi wspólnotę na głębszym poziomie. Bo czasami się mówi, że właśnie w średniowieczu, w dawnych wiekach ta identyfikacja kulturowa, wspólnotowa dotyczyła jedynie pewnego stanu. Tak jak się mówi właśnie w Rzeczpospolitej, ta identyfikacja powiedzmy z kulturą polską, łacińską dotyczyła szlachty, a nie innych grup społecznych. No mamy u Fulhera z Chartres wyraźnie powiedziane, że właśnie te inne grupy społeczne też... uczestniczyły w tym dziele, jakim była krucjata.