Sandomierska tajemnica ołtarza Wita Stwosza

To on przecież urządzał Muzeum Diecezjalne w domu Długosza i bardzo się zawsze interesował samym Muzeum Diecezjalnego. Idziemy na piętro. Wchodzimy taką gotycką plaką schodową po drewnianych schodach. Ta wykładzina drewniana została wykonana w 1934 roku. Proszę zobaczyć, tu jest kamienna gotycka poręcz. Tutaj, jak wchodzimy do tej sali, witają nas dźwięki muzyki. Płyty, która odtwarza brzmienie naszego instrumentu muzycznego z XVII wieku, pozytywu szkatulnego, który kiedyś służył siostrom benedyktynkom w klasztorze, do którego pójdziemy niedługo, bo tam też nas zaprowadzi osoba Karola Estreichera.

Muzeum zachowało swój walor historyczny, jeśli chodzi o ekspozycję. Widać rękę Karola Estreichera. Karol Streicher przyjechał do Sandomierza po raz pierwszy w 1936 roku. Zachował się nawet jego taki wpis z sierpnia w Księdze Gości Muzeum, kiedy on poinformował, że muzeum w seminarium duchownym zostało zamknięte i on rozpoczyna przeprowadzkę zbiorów. Otwórzmy szufladę i proszę popatrzeć, to jest tak pieczołowicie przez nas przechowywany w naszej księdze gości. Karol Estreicher zapisał, że wreszcie zakończyłem urządzanie muzeum, napracowałem się przy tym sporo.

Wtedy pomagali przy załadunku tych 30 skrzyń więźniowie Sandomierskiego więzienia, które Mieściło się w Zamku Królewskim w obecnej siedzibie Muzeum Okręgowego i do dzisiaj nie wiadomo jak udało się przekonać strajkerowi naczelnika więzienia o pomocy właśnie ze strony więźniów. Te skrzynie zostały załadowane na samochód ciężarowy, który mógł zostać wypożyczony np. od wojska. Idziemy ulicą Zamkową, obecną ulicą Zamkową i tędy dokładnie u stóp zamku jechała ciężarówka, która wiozła ten transport.

Nie dotarłem w swoich różnych poszukiwaniach do żadnego pamiętnika z tego okresu. Niestety też dochodzimy do sytuacji, kiedy osoby żyjące czy studiujące w tym czasie w seminarium duchowym też już niestety nie żyją. Tutaj na dole w skrzydle zachodnim znajdowała się biblioteka. Natomiast w tym skrzydle południowym do połowy lat trzydziestych znajdowało się Muzeum Diecezjalne. Po przeniesieniu Muzeum Diecezjalnego do domu Długosza te pomieszczenia przez pewien czas pewnie były wolne. Być może właśnie w nich też te skrzynie można było zgromadzić i też zamknąć. Były też dwie sale wykładowe bardzo duże na końcu skrzydła tego zachodniego.