Sandomierska tajemnica ołtarza Wita Stwosza

Finis opus coronat. Dzięki Karolowi Estreicherowi w 1938 roku odbył się zjazd Związku Muzeów w Polsce. To on do tego namawiał księdza biskupa Lorka, który wyraził zgodę, aby kolejny zjazd odbył się w Sandomierzu. Wygłoszono wówczas wiele referatów, a Karol Estreicher wygłosił referat o znaczeniu Sandomierza. Miał zresztą dobre kontakty z biskupem Lorkiem. Biskup Lorek był w bardzo bliskich stosunkach, bardzo się lubili z arcybiskupem krakowskim, metropolitą krakowskim, Stefanem księciem Sapiechą. Biskup Jan Kantylorek objął diecezję sandomierską jako administrator apostolski, a nie ordynariusz, czyli pełnoprawny biskup.

I zachował się taki opis pak ołtarza Mariackiego i widnieje na nim podpis biskupa Lorka z datą 1 września 1939 roku i biskup Lorek napisał tam powyższe wymienione paki bez sprawdzania ich zawartości odebrałem. Zapada decyzja, że część, prawdopodobnie cztery największe skrzynie, które ważyły po 800 kg każda, zostały ukryte w przedsionku katedry, a pozostałe zostały zawiezione do gmachu seminarium duchownego. Mamy niedużą odległość do katedry, jakieś 700 metrów, półtora kilometra, może troszkę mniej do seminarium duchownego.

Do odebranych, złożonych tamże. Proszę zwrócić uwagę na to tamże. Ja myślę, że w pośpiechu pisane upoważnienie, w którym nie ma nawet wymienionej nazwy Sandomierz, tylko właśnie do złożonych tamże. Części ołtarza Wielkiego Kościoła Najświętszej Panny Marii w Krakowie, na żądanie władz niemieckich i odwiezienie ich do Krakowa. Ja myślę, że to sformułowanie na żądanie władz niemieckich to był też znak dla biskupa Lorca po prostu, że arcybiskup został do tego przymuszony. I właśnie na tym dokumencie widnieje odręczny dopisek biskupa Lorka. Biskup Lorek tam napisał, ołtarz przywiózł 31 sierpnia, ale było to jednak o świcie 1 września 1939 roku pan Karol Estreicher, by zająć się jego zabezpieczeniem, część umieściłem w przedsionku katedry, większość w seminarium.