Sandomierska tajemnica ołtarza Wita Stwosza

Finis opus coronat. Dzięki Karolowi Estreicherowi w 1938 roku odbył się zjazd Związku Muzeów w Polsce. To on do tego namawiał księdza biskupa Lorka, który wyraził zgodę, aby kolejny zjazd odbył się w Sandomierzu. Wygłoszono wówczas wiele referatów, a Karol Estreicher wygłosił referat o znaczeniu Sandomierza. Miał zresztą dobre kontakty z biskupem Lorkiem. Biskup Lorek był w bardzo bliskich stosunkach, bardzo się lubili z arcybiskupem krakowskim, metropolitą krakowskim, Stefanem księciem Sapiechą. Biskup Jan Kantylorek objął diecezję sandomierską jako administrator apostolski, a nie ordynariusz, czyli pełnoprawny biskup.

Wynikało to z tego, że władze państwowe II Rzeczypospolitej nie wyraziły zgody na duchownych, których chciał w Sandomierzu papież Pius XI, znający doskonale tutejsze realia. Jest dla mnie oczywiste, że sprawa przetransportowania do Sandomierza ołtarza Wita Stwosza musiała być wcześniej uzgodniona pomiędzy biskupem Lorkiem i arcybiskupem metropolitą krakowskim Adamem Sapiechą. Bez tego nigdy by tutaj ołtarza nie przywieziono. Jednak w archiwum Curii nie ma na ten temat żadnych wzmianek. Chodziło z pewnością o to, żeby nie pozostawić żadnych śladów. I sądzę, że zdanie ostatecznie Sapiehy przeważyło.