Odcinek 79: Kim był Święty Paweł? - ks. Zbigniew Grochowski

W pewnym momencie się przenieśli, czy z powodu poszukiwania za chlebem, za jakąś nową pracą, czy jakieś trudności pewnie spowodowały tę przeprowadzkę. I w związku z tym ma imię żydowskie Szaul. Mówimy Szaweł trochę, żeby odróżnić pewnie go od tego biblijnego króla Saula, ale to jest dokładnie to samo imię hebrajskie Szaul. Szaul byśmy mogli przetłumaczyć jako wyproszony. Tylko oczywiście nie wyproszony z pokoju, tylko wybłagany, ubłagany, bo Szaal znaczy właśnie prosić, to też jedno z określeń w ogóle też modlitwy. Więc Szaul i podobnie jak ten król Saul, który poprzedzał Dawida, a więc nieco ponad 1000 lat przed Chrystusem, żył Saul,

Też pochodził z pokolenia Benjamina, więc może w nawiązaniu do króla Saula rodzice nadali swemu synowi imię właśnie Szaul, Szaweł, bo to samo pokolenie Benjamina, no i może wpatrzeni jakoś w tego króla się tym zainspirowali. No ale wiemy, że diaspora to jest mniejszość żydowska na danym terenie. Wiemy, jak duża ta grupa mogła być? O, powiem szczerze, nie wiem, nie mam pojęcia. A zastanawiałem się nad takim faktem, bo on pochodzi z kultury ortodoksyjnej dosyć. Jest wśród pogan ludzi, którzy przedstawiają zupełnie inną kulturę. No i dzisiaj widzimy, że osoby, które trzecie pokolenie, tak zwane to w zachodniej Europie widać, radykalizuje się religijnie, prawda?

Nie potrafię, jestem myślę, że mniejszym znawcą osoby Pawła niż ten ksiądz profesor, więc nie wiem na czym polega to rozróżnienie i czy koniecznie trzeba je czynić. Może warto tu dodać, że w tamtych czasach takich nauczycieli jak Jezus, którzy gromadzili wokół siebie uczniów było wielu i On był jednym z, być może ten Gamaliel był właśnie podobny, gdzie tam Przy czym Gamaliel działa w ramach ortodoksyjnym, w ramach struktur można powiedzieć, na ile można to i ocenić. Jest po prostu, Gamaliel jest faryzeuszem. I Paweł też jest tutaj, Szawył wtedy, no Szawył, Paweł, razem nawet można by mówić, ale był przy Gamalielu. Przy czym właśnie profesor Rakocy podpowiada, że był w stronnictwie faryzeuszów i zwłaszcza w bardziej radykalnej frakcji Szammaitów.

Powiedzmy, ten nauczał jego mistrzy w świątyni. Jeżeli przybył do Jerozolimy jako nastolatek albo nawet dwudziestolatek, to przybywa mniej więcej w okresie, kiedy Pan Jezus zaczyna swą publiczną działalność. W tym okresie, albo przybywa nawet troszkę wcześniej. A jeżeli Jezus działa przez około trzy lata, jak święty Jan nam podaje, i jeżeli coraz większe tłumy idą za Nim, no to dla mnie się wydaje nieprawdopodobne, żeby Szaweł o tym nie usłyszał co najmniej. Albo żeby się nie zainteresował, żeby gdzieś tam w tłum się też jakoś nie wkomponował, żeby słuchać. Bo ile osób mogło w Jerozolimie wtedy żyć? Mieszkańców? O, znowu pytanie, nie chciałbym powiedzieć, ale może góra kilkanaście tysięcy, czy kilkadziesiąt nawet może, bo już dwadzieścia czy trzydzieści, to już będzie kilkadziesiąt.

Szaweł jest bardzo gorliwy, niewykluczony, że z własnej inicjatywy chce zwalczyć kolejną grupę religijną. Jest on Szawłem, ale jednocześnie Pawłem i dość długo myślałem, że gdy czytamy dzieje w 13 rozdziale, gdy on już będzie ewangelizował i wyruszy w pierwszą podróż misyjną z Barnabą, to na Cyprze spotkają oni Sergiusza Paulusa, prokonsula, w Paphos, jeśli się nie mylę, i do tego momentu on jest nazywany Szawłem, I gdy spotkał człowieka, który ma na drugie imię Paweł, za chwilkę Łukasz pisze, że wówczas Szaweł, zwany też Pawłem i tak dalej. Były przekonani, że może on podchwycił od tego prokonsula taką myśl, że biorę drugie imię.

Paweł był zdenerwowany z tego tytułu i na tyle się. Emocje wzięły górę, że się rozeszły ich drogi, a więc Barnaba z Markiem pewnie pojechali i z powrotem udali się na Cypr, a Paweł inną drogą, być może zahaczając o swój rodzinny Tars, udał się do dzisiejszej Azji Mniejszej, dzisiejsza Turcja, a potem nawet i Grecja. Tak więc dopiero samodzielne działanie Pawła jest w czasie drugiej podróży, chociaż w czasie pierwszej. Jeżeli źródłem wiarygodnym są dzieje apostolskie, to zauważymy, to co zacząłem już mówić, że od momentu spotkania z Sergiuszem Paulusem, Szaweł staje się Pawłem i staje się jak gdyby liderem tej misji. Bo wyrusza z Barnabą i tu niewątpliwie Barnaba przewodzi.

Zresztą początek 13 rozdziału dziejów mówi, że nauczycielami i prorokami w Antiochi byli... Barnaba w pierwszej kolejności wymieniony, potem jest Kilku i na końcu Szaweł. Albo Szawoł jako najmniej tutaj znaczący, albo też jako ważny i tworzący razem z Barnabą taką klamrę. To, że ktoś na końcu wymieniony nie znaczy, że najmniej ważny, ale Barnaba jednak przewodzi. Barnaba prowadzi przecież Szawoł właśnie na Cypr. Tam udają się w pierwszej podróży, bo to jest miejsce pochodzenia Barnaby. Barnaba pewnie mówi, o chodź, tam moja rodzina, tam będziemy mieli bazę wypadową. Do moich, jedźmy do moich. Po prostu pierwszy teren taki ewangelizacyjny, ale stamtąd z Cypru później już do Pamfili, czyli już na ląd z powrotem wrócili z wyspy.

Jakaś forma pracy, chociaż stwierdza sam Paweł, że mam prawo być utrzymywany przez wspólnotę. I takie prawo przysłuchuje, ale mówi, mimo wszystko własnymi rękoma pracowałem na siebie. Niemniej też się stwierdza w pewnym momencie, że gdy przybyli bracia z Macedonii, wsparli go finansowo, to przestał zajmować się namiotami i już codziennie mógł ewangelizować. Natomiast na początku, na przykład gdy był w Koryncie, W ciągu tygodnia pracował przy namiotach, a w szabat tylko nauczał. Także też w zależności od środków. Jak ma więcej, ma przypływ gotówki, to może bardziej się oddać ewentualizacji. Jak nie, musiał na siebie też zarabiać. Ale to, że stawał się liderem, to do momentu, gdy Szaweł stał się Pawłem,

Przynajmniej narracyjnie rzecz biorąc, to widzimy, że jest Barnaba i Szaweł, Barnaba i Szaweł bardzo często, a od momentu, gdy Szaweł, który też nazywa się Paweł, bardzo często później jest Paweł i Barnaba, Paweł i Barnaba. Jak gdyby Paweł zaczął trochę się wymykać spod tej... No to jest ta osobowość taka twarda... Przecież po prostu to jest jak pociąg, który, jak pendolino, które pędziło w złym kierunku, Miał dobry zamiar bronić czystej wiary w Boga, Jachwę, ale spotkawszy Jezusa, dotarło do Niego, że to jest Syn Boży naprawdę, to jest Mesjasz i nie ta metoda. Ta prawda dopiero nabrała blasku w Chrystusie, więc musiał się wywrócić, żeby taki pociąg zawrócić, a jadąc tak szybko musiał wykoleić się, wejść na tory, ale już wstawiony w przeciwnym kierunku i z taką samą gorliwością niesie

Możemy przyjąć, że mniej więcej między jesienią roku 1950 a wiosną 1952, chociaż zawsze plus minus rok, dwa możemy tu podawać, wtedy Paweł reaguje na informacje, które do niego dotarły, przyniesione przez Tymoteusza, że jest pewne zaniepokojenie w Tesalunikach. Oni tam wcześniej byli, ewangelizowali i na pewno Paweł, to jest rok 1950 powtarzam, druga podróż misyjna, pewnie mówi, że słuchajcie, wkrótce Pan wróci. Wprawdzie, Szaweł nie był wśród dwunastu, ale mógł od nich usłyszeć, że ich Pan Jezus zapewniał, że przecież idzie do domu Ojca, tam mieszkań jest wiele, i gdy Pan Jezus je przygotuje, wróci powtórnie, by zabrać ich do siebie.

Jeżeli w czasie Ostatniej Wieczerzy padają te słowa, a później, niewiele później, bo w czasie Wniebowstąpienia, Aniołowie mówią apostołom, tak jak widzieliście go wstępującego, tak zobaczycie, że wraca. Mieli prawo apostołowie bardzo na serio wziąć te słowa, potraktować dosłownie i być przekonani, pierwsi uczniowie i ten kościół pierwotny, że paruzja, czyli to powtórne przyjście Jezusa w chwale nastąpi za ich życia. I Szaweł miał prawo od nich to słyszeć i też mieć to przekonanie. Dlatego tak się śpieszył też z ewangelizacją, żeby ten świat, który znamy, przecież on nie wiedział, że istnieją Ameryki, że Australia i tak dalej, tam gdzie wiedział, gdzie jest cywilizacja, tam wędrował, więc mógł on, zobaczmy, zaledwie 20 lat po zmartwychwstaniu Jezusa, mówić do Tesaloniczan, wkrótce Pan przyjdzie.