Odcinek 79: Kim był Święty Paweł? - ks. Zbigniew Grochowski

Czyli to nie jest duża miejscowość. Znaczy na tamte czasy jest ogromna. Ale na dzisiaj taka dwudziestotysięczna miejscowość, trzydziestotysięczna, jeśli w stanie taki łowić, skoro ja pochodzę. Gdzie występuje jakiś jeden nauczyciel, drugi, trzeci, ciekawe... Ale o nim nagle się mówi, że kogoś wskrzesił. Jest głośny. Że wielu uzdrowił. No to też nie jest pierwszy lepszy, tylko wędrowiec, który mówi, ale działa i to z mocą. Więc jest bardzo prawdopodobne, że... Tak mi się wydaje. Ale od razu musimy tutaj, bo odwołujemy się w drugiej myśli do Koryntian. W pewnym miejscu Paweł pisze, że nawet jeżeli znamy Chrystusa według ciała, to już jakby starajmy się tak żyć, jakbyśmy Go w ten sposób nie poznali. To znaczy on próbuje, różnie to jest interpretowane, bądź miał styczność z Jezusem, bądź o Nim co najmniej usłyszał i poznał Go według ciała, czyli poznał Jezusa z Nazaretu działającego, to sam Paweł się dystansuje do tego, że jakby

Niemniej Paweł w listach do Tesaloniczan właśnie wzywa między innymi do pracy, Bo można by zrozumieć też pierwszych sześci jan, mówiących, myślących, że skoro zaraz Pan przyjdzie, to po co inwestować? Po co inwestować w zakładanie rodziny? Po co budować nowy dom? Po co pracować? Czekamy na Pana. Więc Paweł mówi, o nie, nie, to nie o to chodzi. Trzeba być aktywnym jednak, trzeba czynić dobro, trzeba pracować, a być jednocześnie gotowym, nieustannie. Tu jeszcze w tym temacie koniecznie chciałbym przywołać siódmy rozdział pierwszego listu do Koryntian. Pisanego, powiedzmy, pięć lat później. Mniej więcej rok 55. Ktoś mówi, że może 54. Kiedy to znowu nie upłynęło aż tak dużo.

To jest ciągle 25 lat po tym, jak Pan Jezus mówi, że weźmie uczniów do siebie. Przecież Święty Paweł w tym, że liście do Koryntian zniechęca do małżeństwa. Mówi, że kto ma męża, żonę, no to musicie tyle włożyć wysiłku, żeby się przypodobać właśnie współmarzunkowi. Lepiej być tak jak ja, mówi. Czyli cały troszczyć się o Pana, o sprawy Pana. Całe szczęście, że koryntianie nie posłuchali św. Pawła, bo gdyby pierwszych chrześcijanin w ogóle zaniechali małżeństwa, no to dziś by nas nie było, bo w świecie naturalną by wymarli. No to jest kwestia kanoniczności pism. No może nie kanoniczności, ale tego, że tu mówimy całe szczęście, to są jednak jego listy. Czyli są prawdziwie autentyczne, ale widzimy, po ludzku coś mógł zinterpretować nie do końca poprawnie.

Zauważmy, że właśnie w 7 rozdziale 1 do Koryntian jest tak zwanym, właśnie od Świętego Pawła go tak nazywamy, przywilej Pawłowy. Czyli Paweł mówi, że jeżeli są dwie osoby, mają ślub, no my powiemy dziś naszym językiem ślub cywilny. Bo nie ma sakramentu małżeństwa. Te osoby nie są okrzczone. Nie mają sakramentu małżeństwa. Jeżeli dwie osoby były do pochodzenia pogańskiego i jedno z nich przyjęło chrzest, a druga strona powiedziała, nie, ja z taką żoną, z takim mężem nie chcę być, to można odejść. Nie ma żadnego problemu, bo nie było w ogóle małżeństwa jako sakramentu. I możliwe, że miał żonę, która widząc, że jej tak gorliwy tutaj faryzeusz nagle stał się gorliwym chrześcijaninem, ona o nie, zdradziłeś na naszą wiarę.

Także Paweł jest na pewno sam, ale może być to z trzech powodów. Kawaler, wdowiec lub miał żonę, która od niego odeszła, bo nie chciała. No ale właśnie kulturowo, kulturowość tutaj musimy zawsze też uwzględnić, no bo tak, na przykład, jeżeli Paweł w liście do Koryntian pisze, że dla mężczyzny hańbą są długie włosy. Jednocześnie sobie myślę, a w Palestynie, no mamy te wyobrażenia, jednak i Pana Józefa Jebozow, mając raczej dłuższe włosy, ale w Koryncie, niewykluczone, że to była inna moda. To ja jestem zhańbiony. Ale o co chodzi? W jakim kontekście kulturowym? Także rzeczywiście dziś tego typu wskazówek chyba nie bierzemy zbyt na serio.

Ja akurat w tym momencie byłbym bardzo błogosławiony, z krótką fryzurą. Z jednej strony mówię, że kobiecie nie pozwalam przemawiać, ale jeżeli w liście do Koryntian właśnie stwierdza, że Próbuję sobie przypomnieć, że nie przemawiać na zgromadzeniu, ale raczej w domu pytać swoich mężów, ale jednocześnie wyjść do korytarza i powiedzieć, że kobieta, gdy prorokuje, musi prorokować z zakrytą głową, to ona jednak na jakimś zgromadzeniu przemawia. Po drugie, w pierwszym do Korynwian właśnie, chyba w jedenastym rozdziale jest takie piękne, zarówno uprawnienie co do godności, piękne stwierdzenie, że tak jak kobieta została stworzona z mężczyzny, ktoś by powiedział, a to kobieta jest jakby na niższym poziomie, tak na świecie nie ma mężczyzny, który by nie był urodzony przez kobietę.

No ale w Rzymie też został zwolniony. I tutaj, albo udał się do Hiszpanii, miał taki zamiar, ale na ten temat jakby trudno powiedzieć, bo zaczynał on już mieć swoje lata, był już trochę wycieńczony, wyczerpany jednak więzieniem też. To nie było, powiedzmy, pewnie jak dzisiaj. Dziś nikt nikomu nie zazdrości bycia w więzieniu, ale warunki na pewno w więzieniach były trudniejsze. Wielokrotnie bity, no przecież całe jego, no nie całe, ale już część jego CV, sam Święty Paweł w II do Koryntian, XI rozdział, XII, opowiada ile razy rozbitkiem na morzu, ile razy bity, kamienowany i tak dalej. On ma prawo mieć już zdrowie nadszarpnięte, więc może do Hiszpanii się nie udał z tego tytułu.