Odcinek 79: Kim był Święty Paweł? - ks. Zbigniew Grochowski

Pierwszy to... Więc patrząc na apostoła narodów, spojrzymy, i to już 12 września, także termin dość krótki, na samego świętego Pawła i jego duchowość, jego wiarę, jego modlitwę, jego doświadczenia mistyczne, a więc jego więź z Jezusem. Kolejny webinar tydzień później, 19 września, Byśmy sobie odpowiedzieli na pytanie, co z tego wynika? Widzimy, jak Paweł nie zatrzymuje tego skarbu dla siebie, ale niesie Chrystusa innym, w sposób niestrudzony, w sposób najbardziej gorliwy, jak to możliwe, a więc ewangelizacja w wykonaniu św. Pawła. A trzeci webinar to by był 26 września, to są czwartki, od godziny 19. To będzie też pewna konsekwencja ewangelizacji, to znaczy to, co zazwyczaj towarzyszy głoszeniu Ewangelii, a więc doświadczenie też oporu, przeciwności ze strony świata, to jest często prześladowanie, cierpienie, no i może się skończyć, jak w życiu św. Pawła, wprost męczeństwem.

To jest ta pierwsza jego wizyta po nawróceniu w Jerozolimie. Później będzie przecież Sobór Jerozolimski, gdzie i Piotr przemówi, przemówi Jakub jako biskup miejsca i też Paweł będzie dzielił się owocami co najmniej pierwszej podróży misyjnej, a ks. Rakocy twierdzi, że Sobór musiał być po drugiej podróży misyjnej. Także twierdzi, że św. Łukasz tę chronologię troszkę zakłóca. No ale to już nie musimy wlikać w takie po prostu hipotezy, nie mamy pewności i dowodów. I gdy Paweł pozdrawia wspólnotę rzymską, a więc z Koryntu pisze list do Rzymian, pod koniec lat 50., niektórzy mówią 50., piąty nawet, szósty, najpóźniej siódmy, ósmy, to nie pozdrawia Piotra, bo być może Piotra jeszcze nie ma w Rzymie, ale potem Paweł pojawi się w końcu w Rzymie jako więzień, więc może tam jakieś jeszcze interakcje z Piotrem będą miały miejsce.

I za chwilę, gdy dotarł do Koryntu, kto wie, może w międzyczasie ktoś umarł w Tesalonikach, I ktoś być może mówi, no miał Pan przyjść, a moja ciocia zmarła i co tu teraz będzie? Dlatego w pierwszym Dotece Alunniczem św. Paweł pisze, że słuchajcie, co do zmarłych, to nie martwmy się, że gdy Pan przyjdzie, a nastąpi to na hasło Archaniowa, na dźwięk trąby Bożej, najpierw zmarli będą wskrzeszeni, I wzięli tam do nieba, a potem my, żywi, tak pozostawieni, będziemy porwani na obłoki, w powietrze i tak już będziemy zawsze... Ale skąd on to bierze? To są jego przekonania wewnętrzne, że coś tam... Ktoś zatrąbi na... No po prostu troszkę jest to język apokaliptyczny, a wiemy, że i w Starym Testamencie są pewne sformułowania.

Ale apokalipsa powstaje później. No to tak, ale język apokalipsy jako gatunek literacki to już istnieją. Istnieją apokryficzne apokalipsy Starego Testamentu i apokryficzne apokalipsy Nowego. A w kanonie mamy apokalipsy św. Jana oraz w Ewangeliach synoptycznych, zauważmy. Pan Jezus też mówi, że w dniu Syna Człowieczego będzie jak błyskawica od wschodu do zachodu, od jednego tam krańca w jednym okręgu i moce niebios będą wstrząśnięte. To są też takie słowa z tym językiem użyte. Ciągle wierzymy w natchnienie Ducha Świętego, które na nim czuwa. Jeżeli tak to formułuje, to trochę bazuje na pewnych wyobrażeniach, które istniały i pewne rzeczy ma prawo on mieć swoje objawienie. On jest też dla nas pewnym źródłem.

To jest ciągle 25 lat po tym, jak Pan Jezus mówi, że weźmie uczniów do siebie. Przecież Święty Paweł w tym, że liście do Koryntian zniechęca do małżeństwa. Mówi, że kto ma męża, żonę, no to musicie tyle włożyć wysiłku, żeby się przypodobać właśnie współmarzunkowi. Lepiej być tak jak ja, mówi. Czyli cały troszczyć się o Pana, o sprawy Pana. Całe szczęście, że koryntianie nie posłuchali św. Pawła, bo gdyby pierwszych chrześcijanin w ogóle zaniechali małżeństwa, no to dziś by nas nie było, bo w świecie naturalną by wymarli. No to jest kwestia kanoniczności pism. No może nie kanoniczności, ale tego, że tu mówimy całe szczęście, to są jednak jego listy. Czyli są prawdziwie autentyczne, ale widzimy, po ludzku coś mógł zinterpretować nie do końca poprawnie.

O tak długim okresie tutaj pobytu mówi. I wtedy płakali, że się już z nim nigdy nie zobaczą, ale okazuje się, że najprawdopodobniej jeszcze odwiedził Efes już poza podróżami misyjnymi, gdy osadził tam jako biskupa swojego umiłowanego ucznia, św. Tymoteusza. Także jednak powinni się jeszcze zobaczyć, ale to są nawet lata wspólnego pobytu. I ścięty zostaje, dlatego... Także pierwsza podróż misyjna to 45 rok się zaczyna i trwa albo rok, albo nawet maksymalnie do czterech lat, do 49. Później mówi się, że 49, może 50, znowu ksiądz Rakoczyk mówi, że nawet 51 to byłby Sobór Jerozolimski. To jest połowa dziejów. 15 rozdział Dziejów Apostolskich to jest centrum Księgi.