Odcinek 40: Obecność BOGA zbudowała Jedność - Karol Sobczyk

To znaczy, że wiesz, ludzie, którzy wcześniej nie mieli racji z Jezusem, stają się osobami, które się nawracają, wiesz, zmieniają swoje życie, nie? Przynajmniej tak są, że zmieniają. A na pewno przynajmniej to, co mogłem zaobserwować, to przynajmniej widać, że są głęboko dotknięci i przejęci tym, czego doświadczają, czego są świadkami. A powiesz, co tam się dzieje teraz? Bo to jest aktualne wydarzenie. Tak, to jest wydarzenie, które zaczęło się w lutym, czyli dwa miesiące temu. Ciekawe jest to, że to się w ogóle zbiegło z Wielkim Postem. Tak jak się rozpoczynał Wielki Post, tak też tam zaczęło się to doświadczenie. Ono zaczęło się w ogóle w ten sposób, To jest uniwersytet metodystyczny, ale on przypomina bardzo na przykład Uniwersytet Jana Pawła II w Krakowie.

I oni prowadzą uniwersytet, uczą ludzi takich jak Jana Pawła II w Warszawie? W Krakowie. Tak, to znaczy to jest uniwersytet, w którym można się uczyć, studiować różne kierunki, nie tylko teologię, czyli możesz uczyć się psychologii, zarządzania biznesem i innych kierunków. Ale dzieje się to na chrześcijańskiej uczelni, na metodystycznej uczelni. Przy tej uczelni też funkcjonuje kampus uniwersytecki, tam mieszkają też studenci tego uniwersytetu. Więc całość wygląda w ten sposób, że jest to można powiedzieć normalny uniwersytet, wykładowcy są i wierzący i niewierzący, studenci są wierzący i niewierzący, ale wydarzyło się tam coś rzeczywiście niezwykłego.

Co? Co środę w tym miejscu odbywa się nabożeństwo takie metodystyczne dla wszystkich chętnych studentów. Jest to duża aula i w tej auli ma miejsce takie spotkanie raz w tygodniu, jeśli chcesz możesz dołączyć, jeżeli nie chcesz nie musisz. I studenci przyszli na to nabożeństwo tak jak w każdą środę. Miało miejsce uwielbienie, miało miejsce nauczanie i nauczanie było poświęcone tematyce pokuty i miłości Boga. I to, co było innym niż te wszystkie wcześniejsze środy, to było to, że studenci nie wyszli po zakończeniu nabożeństwa z audytorium, w którym to się działo, ale część z nich pozostała w środku, ponieważ czuli wręcz fizycznie namacalną obecność Boga.

Natomiast zauważyłem, będąc tam, ponieważ to przebudzenie, to doświadczenie, to poruszenie Ducha Świętego w tamtym miejscu, przez to, że dzieje się to w kontekście i w środowisku metodystycznym, które nie jest środowiskiem charyzmatycznym, Zobaczyłem, że forma tego doświadczenia jest właśnie nie charyzmatyczna. To jest charyzmatyczne doświadczenie na poziomie tego, że Duch Święty w nim działa, ale to nie jest ta forma, która jest znana... Znaczy nie ma zespołu głośnej muzyki, ludzi, którzy podnoszą ręce do góry i mówią chwała Panu, to się tam nie wydarza. Powiedziałbym bardziej w ten sposób, że ludzie podnoszą ręce, ale nie są widoczne duchowe dary takie, które rozumieją środowiska charyzmatyczne. Nikt się nie modli językami, nikt nie prorokuje nad kimś, nie mówi o obrazach, które widzi, kiedy się modli, żeby Pan mógł mu pokazał taki obraz czy inny obraz.

Gdzie w Stanach katolicki kardynał Nowego Jorku, nie metodystyczny, nie protestancki hierarcha, ale katolicki kardynał, kiedy miał wezwanie do wejścia w Wielki Post dla wszystkich Amerykanów, telewizyjne przesłanie, powiedział o tym, że modli się o to, aby to, co się dzieje w Asbury University, rozlało się na wszystkich wierzących ludzi w Stanach. Czyli powiedział tak jakby wierzył w to doświadczenie i zaafirmował je. Dokładnie tak. Więc myślę sobie, że kwestia kultury w jakiej żyjemy też warunkuje pewne rzeczy. I to w jaki sposób pewne rzeczy odbieramy, w jaki sposób pewne rzeczy przekazujemy. Narobiłeś mi apetytu, że nawet bym miał ochotę tam pojechać teraz i wejść.

Jak o tym mówisz, to ja mam bardzo takie wyraźne pociąganie w tę stronę. Chciałbym w czymś takim uczestniczyć, tak szczerze mówiąc. No bo wiesz, jak wstałem w tej kolejce, albo widziałem ludzi w tej kolejce, tak jak wspomniałem wcześniej, wiesz, tam były osoby bardzo różne, bardzo różnych denominacji i wyznań, ale w tamtym momencie to się nie liczyło. Aż trudno to sobie wyobrazić, nie? Wiesz, ksiądz stał obok pastora metodystycznego, a przed tym pastorem stała kobieta, która była amiszem. On miał takie specyficzne ubrania, więc jakby poznajesz to. Każdy z nich myśli nieco inaczej na pewne tematy, wierzy nieco inaczej w pewnych tematach, w pewnych obszarach. Zasadniczo w tych głównych jesteśmy jedno, w niektórych widzimy pewne rzeczy różnie. Czasem jest to powodem wojen między nami, czy w przeszłości było to powodem dramatów i tragedii, które też są gdzieś w naszej pamięci, takiej duchowej wręcz pamięci.