Odcinek 40: Obecność BOGA zbudowała Jedność - Karol Sobczyk

Widziałem ludzi w tej kolejce i tak jak wspomniałem wcześniej, wiesz, tam były osoby bardzo różne, bardzo różnych denominacji i wyznań, ale w tamtym momencie to się nie liczyło. Jezus umarł, aby dać nam życie, ale żebyś mógł przyjąć to, co zrobił, to musisz uznać to, że sam sobie nie dasz rady, że sam popełniłeś zbyt wiele błędów, aby być blisko Niego, ale dzięki Jezusowi możesz stać się osobą, która jest pojedna z Bogiem. Dla mnie pokuta jest Zmianą myślenia. To nawet nie jest to, że ty będziesz teraz podejmował rozmaite, nie wiem, formy czy praktyki. To jest po prostu twoja decyzja o tym, że nie chcesz żyć tak, jak żyłeś dotychczas. Że nawracasz, nie? Zwracasz swoje myślenie w inną stronę.

To znaczy, że wiesz, ludzie, którzy wcześniej nie mieli racji z Jezusem, stają się osobami, które się nawracają, wiesz, zmieniają swoje życie, nie? Przynajmniej tak są, że zmieniają. A na pewno przynajmniej to, co mogłem zaobserwować, to przynajmniej widać, że są głęboko dotknięci i przejęci tym, czego doświadczają, czego są świadkami. A powiesz, co tam się dzieje teraz? Bo to jest aktualne wydarzenie. Tak, to jest wydarzenie, które zaczęło się w lutym, czyli dwa miesiące temu. Ciekawe jest to, że to się w ogóle zbiegło z Wielkim Postem. Tak jak się rozpoczynał Wielki Post, tak też tam zaczęło się to doświadczenie. Ono zaczęło się w ogóle w ten sposób, To jest uniwersytet metodystyczny, ale on przypomina bardzo na przykład Uniwersytet Jana Pawła II w Krakowie.

Myślę, że to jest trochę taką... że to jest istotą chrześcijaństwa w tym sensie, że Jezus umarł, aby dać nam życie, ale żebyś mógł przyjąć to, co zrobił, to musisz uznać to, że sam sobie nie dasz rady, że sam popełniłeś zbyt wiele błędów, aby być blisko Niego, ale dzięki Jezusowi możesz stać się osobą, która jest pojedna z Bogiem. Czyli jakby kluczem dla naszego życia jest to, żebyśmy stanęli w pokucie za nasze grzechy, w poddaniu Bogu tego, co jest nie w porządku i przyjęcia Go Panem, przyjęcia Go Zbawicielem, przyjęcia Go liderem naszego życia. Każdy by chciał mieć takie doświadczenie, że jestem w obecności Boga, mam z Nim jakiś kontakt.

To jest twoja decyzja o tym, że nie chcesz żyć tak jak żyłeś dotychczas, że zwracasz swoje myślenie w inną stronę i rozpoczynasz nowy sposób działania, nowy sposób myślenia, nowy sposób funkcjonowania i prowadzenia swojego własnego życia. W taki sposób, aby ono było poddane Jezusowi. Dla mnie pokuta jest przede wszystkim gotowością do zmiany. To jest podjęcie decyzji o zwrocie w Twoim życiu. Myślę, że wielu ludzi myśli o pokłucie na takiej zasadzie, ok, to będziemy teraz płakać albo będziemy teraz klękać.

Bo źródłem jest Jezus i Jego obecność, nie? I to, jak On działa. I Jego działanie czasami jest jakby... Jego działanie nie jest zależne od formy. Forma może pomóc nam jako ludziom, żeby coś nam przybliżyć, ale tak naprawdę chodzi o to, żeby to On był wywyższony przez nasze działanie. Więc kiedy pytasz mnie o to, jak ta modlitwa była prowadzona, ona była prowadzona w bardzo prosty sposób, w bardzo prostych słowach. Po prostu Boże, chcemy dzisiaj klękać przed Tobą i przepraszać Cię za to, że nasze życie nie wygląda tak, jak prosiłeś, aby ono wyglądało. Przepraszamy Cię, że nie jesteśmy świadectwem, że nie jesteśmy znakiem w naszych środowiskach, że nie głosimy Twojej Ewangelii, że nie mówimy o Tobie, że nie jesteś pierwszy, że nie jesteś najważniejszy i chcemy dzisiaj to zmienić.

Chcemy nawrócić. Chcemy Cię prosić, żebyś nam pomógł, W tym, aby rzeczywiście nasze życie obrazowało to, kim był Jezus. To były bardzo proste, nieskomplikowane słowa, bez zbędnych emocji wypowiadane. W środowiskach charyzmatycznych mamy taką skłonność, która też czasem jest pomocna, nie chcę jej deprecjonować, ale czasem, żeby pewne rzeczy wykrzyczeć, albo powiedzieć głośniej, dodać trochę emocji, troszkę tak je delikatnie podbić, to co przekazujemy, aby to lepiej trafiało do nas, aby lepiej było przyjmowane, żeby ludzie za tym poszli. Jak ktoś wyjdzie i krzyknie ze sceny, czy krzyknie z ambony, to wtedy my się otrzeźwiamy i możemy w to wejść.

Tam zobaczyłem, że ta cała taka otoczka, ona nie miała znaczenia. Znaczenie miało to, że tutaj jest Bóg. Tu działa Bóg. I w tym momencie nie musisz krzyczeć, nie musisz podbijać muzyką, światłami, czymkolwiek innym tego, że On tutaj jest. Bo to On jest najważniejsze, nie te wszystkie rzeczy wkoło. Jeszcze raz chcę zaznaczyć, nie twierdzę, że te rzeczy są złe. Ta cała otoczka jest zła. Tylko wiesz, po prostu będąc tam zrozumiałem, że jeżeli my pokładamy ufność w formie, a nie w treści, to pogubiliśmy drogę. Wiesz, bardzo... Zostałem jakoś przy tym punkcie takiego prostego aktu powiedzenia, że nie żyje Ewangelium, jakby to jak funkcjonuje nie obrazuje Jezusa.

I zapytało się nas, cześć, skąd jesteście, skąd przyjechaliście. Ja powiedziałem, że z Polski, Kevin, że z Czech, Johannes, że z Austrii. Mówi, no to kawał drogi, mówimy, że tak. Lecieliśmy samolotem tutaj do Ameryki, w Georgii mamy teraz spotkanie. I z Georgie jechaliśmy samochodem, musieliśmy wstać o 5 rano, żeby tutaj na 14 przyjechać. Jechaliśmy 9 godzin samochodem, aby się dostać na miejsce. I on mówił, wow, no to rzeczywiście długa podróż. I zapytał się nas, a jesteście chrześcijanami? A my powiedzieliśmy, tak, jesteśmy chrześcijanami, jesteśmy katolikami, kochamy Jezusa i właśnie w Georgii jesteśmy osobami prowadzącymi wykłady, prowadzącymi spotkanie właśnie dla chrześcijan.

I on mówi, tak, naprawdę, wow, cieszymy się, że tu jesteście. Zapytał nas jeszcze jakieś tam dwie rzeczy. I po czym dodał, ale chcę was za jedną rzecz przeprosić, ponieważ ta kolejka, w której stoicie, jest kolejką tylko dla studentów tego uniwersytetu. I wskazał wtedy na tą drugą kolejkę, która miała długi czas oczekiwania, bo powiedział, że stoi się w niej 12 godzin, żeby się dostać do środka. Ale wiesz, co mnie ujało? To, że on mógł do nas podejść i powiedzieć, przepraszam, to jest kolejka dla studentów. Ale on zrobił coś... Zatrzymał się przy was. Tak. Coś takiego nienaturalnego. On się zatrzymał. On się upewnił, czy wierzymy w Jezusa. On się upewnił. Prawdopodobnie gdybyśmy powiedzieli, że nie, prawdopodobnie mówiłby nam o Jezusie.

Przychodzą razem. I wiesz, jak dzielisz życie w jakiś sposób z osobami, które myślą nieco inaczej niż ty, Ale jesteś z nimi w drodze. Dzięki. Śmiało skorzystaj z gościnności wody. Dzięki. Ale jesteś z nimi w drodze. Czyli decydujesz się na to, żeby mimo tego, że są nieco inni niż te, patrzą nieco inaczej niż te, mają inną wrażliwość na pewne rzeczy, ale podejmujesz decyzję, że chcesz z nimi iść dalej z uwagi na Jezusa, który cię do tego wzywa i nawet zostawia nam taki fragment w Ewangelii, Że jeżeli są ludzie, którzy nie chodzą z nami, ale w imię Jezusa pewne rzeczy dokonują, Jezus mówi nie zabraniajcie im i bierzesz to na serio i praktykujesz to w swoim życiu, to myślę, że to jest taki niezwykły bodziec, taki wyzwalający doświadczenie Boga.

Dlaczego? Jezus powiedział w ten sposób, że dał nam chwałę, żebyśmy byli jedno. Otrzymaliśmy chwałę dla konkretnego celu, dla jedności. Ale ten wersja ma dwa znaczenia. Pierwsza to jest to, że kiedy widzisz to doświadczenie chwały, albo masz takie doświadczenie chwały Boga, tak jak na przykład to w Asbury, to wiesz o tym, że ono zostało dane ci dla umocnienia jedności czy dla wzmacniania jedności. Ale też jest druga rzecz, że jeżeli widzisz jakieś środowisko, jakieś miejsce, w którym praktykuje się jedność, jest widzialna jedność, pomimo różnorodności widzisz jedność, to oznacza, że w sposób właściwy została przyjęta chwała, która tam została wcześniej udzielona w tym miejscu.