Odcinek 40: Obecność BOGA zbudowała Jedność - Karol Sobczyk

Myślę, że większość osób wie, ale może niektórzy metodyści to są... To są protestanci. Można ich tak umieścić w środku pomiędzy kościołami pierwszej reformacji, Luteranie, Kalwini, czy później mamy Anglikanów, a między tymi nowymi kościołami, czyli Kościołem Świątkowym i nowymi kościołami charyzmatycznymi. Oni są mniej więcej właśnie w tej przestrzeni środka. Kościół chrześcijański, który ma jakąś swoją strukturę, ma jakąś tam tradycję i funkcjonuje. Tak jest. John Wesley był założycielem metodyzmu. I to, co jest taką główną ideą, głównym celem metodyzmu, to jest to, aby twoje życie było uświęcone, aby ono było święte, przemienione przez Boga.

Czuli rozlewającą się miłość w tym pomieszczeniu. Czyli, że Duch Święty jest tam obecny w jakiś sposób. I to sprawiało, że nie chcieli stamtąd wychodzić. I zostali tam na całą noc i na cały kolejny dzień. I w międzyczasie ludzie, którzy wchodzili do środka, też zostawali w tym pomieszczeniu. I w środę miało miejsce to nabożeństwo rano, a w piątek audytorium już było tak pełne, że jeżeli chciałeś wejść do środka, to musiałeś ustawić się w kolejce. Czyli tam przybywało cały czas ludzi. Przybywali ludzie przez dzień i przez noc. Są ludzie, którzy mają w jednym miejscu jakieś doświadczenie, że tutaj Duch Święty jest, Pan Bóg jest. To brzmi trochę dziwnie.

Natomiast zauważyłem, będąc tam, ponieważ to przebudzenie, to doświadczenie, to poruszenie Ducha Świętego w tamtym miejscu, przez to, że dzieje się to w kontekście i w środowisku metodystycznym, które nie jest środowiskiem charyzmatycznym, Zobaczyłem, że forma tego doświadczenia jest właśnie nie charyzmatyczna. To jest charyzmatyczne doświadczenie na poziomie tego, że Duch Święty w nim działa, ale to nie jest ta forma, która jest znana... Znaczy nie ma zespołu głośnej muzyki, ludzi, którzy podnoszą ręce do góry i mówią chwała Panu, to się tam nie wydarza. Powiedziałbym bardziej w ten sposób, że ludzie podnoszą ręce, ale nie są widoczne duchowe dary takie, które rozumieją środowiska charyzmatyczne. Nikt się nie modli językami, nikt nie prorokuje nad kimś, nie mówi o obrazach, które widzi, kiedy się modli, żeby Pan mógł mu pokazał taki obraz czy inny obraz.

Tego typu doświadczenie na tym uniwersytecie miało miejsce w 1906 roku, potem w 21, potem w 50, potem w 58, potem w 70, jeśli dobrze pamiętam, czwartym. Więc tych doświadczeń co jakiś czas... Łatwo tu zarzucić, że mają metodę na takie doświadczenia. Tak, chociaż ja patrzę na to w inny sposób. Ja patrzę na to w ten sposób, że jeśli to się dzieje, jeżeli rzeczywiście Duch Święty dotyka tych ludzi w taki sposób, to znaczy, że w tym miejscu musi panować pewien rodzaj kultury, który sprzyja jego poruszaniu. To znaczy, że pewien rodzaj służby, działania, postawy, przemiany swojego życia, które otwiera drogę dla jeszcze głębszego doświadczania i działania Boga.

No bo teraz wiesz, musiałobyś teraz wziąć na szkolenie każdego z nich i powiedzieć, przyjdzie do ciebie osoba, musisz się upewnić, czy jest chrześcijaninem, jeżeli nie, to musisz powiedzieć to, to, to, to i to. Jeśli tego nie powiesz, to powiedz to, a jeżeli to powiesz, a on zareaguje w taki sposób, to powiedz coś następnego. Chodzi mi o to, że to jest coś, co musisz wcześniej ukształtować na poziomie charakteru, na poziomie przemiany życia, na poziomie jasnego pokazania celu, misji, chrześcijaństwa. Musisz to po prostu ugruntować w kimś, żeby później go do takiej posługi móc zaprosić w sytuacji, kiedy to się dzieje. Czyli wpierw ci ludzie musieli być przygotowani, a dopiero potem Duch Święty przyszedł z takim doświadczeniem, a nie odwrotnie. Że ci ludzie naprawdę musieli mieć w sobie, w swoim sercu wystarczającą przemianę do tego, aby mogli służyć reprezentując króla.

Tak, i to powoduje, że od czasu do czasu tam się pojawia takie doświadczenie przekraczające, o którym powiedziałeś wcześniej, niezwykłe. Wydaje mi się, to jest moje subiektywne, osobiste odczucie, że to jest takim fundamentem dla działania Ducha Świętego tam. W moim odczuciu takim też kluczem dla tego jest doświadczenie jedności, które tam panuje. Doświadczenie jedności. Ponieważ na tym uniwersytecie studiują osoby nie tylko wierzące i niewierzące, ale też wierzące różnych wyznań chrześcijańskich i denominacji. I na te nabożeństwa, które tam mają miejsce w środę rano, czy na te spotkania modlitewne, przychodzą osoby, które przynależą do różnych kościołów.

To znaczy i katolicy i protestanci, którzy byli razem na rekolekcjach weekendowych, modlili się o doświadczenie Boga i katolicy doświadczyli chrztu w Duchu Świętym, dzisiaj tak to nazywamy. Ale zaczęło się od jedności. Ruch charyzmatyczny rozpoczął się przez takie doświadczenie przy ulicy Azusa Street w kościele zieloświątkowym w 1906 roku. I zaczęło się to w takim kluczu jedności między czarnoskórymi a białymi. Którzy wbrew przepisom państwowym, wbrew konwenansom, stereotypom, że nie mogą się modlić razem, że nie mogą żyć razem, stali razem w modlitwie.