Odcinek 40: Obecność BOGA zbudowała Jedność - Karol Sobczyk

A dzisiaj jakiś czas temu widziałem na twoim Instagramie relację z Uniwersytetu w Asbury. Tam się dzieje coś niezwykłego w tym momencie. Mówi się o przebudzeniu duchowym u protestantów. To trochę można porównać w kościele katolickim objawienia maryjne czy jakiekolwiek objawienia, to jakby to jest ta ranga wydarzenia, tylko na gruncie protestanckim. Tak to czytasz? Wiesz co, nigdy nie myślałem o tym w tych kategoriach w ten sposób. Może dlatego, że widzę w tym doświadczeniu w Asbury masę ludzi, która rozpoczyna swoją przygodę z Bogiem w tym momencie, w którym uczestniczą w tym doświadczeniu.

To znaczy, że wiesz, ludzie, którzy wcześniej nie mieli racji z Jezusem, stają się osobami, które się nawracają, wiesz, zmieniają swoje życie, nie? Przynajmniej tak są, że zmieniają. A na pewno przynajmniej to, co mogłem zaobserwować, to przynajmniej widać, że są głęboko dotknięci i przejęci tym, czego doświadczają, czego są świadkami. A powiesz, co tam się dzieje teraz? Bo to jest aktualne wydarzenie. Tak, to jest wydarzenie, które zaczęło się w lutym, czyli dwa miesiące temu. Ciekawe jest to, że to się w ogóle zbiegło z Wielkim Postem. Tak jak się rozpoczynał Wielki Post, tak też tam zaczęło się to doświadczenie. Ono zaczęło się w ogóle w ten sposób, To jest uniwersytet metodystyczny, ale on przypomina bardzo na przykład Uniwersytet Jana Pawła II w Krakowie.

I oni prowadzą uniwersytet, uczą ludzi takich jak Jana Pawła II w Warszawie? W Krakowie. Tak, to znaczy to jest uniwersytet, w którym można się uczyć, studiować różne kierunki, nie tylko teologię, czyli możesz uczyć się psychologii, zarządzania biznesem i innych kierunków. Ale dzieje się to na chrześcijańskiej uczelni, na metodystycznej uczelni. Przy tej uczelni też funkcjonuje kampus uniwersytecki, tam mieszkają też studenci tego uniwersytetu. Więc całość wygląda w ten sposób, że jest to można powiedzieć normalny uniwersytet, wykładowcy są i wierzący i niewierzący, studenci są wierzący i niewierzący, ale wydarzyło się tam coś rzeczywiście niezwykłego.

Ja nie mówię tego, żeby to podwarzać w jakikolwiek sposób, ale tak patrząc z boku, dla ciebie to nie wydawało, bo ty tam byłeś w tym miejscu, nie? Tak, byłem w tym miejscu, pojechałem do tego uniwersytetu. I jakie były twoje odczucia? Nie miałeś takiego wrażenia, że tam po prostu grupa osób jest, która razem coś przeżywają? Czasami tak jest, że coś się udziela ludziom między sobą, nie? Tak wiesz, jako psycholog wiem o tym, że takie rzeczy się mogą dziać, nie? Może być jakaś taka społeczna psychoza tłumu, nie? Po prostu wszyscy chcą być w czymś, bo tam się coś dzieje. I z pewnością przy tego typu doświadczeniach są tam z pewnością tacy ludzie, którzy przyjeżdżają dla jakiejś sensacji, dla tego, żeby gdzieś czegoś doświadczyć, bo mówią w telewizji, że jest to coś niezwykłego.

Jeżeli szukacie, bo tak byłem z przyjaciółmi, jeżeli szukacie miejsca, gdzie to się dzieje, to to jest tam. Pokazali, gdzie jest ten uniwersytet. Konkretnie to audytorium. Więc podeszliśmy pod to audytorium i zobaczyłem około 15 tysięcy ludzi, przynajmniej tak podano potem w mediach, że 15 tysięcy ludzi tego dnia było zgromadzonych na placu tego dnia, kiedy tam byłem. I ten uniwersytet jest tak umieszczony, że przedziela, że budynki uniwersytetu są przedzielone przez Taką główną ulicę tego małego miasteczka, Wilmore, które liczy w sumie 6 tysięcy mieszkańców, więc to jest malutkie miasteczko. I tam samochody przejeżdżają non-stop. Widziałem ludzi, którzy zatrzymują się, wstrzymując ruch, wysiadali z samochodu i klękali

Na ulicy albo na tej zielonej trawie, która wypełniała taką potężną przestrzeń przed budynkami Uniwersytetu, ponieważ wiedzieli, że Bóg tam jest, żeby oddać Mu chwałę. Byłem świadkiem takiej sytuacji, kiedy miało miejsce to spotkanie. Byłem mniej więcej na środku tego potężnego placu, pola, nie wiem jak to nazwać, nazwijmy to potężne patio, takie ogromne, gdzie właśnie mieściło się jakieś 15 tysięcy ludzi. Były postawione dwa telebimy, które transmitowały to, co się działo w środku. Żeby wejść do środka musiałeś czekać w ponad kilometrowej kolejce, więc... Kilometr kolejki? Kilometr kolejki. Masa ludzi. Żeby wejść do miejsca, w którym tam właściwie nic się nie dzieje.

To był dla mnie taki obraz, który zostanie we mnie już na zawsze po tym doświadczeniu przy tym uniwersytecie. Czyli taki moment, gdzie Bóg suwerennie dotyka twojego życia, tylko dlatego, że znalazłeś się w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie i pozwoliłeś mu się dotknąć. Słuchając Twojej relacji z tego miejsca, usłyszałem jakoś bardzo wyraźnie, że akcentowałeś to, że tam, gdzie ta pokuta się odbywa, tam Twoim zdaniem często Bóg się afirmuje, pokazuje, daje się doświadczać jakimś ludziom, często w sposób niezwykły. I Ty często mówisz o tym.

Tego typu doświadczenie na tym uniwersytecie miało miejsce w 1906 roku, potem w 21, potem w 50, potem w 58, potem w 70, jeśli dobrze pamiętam, czwartym. Więc tych doświadczeń co jakiś czas... Łatwo tu zarzucić, że mają metodę na takie doświadczenia. Tak, chociaż ja patrzę na to w inny sposób. Ja patrzę na to w ten sposób, że jeśli to się dzieje, jeżeli rzeczywiście Duch Święty dotyka tych ludzi w taki sposób, to znaczy, że w tym miejscu musi panować pewien rodzaj kultury, który sprzyja jego poruszaniu. To znaczy, że pewien rodzaj służby, działania, postawy, przemiany swojego życia, które otwiera drogę dla jeszcze głębszego doświadczania i działania Boga.

Bardzo to jest logiczne z punktu widzenia drugiej strony, że mamy takie doświadczenie, że pewien sposób życia sprawia, że nawet kiedy się modlisz i zwracasz do Boga, to żyjesz bez Jego poczucia, obecności, doświadczenia i coś tu nie gra wtedy. Tak, tak. Tak myślę, że... No dobrze, ale... Właśnie, bo nie wiem, czy robić jakiś taki mocno innego wątku. Nie, nie, nie, nie. Wracajmy, bo to jest przeciekawe. Kultura, która doprowadza do tego, czy jakiś sposób funkcjonowania ludzi, bardzo konkretny, który sprawia, że mamy grupowe doświadczenia obecności Pana Boga. Tak myślę, że wiesz... Zarówno studenci, jak i nauczyciele, profesorowie tego uniwersytetu muszą kształtować pewien rodzaj postaw, pewien rodzaj przekonań, pewien rodzaj właśnie kultury.

Kiedy tam byłem, próbowałem sobie nazwać tę kulturę. Przejrzejąc tam, wiedziałem o tym, że to doświadczenie nie dzieje się po raz pierwszy na tym uniwersytecie. Więc to, co mnie zastanawiało, kiedy tam byłem, to jest to, jak określić tę kulturę, jak ją nazwać, jak ją, wiesz, złapać. Bo ciekawe było to, że wiesz, że kiedy tam przyjechaliśmy, wpierw ustawiliśmy się w kolejce do tego głównego audytorium. Bo zobaczyliśmy, że są dwie kolejki, znaczy widzieliśmy jedną, której końca nie było widać i widzieliśmy taką drugą, dużo krótszą. Powiedzieliśmy sobie, może ludzie nie widzą tej drugiej kolejki, wiesz o co chodzi, więc my dołączyliśmy do tej krótszej. I po jakiejś minucie podszedł do nas student z jakąś etykietką, więc widzieliśmy o tym, że jest ze staffu tego, subsługi tego wydarzenia.

I on mówi, tak, naprawdę, wow, cieszymy się, że tu jesteście. Zapytał nas jeszcze jakieś tam dwie rzeczy. I po czym dodał, ale chcę was za jedną rzecz przeprosić, ponieważ ta kolejka, w której stoicie, jest kolejką tylko dla studentów tego uniwersytetu. I wskazał wtedy na tą drugą kolejkę, która miała długi czas oczekiwania, bo powiedział, że stoi się w niej 12 godzin, żeby się dostać do środka. Ale wiesz, co mnie ujało? To, że on mógł do nas podejść i powiedzieć, przepraszam, to jest kolejka dla studentów. Ale on zrobił coś... Zatrzymał się przy was. Tak. Coś takiego nienaturalnego. On się zatrzymał. On się upewnił, czy wierzymy w Jezusa. On się upewnił. Prawdopodobnie gdybyśmy powiedzieli, że nie, prawdopodobnie mówiłby nam o Jezusie.

Podczas tego wydarzenia podchodziły do nas osoby, pytały czy jesteśmy głodne, czy jesteśmy spragnieni, czy jesteśmy głodni. Były osoby, które Widać było, że chcą się zatroszczyć o ludzi, którzy są wokół. Była taka atmosfera miłości, ktoś podszedł z pizzą. Jakaś kobieta podeszła do kobiety przede mną, studentka, i zapytała się tej kobiety, przepraszam, czy chcesz pizzę. Ona zapytała, ile to kosztuje. A ta powiedziała, nic, jak jesteś głodna, weź. Pomyślałem sobie, kto to sponsoruje, nie? Potem się dowiedziałem, że uniwersytet to sponsoruje. W sensie, że uniwersytet podjął decyzję, że wydziela budżet na to, aby móc okazywać miłość tym, którzy tu przyjadą.

Tak, i to powoduje, że od czasu do czasu tam się pojawia takie doświadczenie przekraczające, o którym powiedziałeś wcześniej, niezwykłe. Wydaje mi się, to jest moje subiektywne, osobiste odczucie, że to jest takim fundamentem dla działania Ducha Świętego tam. W moim odczuciu takim też kluczem dla tego jest doświadczenie jedności, które tam panuje. Doświadczenie jedności. Ponieważ na tym uniwersytecie studiują osoby nie tylko wierzące i niewierzące, ale też wierzące różnych wyznań chrześcijańskich i denominacji. I na te nabożeństwa, które tam mają miejsce w środę rano, czy na te spotkania modlitewne, przychodzą osoby, które przynależą do różnych kościołów.