Odcinek 40: Obecność BOGA zbudowała Jedność - Karol Sobczyk

Można powiedzieć, że w sercu lider wspólnoty Głos na Pustyni w Krakowie, wspólnoty ekumenicznej, ale lider zmiany, której ci bardzo Karol kibicuje, z wprowadzania jedności między chrześcijanami. Prywatnie mąż, ojciec, psycholog z wykształcenia. Cieszę się Karol, że tu jesteś. Cześć. Bardzo się też cieszę, że możemy tu być razem. To bardziej, że od długiego czasu ja i moja wspólnota śledzimy to, co ty robisz, co wy robicie tutaj w tym miejscu. I to jest też coś, co widzimy jako taką bardzo znaczącą zmianę w Kościele, którą bardzo cenimy. No to się bardzo cieszymy. Trochę nasze drogi zaczęły zachodzić dzięki Bogu na siebie, więc miejmy nadzieję, że to jest pierwsze nasze tu spotkanie i nie ostatnie.

A dzisiaj jakiś czas temu widziałem na twoim Instagramie relację z Uniwersytetu w Asbury. Tam się dzieje coś niezwykłego w tym momencie. Mówi się o przebudzeniu duchowym u protestantów. To trochę można porównać w kościele katolickim objawienia maryjne czy jakiekolwiek objawienia, to jakby to jest ta ranga wydarzenia, tylko na gruncie protestanckim. Tak to czytasz? Wiesz co, nigdy nie myślałem o tym w tych kategoriach w ten sposób. Może dlatego, że widzę w tym doświadczeniu w Asbury masę ludzi, która rozpoczyna swoją przygodę z Bogiem w tym momencie, w którym uczestniczą w tym doświadczeniu.

Myślę, że większość osób wie, ale może niektórzy metodyści to są... To są protestanci. Można ich tak umieścić w środku pomiędzy kościołami pierwszej reformacji, Luteranie, Kalwini, czy później mamy Anglikanów, a między tymi nowymi kościołami, czyli Kościołem Świątkowym i nowymi kościołami charyzmatycznymi. Oni są mniej więcej właśnie w tej przestrzeni środka. Kościół chrześcijański, który ma jakąś swoją strukturę, ma jakąś tam tradycję i funkcjonuje. Tak jest. John Wesley był założycielem metodyzmu. I to, co jest taką główną ideą, głównym celem metodyzmu, to jest to, aby twoje życie było uświęcone, aby ono było święte, przemienione przez Boga.

Narzucać sobie trud. Tak, dokładnie. Rozsypiemy groch pod nasze kolana, żeby jeszcze bardziej bolało. Ale myślę, że to jest tylko pewien zewnętrzny element tego, żeby w jakiś sposób skłonić nas do To zmiany myślenia, ale pokuty, sensem pokuty, treścią pokuty jest zmiana sposobu myślenia, zmiana sposobu działania. A jak wyglądały te ich modlitwy? Bo mówiłeś, że tam była modlitwa pokutna, że wszyscy uklęknęli. Jesteś w stanie przytoczyć, przypomnieć sobie? To była taka bardzo prosta modlitwa. W ogóle to, co mnie najbardziej ujało, jeśli chodzi o formę tego, co tam się działo, to była prostota. To znaczy, wiesz, ja jestem osobą, która działa na rzecz odnowy charyzmatycznej w Kościele, czyli ta charyzmatyczna forma jest czymś, co jest mi bliskie.

Tak, i to powoduje, że od czasu do czasu tam się pojawia takie doświadczenie przekraczające, o którym powiedziałeś wcześniej, niezwykłe. Wydaje mi się, to jest moje subiektywne, osobiste odczucie, że to jest takim fundamentem dla działania Ducha Świętego tam. W moim odczuciu takim też kluczem dla tego jest doświadczenie jedności, które tam panuje. Doświadczenie jedności. Ponieważ na tym uniwersytecie studiują osoby nie tylko wierzące i niewierzące, ale też wierzące różnych wyznań chrześcijańskich i denominacji. I na te nabożeństwa, które tam mają miejsce w środę rano, czy na te spotkania modlitewne, przychodzą osoby, które przynależą do różnych kościołów.

Rozumiesz, że po prostu Myślę, że w ogóle temat jedności w Kościele to jest taki temat, który jest mi bliski, ale my o nim nie mówimy zbyt wiele w Kościele. Nie mówimy, że jesteśmy poranieni przez wieki podziałów, przez trudności w relacjach. A jednocześnie wiesz, mówisz o tym, mogę powiedzieć o tym, co się we mnie pojawia, ale to jakby brzmi bardzo świeżo, nie? Można mieć oczywiście taką reakcję, trochę mnie to wyrywa z rzeczy, które wiem, że są pewne i dobre i mnie jakoś tam zabezpieczają. Ale w tym, co mnie zabezpiecza, często nie ma tej świeżości. No bo wiesz, mamy bardzo różnych ludzi i taką wizję tego, że nad nimi coś jest, co ich wszystkich razem pociąga, to jest taki wyższy poziom bezpieczeństwa, że my na poziomie nie ustaleń jakichś i wolno, nie wolno się poruszamy, tylko na poziomie jakiegoś wewnętrznych kompasów intuicji, wspólnego doświadczenia.

Myślę sobie wiesz o tym, że kiedyś, ja w ogóle bardzo lubię temat przebudzeń, które mają miejsce w kościołach ewangelikalnych i protestanckich, to mnie bardzo ten temat dotyka, żeby go zgłębić, żeby go zobaczyć, żeby go poznać, czyli tych takich momentów, gdzie protestanci doświadczali szczególnego spotkania z Bogiem, I też takich doświadczeń katolickich. Szczególnie przez to, że zajmuję się odnową charyzmatyczną, to myślę szczególnie o tych charyzmatycznych doświadczeniach. I na przykład kiedy wiesz, zaczęła się odnowa charyzmatyczna w kościele katolickim, to odnowa zaczęła się od doświadczenia jedności.

To znaczy i katolicy i protestanci, którzy byli razem na rekolekcjach weekendowych, modlili się o doświadczenie Boga i katolicy doświadczyli chrztu w Duchu Świętym, dzisiaj tak to nazywamy. Ale zaczęło się od jedności. Ruch charyzmatyczny rozpoczął się przez takie doświadczenie przy ulicy Azusa Street w kościele zieloświątkowym w 1906 roku. I zaczęło się to w takim kluczu jedności między czarnoskórymi a białymi. Którzy wbrew przepisom państwowym, wbrew konwenansom, stereotypom, że nie mogą się modlić razem, że nie mogą żyć razem, stali razem w modlitwie.

Że potrzeba pokutować, czyli nazywać, że w niektórych miejscach nie daje rady i proszę Cię o pomoc i chcę to zmienić, nazywać jakoś. Tak, a z drugiej strony właśnie ten wymiar jedności. Wierzmy sobie, że każde zgromadzenie zakonne w kościele katolickim, które powstało, ono się nie zrodziło tylko z tego, że był jeden założyciel, który stwierdził, będziemy szli tą stroną, jak chcesz to idziesz ze mną, jak nie chcesz to nie idziesz ze mną. On się rodziło na gruncie braterstwa, na gruncie wspólnego dzielenia życia, wspólnych marzeń, wspólnej pasji, bycia jedno razem w tym kierunku, w tej drodze, którą idziemy za Panem. Przyjmuję to, że mam brata, który jest inny niż ja.

To można się realnie dołożyć do tego miejsca. Na pewno w opisie znajdziecie jakieś linki prowadzące do zbiórki, która pomoże wyremontować to miejsce i stworzyć miejsce jedności w Krakowie. Bardzo dziękuję za te rzeczywiście Szukamy sposobu na to, żeby stworzyć taką przestrzeń, która będzie przestrzenią otwartą. Otwartą na różnych ludzi, ale którzy właśnie szukają czegoś więcej, którzy mają pytania, którzy pragną doświadczyć Boga, a którzy będą mogli tam się znaleźć i poczuć się przyjęci, poczuć się zaproszeni. Chcemy, żeby to była przestrzeń, która będzie przestrzenią nowoczesną, czyli na poziomie tego, jak ona będzie widziana przez ludzi też spoza kontekstu wiary, Kościoła.