255. „What about Dick?”, czyli Dick Cheney, część 1
3 listopada, w wieku 84 lat, zmarł Dick Cheney. Większość z nas kojarzy go jako wiceprezydenta u boku George’a W. Busha, głównego architekta całej tzw. „wojny z terrorem”, człowieka, który kłamstwami doprowadził do inwazji na Irak, a zatem pośrednio odpowiedzialnego za tysiące ofiar tej wojny; człowieka, który w imię bezpieczeństwa narodowego gotów był na wszystko, w tym podsłuchiwanie i tortury; człowieka, który doprowadził do zrujnowania reputacji USA na arenie międzynarodowej.Historia Dicka Cheneya jest jednak znacznie dłuższa - pierwsze szlify zdobywał bowiem już w Białym Domu Richarda Nixona i Geralda Forda w latach 70. XX wieku. W pierwszym z dwóch odcinków o życiu i czasach Cheneya chcemy opowiedzieć o drodze, która doprowadziła go z Casper w Wyoming do Waszyngtonu; o tym, jak z niewylewającego za kołnierz przegrywa stał się najmłodszym szefem sztabu Białego Domu w historii. O relacji Cheneya z najważniejszym człowiekiem w jego karierze - Donaldem Rumsfeldem; o ich wspólnych intrygach, „halloweenowej masakrze”, ambicjach prezydenckich. O karierze Cheneya w Kongresie, która mogła z niego uczynić republikańskiego spikera Izby Reprezentantów, ale przerwał ją nieoczekiwany awans - na sekretarza obrony. O tym w jaki sposób z człowieka, który miał znaleźć Bushowi juniorowi wiceprezydenta, sam tym wiceprezydentem został.Karierę Cheneya można podsumować pytaniem, które towarzyszyło mu całe życie: „What about Dick?”, „A może Rychu?”. Posłuchajcie o człowieku, który zawsze lepiej czuł się na tylnym siedzeniu i który wielokrotnie okazywał się najlepszym drugim wyborem: o niepozornym Dicku, który pod aurą umiarkowanego lojalisty zawsze skrywał gigantyczną ambicję.
68 rok, jak Państwo na pewno wiedzą z naszego podcastu, to ważny rok, rok wyborczy, rok, w którym wybory prezydenckie wygrywa Richard Nixon. No a dzieje się w tym 68 tyle, że naprawdę polecamy odcinek poświęcony temu konkretnemu rokowi w amerykańskiej polityce, bo można by tymi wydarzeniami naprawdę obdzielić dekadę. No ale w 68' Dick Cheney jest najpierw stażystą u mało istotnego kongresmena, ale trafia na kongresmena znacznie ważniejszego, mianowicie młodego, centrowego republikanina z Illinois, z tak zwanych republikanów Rockefellera, czyli to od Nelsona Rockefellera, gubernatora Nowego Jorku, który wtedy był liderem takiej frakcji właśnie liberałów partii republikańskiej, frakcji, która już wtedy traciła na znaczeniu, ale jeszcze istniała.
Wskazywali znanego państwu Henry'ego Kissingera. Który wtedy łączył dwie funkcje, był sekretarzem stanu i doradcą do spraw bezpieczeństwa narodowego. No i oni uważali, że tę rolę należy rozdzielić, dlatego że Kissinger ma zbyt wielką władzę w polityce zagranicznej. Tak jest, a trzecim, którego obwiniali, czy obwiniali więcej, ale taką ważną postacią był wiceprezydent Nelson Rockefeller. Oni się nie znosili z Chenayem, to jakby jest powszechnie wiadome. To też jest pewnie konflikt charakterów i taki, wiesz, znowu jakiś konflikt klasowy. Ja zawsze zwracam na takie rzeczy uwagę, bo wydaje mi się to istotne. To znaczy Nelson Rockefeller, dziedzic dynastii, miłośnik sztuki nowoczesnej, liberalny republikanin z Nowego Jorku. Jakby to już był konflikt z Nixonem na przykład.
Oni się też jakby nie potrafili... Nie mogli się lubić. Nie mogli się lubić i Nixon... zazdrościł Rockefellerowi, ale również go nienawidził. Rockefeller gardził Nixonem, ale trochę go podziwiał. No i tutaj jest to samo. Dirk Cheney przybysz z Wyoming, który łowi ryby na wędkę, a tutaj Nelson Rockefeller po prostu Rockefeller z Nowego Jorku i jakiś młody gówniarz mu po prostu zaczyna mówić, co ma robić. Więc to nie mogło się dobrze skończyć, ale tak się akurat składa i to będzie ważne w tej historii, że wiceprezydenta w masakrze Halloweenowej zwolnić się nie da. Jestem przekonany, że gdyby Cheney z Rumsfeldem mogli pozbyć się Rockefellera wtedy, to by to zrobili. Ale nie mogą, bo wiceprezydent to jest jedyne stanowisko w administracji, które jest niezależne od prezydenta. W takim sensie, że prezydent nie może zwolnić swojego wiceprezydenta. Znaczy może oczywiście go skłaniać i całe otoczenie może go skłaniać do dymisji.
Tak jak było w przypadku Spiro Agnew. No tak, ale pozbyć się go nie możesz. Więc pod tym względem ma dużą dozę niezależności. Natomiast to, co można zrobić, to przed zbliżającymi się wyborami czy prawyborami powiedzieć, no nie będziesz moim kandydatem na wiceprezydenta. I to jest kolejna rzecz, o której namawiali Rumsfeld i Cheney, żeby Ford pozbył się Rockefellera z tego ticket i w wyborach 76 roku wziął sobie kogoś bardziej konserwatywnego. No i tym kimś zostaje Bob Dole. Osoba, którą mogą Państwo kojarzyć jako kandydata na prezydenta z 96 roku, 20 lat później zostaje konkurentem Billa Clintona. Oczywiście sremotnie przegrywa, ale... Ale wiesz, jak oni się nie lubili, to jeszcze Czerny opowiadał, że Rockefeller w czasie konwencji partii republikańskiej wyborczej miał oczywiście... Tam w 76, tak?
Tak jest. Kiedy już nie był kandydatem na wizę prezydenta. Nie był kandydatem, no ale jako prominentny republikanin miał swoje miejsce w programie konwencji na przemówienie i w czasie tego przemówienia... Zepsuł się mikrofon, wyłączył się dźwięki. Podobno Rockefeller był przekonany, że to sprawka Chenneya. Chenney zapewnia, że on nie wyciągał tych kabli i nie wyłączał mikrofonu, ale opowiadał, że później, kiedy spotkali się gdzieś tam na sali, no to Rockefeller wyładował się na nim. Tak to określił. Oczywiście Chenney może nie mówić do końca prawdy, ale... Myślisz, że Dick Chenney kiedykolwiek kłamał? O tym w dalszej części odcinka, ale faktycznie nie znosili się. Ja tylko powiem, że ostatecznie oczywiście obaj panowie na swoich stanowiskach zostają, to znaczy zostają w administracji.
Bo Halliburton jest w Teksasie. Tak, więc Dick Cheney musi bardzo szybko zmienić swoją rejestrację wyborczą z powrotem na Wyoming. Ale znowu, Teksas i Wyoming, bardzo republikańskie stany, żadnego tutaj otwarcia na stany demokratyczne czy stany bitewne nie ma. Poglądy polityczne... No tutaj też nie ma żadnej równowagi. George W. Bush jest bardzo konserwatywny. Dick Cheney też jest bardzo konserwatywny, dlatego że to, że on zaczynał karierę jako człowiek Forda, czyli umiarkowanego republikanina, no to sprawiło, że wielu ludzi uważało, że on też jest takim umiarkowanym rockefellerowskim republikaninem właśnie. Tymczasem ilekroć Dick Cheney coś robił, zwłaszcza w kongresie, to zawsze...
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
3 listopada, w wieku 84 lat, zmarł Dick Cheney. Większość z nas kojarzy go jako wiceprezydenta u boku George’a W. Busha, głównego architekta całej tzw. „wojny z terrorem”, człowieka, który kłamstwami doprowadził do inwazji na Irak, a zatem pośrednio odpowiedzialnego za tysiące ofiar tej wojny; człowieka, który w imię bezpieczeństwa narodowego gotów był na wszystko, w tym podsłuchiwanie i tortury; człowieka, który doprowadził do zrujnowania reputacji USA na arenie międzynarodowej.
Historia Dicka Cheneya jest jednak znacznie dłuższa - pierwsze szlify zdobywał bowiem już w Białym Domu Richarda Nixona i Geralda Forda w latach 70. XX wieku. W pierwszym z dwóch odcinków o życiu i czasach Cheneya chcemy opowiedzieć o drodze, która doprowadziła go z Casper w Wyoming do Waszyngtonu; o tym, jak z niewylewającego za kołnierz przegrywa stał się najmłodszym szefem sztabu Białego Domu w historii. O relacji Cheneya z najważniejszym człowiekiem w jego karierze - Donaldem Rumsfeldem; o ich wspólnych intrygach, „halloweenowej masakrze”, ambicjach prezydenckich. O karierze Cheneya w Kongresie, która mogła z niego uczynić republikańskiego spikera Izby Reprezentantów, ale przerwał ją nieoczekiwany awans - na sekretarza obrony. O tym w jaki sposób z człowieka, który miał znaleźć Bushowi juniorowi wiceprezydenta, sam tym wiceprezydentem został.
Karierę Cheneya można podsumować pytaniem, które towarzyszyło mu całe życie: „What about Dick?”, „A może Rychu?”. Posłuchajcie o człowieku, który zawsze lepiej czuł się na tylnym siedzeniu i który wielokrotnie okazywał się najlepszym drugim wyborem: o niepozornym Dicku, który pod aurą umiarkowanego lojalisty zawsze skrywał gigantyczną ambicję.