Spóźniona „Puma”. Samochód pancerny Sd.Kfz. 234

I właśnie w ten sposób chciano wykorzystać samochody pancerne i je wykorzystywano. Przy czym Niemcy najpierw bardzo na bogato podeszli do Sd.Kfz. 234, bo wymyślili sobie taką strukturę etatową na 25, na 26 takich samochodów pancernych. Jak taka Panzer-Lehr-Division dostała 25 PUM, albo taka druga dywizja pancerna dostała 25 PUM, czy też 26, To powodowało, że jedna dywizja w jednej dotacji zjadła jedną czwartą całej produkcji takiego samochodu pancernego. To było oczywiste, że w przyszłości już ten samochód nie będzie zastępowany taką samą konstrukcją, tylko właśnie tymi modelami o innym uzbrojeniu 234.1, 234.3 i że trzeba zredukować liczbę samochodów pancernych kołowych do 16 w dywizji.

Potem tak naprawdę wdrażano po 16 takich ośmiokołowych samochodów pancernych na dywizję zamiast tych 25. No ale tak czy inaczej produkcja samochodów pancernych była wdrożona w roku 1944. Każda niemiecka dywizja pancerna powinna liczyć na co najmniej 16 takich samochodów pancernych, ale wiele niemieckich dywizji pancernych takich samochodów pancernych oczywiście nie otrzymało. Normandia to jest użycie w boju PUM. Stopniowo wchodzą do walki także inne odmiany 234.1, 234.3. I front zachodni w roku 1944, w czerwcu, lipcu, sierpniu, we wrześniu 1944 roku to jest miejsce, gdzie te samochody pancerne walczą, no i gdzie za bardzo nie mogą się Samochody pancerne są po stronie niemieckiej nie tyle co zbędne, co nie mogą się wykazać.