Spóźniona „Puma”. Samochód pancerny Sd.Kfz. 234

Spóźniona Puma . Spóźniona Puma . I ten niemiecki Sd.Kfz. 231, on w roku 1939 był uzbrojony analogicznie jak czołgi Panzer II, mówię o sile ognia, był lepiej uzbrojony niż czołgi Panzer I. To widzimy także w innych armiach. Spóźniona Puma . Spóźniona Puma .

No ale czy w tamtym okresie samochody pancerne były ważnym elementem ówczesnych armii? Niemcy stawiali na samochody pancerne, Armia Czerwona stawiała na samochody pancerne. Samochody pancerne były także istotnym narzędziem walki dla francuskiej kawalerii. I w koncepcji Blitzkriegu w ogóle samochód pancerny był o tyle ważny, że z racji swojego zasięgu, z racji tego, że samochody pancerne, jak powiedziałem, potrafiły przemieszczać się bardzo szybko, Grupy wydzielone, grupy przednie, grupy rozpoznawcze jednostek szybkich niemieckich, wyposażone w samochody pancerne, mogły przenikać w ugrupowanie przeciwnika, mogły w ramach rozpoznania walką dezorganizować tyły nieprzyjaciela po wejściu w przestrzeń operacyjną, a więc samochód pancerny w Wehrmachtzie w roku 1939 może nie był tak ważny jak czołg.

Ale jeżeli zobaczymy na ilość samochodów pancernych, one pomnażały niemiecką siłę wojsk zmechanizowanych i wojsk szybkich. Samochody pancerne, zarówno lekkie, dwuosiowe, jak i ciężkie, czteroosiowe, były ważne w doktrynie Blitzkriegu. I kiedy w roku 1940 Niemcy pokonały Francję, a Włochy przystąpiły do wojny po stronie Niemiec, no to w niemieckiej armii zaczęto rozmyślać, poszukiwać nowej generacji ciężkich samochodów pancernych, które dostosowane byłyby swoimi parametrami taktyczno-technicznymi do działań w każdych warunkach atmosferycznych, w tym w warunkach surowej zimy bądź afrykańskich upałów. Taki samochód pancerny powinien odznaczać się bardzo dużym zasięgiem i wysokimi zdolnościami terenowymi.

Wskazano także odczekiwaną moc, no co najmniej 200 koni mechanicznych. To dla Niemców była, jak powiedziałem, swoista rewolucja, bo pamiętajmy, że ich czołgi, ich samochody pancerne napędzane były silnikami benzynowymi. Natomiast tutaj punktem odniesienia był przede wszystkim zasięg. Chciano bowiem opracować coś, co można określić umownie jako krążowniczy samochód pancerny, to znaczy pojazd o bardzo dużym zasięgu, który przenika czy rozpoznaje nawet na setki kilometrów na przedpolu wojsk własnych. Z racji tego, że planowano już operację Barbarossa, a także rozważano udział armii niemieckiej w kampanii w Afryce Północnej. Pod innymi względami nowy samochód pancerny miał być tak naprawdę rozwinięciem dotychczasowej serii 233.

Na przełomie 1943 i 1944 roku w przypadku np. Armii Czerwonej produkcja samochodów pancernych niemal zamarła, a pojazdy bojowe takie jak BA-64 były tak naprawdę krokiem wstecz. Amerykanie owszem, podobnie jak Brytyjczycy, rozkręcili na dużą skalę produkcję samochodów pancernych kilku typów, ale przeważały pojazdy dwu- bądź trzyosiowe o wysokich często walorach terenowych, ale nieporównywalnych tak naprawdę z ośmiokołowym, czteroosiowym Sd.Kfz. 234. Ostatecznie pod koniec 1943 roku Niemcy mogli powiedzieć, że mają samochód pancerny, ciężki samochód pancerny nowej generacji.

Dlatego, że samochód pancerny Sd.Kfz. 234, on zaczął być odbierany przez armię pod koniec roku 1943 w ilościach po prostu śladowych. Ten wóz nazywa się czasem Pumą, chociaż nie jest to oznaczenie oficjalne. Sd.Kfz. 234 Puma. No ale dlaczego produkowano go tak mało? No skoro już został przyjęty przecież na uzbrojenie Wehrmachtu. Już w 1943 roku Niemcy zdali sobie sprawę, że produkcji seryjnej tych wież nie uruchomią, że armata 5 cm jest modelem armaty schodzącej i walory przeciwpancerne tego działa z racji pojawienia się coraz ciężej opancerzonych czołgów przeciwnika stają się wątpliwe.

Ze szczytowym czerwcem, kiedy no wykonano, przekazano armii nieco ponad 60 takich pojazdów, a potem w ciągu kolejnych miesięcy produkowano ich po 20, 30, no 40 kilka na miesiąc. I pod koniec 1944 roku na przykład wygaszono produkcję modelu trzeciego 234 łamane przez 3 z tą krótkolufową armatą 75 mm i zastąpiono Ten model, modelem wyposażonym w potężną długolufową armatę przeciwpancerną PAK-40 i w ten sposób powstała czwarta odmiana samochodu pancernego Sd.Kfz. 234 łamane przez cztery. Już nie samochód pancerny tak naprawdę, tylko kołowy Niszczyciel łowca czołgów Panzerjäger, uzbrojony w armatę PAK-40 i to był pojazd z pewnymi uproszczeniami konstrukcyjnymi.

W czerwcu 1944 roku zaczynają się dostawy tych zmodyfikowanych kompanii samochodów pancernych Sd.Kfz. 234. 16, 13 w wersji 1, 3 w wersji 3 na kompanie, razem 16 wozów. To są pojazdy kierowane do Do 116 Dywizji Pancernej to jest Francja, do 9 Dywizji Pancernej to jest Francja, do 11 Dywizji Pancernej także Francja, a w mniejszych ilościach do jednostek odtwarzanych w perspektywie walk na froncie wschodnim np. 6 Dywizji Pancernej czy 8 Dywizji Pancernej. Natomiast tą dywizją pancerną, która jako pierwsza na froncie wschodnim miała otrzymać samochody pancerne czy to w wersji Puma czy innych odmian była 20 Dywizja Pancerna. Ale jak powiedziałem, po tej katastrofie w Normandii, gdzie poniesiono olbrzymie straty, bardzo ciężko jest implementować te samochody pancerne do niemieckich dywizji pancernych, skoro w październiku, w listopadzie, we wrześniu 44 roku, armia dostaje po 43, po 47 samochodów pancernych.