Spóźniona „Puma”. Samochód pancerny Sd.Kfz. 234

Postanowili na ośmiokołowym nośniku osadzić wieżę lekkiego czołgu. Mowa o armacie 5-centymetrowej KWK 39-1 L60, a obok działa znajdował się także karabin maszynowy. Wieża, choć relatywnie słabo opancerzona, z przodu miała jarzmo kuliste armaty o dosyć dużej grubości, bo mówimy o jarzmie grubości aż 8 centymetrów . A jak przeciągające się prace projektowe nad tym samochodem wpływały na tą konstrukcję? Czy w 1943 roku Niemcy w ogóle jeszcze potrzebowali pojazdu tego typu? Przygotowania do produkcji seryjnej zaczęły się tak naprawdę w połowie roku 1943. Czyli dokładnie w tym samym mniej więcej czasie, kiedy Niemcy musieli przejść do defensywy strategicznej i w tym samym czasie, kiedy na przykład zakończyła się kampania w Afryce Północnej.

Dosyć duży zasięg w teorii, mogący nawet dochodzić do 1000 km na drodze. No i samochód pancerny o bardzo silnym uzbrojeniu zamontowanym w wieży. Jak już powiedziałem armata 5 cm, 50 mm, KWK 39, L60. Można powiedzieć, analogiczna jak w czołgach Panzer III, do tego karabin maszynowy. Załoga czteroosobowa, dwóch załogantów w wieży, dwóch w kadłubie, dwie kierownice, możliwość poruszania się do przodu i do tyłu w bardzo podobny sposób, a to dzięki specjalnej skrzyni biegów, trzybiegowej, ale tak naprawdę sześciobiegowej. Bo dzięki zastosowaniu mechanizmu odwracającego i specjalnego przełożenia do jazdy terenowej, pojazd ten po prostu dosyć płynnie korzystał z sześciu biegów.