Spóźniona „Puma”. Samochód pancerny Sd.Kfz. 234

I właśnie w ten sposób chciano wykorzystać samochody pancerne i je wykorzystywano. Przy czym Niemcy najpierw bardzo na bogato podeszli do Sd.Kfz. 234, bo wymyślili sobie taką strukturę etatową na 25, na 26 takich samochodów pancernych. Jak taka Panzer-Lehr-Division dostała 25 PUM, albo taka druga dywizja pancerna dostała 25 PUM, czy też 26, To powodowało, że jedna dywizja w jednej dotacji zjadła jedną czwartą całej produkcji takiego samochodu pancernego. To było oczywiste, że w przyszłości już ten samochód nie będzie zastępowany taką samą konstrukcją, tylko właśnie tymi modelami o innym uzbrojeniu 234.1, 234.3 i że trzeba zredukować liczbę samochodów pancernych kołowych do 16 w dywizji.

To pozwala na wyposażenie góra trzech kompanii. Mamy przeszło 30 dywizji, które czekają na takie samochody pancerne, a przezbrajamy czy odtwarzamy w skali miesiąca 3 kompanie albo nie kompletujemy tych kompanii w pełni, tylko wysyłamy po 6, po 8 takich samochodów pancernych. Więc jeżeli Leipstandarte czy LER zachowały z pogromu we Francji jakieś pojedyncze na przykład Pumy, no to one nadal są dostępne, ale kropelkowa metoda uzupełnień powoduje, że te kompanie wyposażone w samochody pancerne 8x8 są nieodtworzone w całości. I widzimy, że dywizja Hitlerjugend i dywizja Leibstandarte, Das Reich, dywizja Lehr, II Dywizja Pancerna, XXI Dywizja Pancerna, głównie dywizje na froncie zachodnim są wypasażane w tego rodzaju samochody, częściowo trafiają one na front.