Pierwszy plan operacji „Barbarossa”

Generał Marks zakładał, że pierwsza faza operacji Barbarossa, która nie była jeszcze wtedy operacją Barbarossa, zajmie 3 tygodnie. Że Niemcy w ciągu pierwszych 3 tygodni Wbiją się na 400 km w głąb Związku Radzieckiego. Że to będzie blitzkrieg. Że po trzech tygodniach Niemcy będą w Kijowie. A potem przyszedł czerwiec 1941 roku. I generał na czele 101 Dywizji zalicza pierwszą wpadkę Wehrmachtu w tej wojnie. 23 czerwca Niemcy odbijają Przemyśl. Ale to jeszcze jest nieistotne, bo główna masa wojsk niemieckiej 17 Armii przepycha się na północ. Forsuje rzekę San na północ od Przemyśla. W tym 101 Dywizja. 23-24 czerwca w ciężkich walkach z wojskami radzieckiej 26 Armii i wojsk pogranicznych NKWD przychodzi się generałowi Marksowi spotykać z fanatykami z NKWD, z niezwykle walecznymi dywizjami strzelców 26 Armii oraz z linią Mołotowa.

Siecią schronów bojowych, którą od lata 1940 roku Rosjanie wznoszą na anektowanych terenach. Pierwszego, drugiego i trzeciego dnia wojny. Początek operacji Barbarossa. Nam się Barbarossa kojarzy z niemieckim spacerkiem na wschód. A to dla obu stron była po prostu rzeźnia. To była straszliwa, krwawa bitwa, gdzie obie strony walczyły fanatycznie. Grze Niemcy mieli rzeczywiście przewagę doświadczenia, przewagę dowodzenia, przewagę jakości. Rosjanie nadrabiali fanatyzmem, ktoś powie prymitywizmem. Walczyli do upadłego, a na końcu wysadzali się granatami. Zwłaszcza jeśli chodzi o jednostki NKWD. Ale tam pod Przemyślem, pod Medyką, nie ma radzieckiej ucieczki. Są radzieckie przeciwuderzenia. Jest walka równego z równym. Radziecka 26 Armia, Radziecka 6 Armia staje do walki.