Giulio Douhet „Panowanie w powietrzu”

A wojsko to struktura hierarchiczna i nie ma nic gorszego dla żołnierza, dla oficera, niż wyrosnąć przesadnie intelektualnie ponad to środowisko i dawać odczuć swoim przełożonym, że jest się mądrzejszym. Stąd kariera Giulio Duetta była pokrętna i trudna. To był żołnierz, który na początku XX wieku zaznajamiał się z lotnictwem, dlatego że w wojskach inżynieryjnych, w wojskach saperskich armii włoskiej pod te wojska podlegały jednostki balonowe, a potem automatycznie także jednostki samolotowe. I to właśnie Włosi w roku 1911 w czasie wojny włosko-tureckiej o Libię użyli bojowo samolotów. Oni budowali nie tylko teorię, ale i praktykę użycia aparatów latających w wojnie dosłownie zaledwie 8 lat po pierwszym udanym locie braci Wright.

Jest to książka jak wiele tego typu pozycji z owych czasów stanowiących jednocześnie manifest i polemikę. Polemikę ze stanem zastanym, polemikę z zachowawczym korpusem oficerskim, polemikę z każdym, kto kwestionuje postęp i jest to manifest samego postępu. Tak jak Guderian kilkanaście lat później w Achtung Panzer będzie głosił pogląd o fundamentalnym znaczeniu broni pancernej na polu walki, tak duet w panowaniu w powietrzu już na początku lat 20. XX wieku, zaraz po I wojnie światowej, formułuje pogląd, że najważniejszym rodzajem wojsk, rodzajem sił zbrojnych, Będą w nadchodzących dekadach już nie wojska lądowe, już nie marynarka wojenna, ale zupełnie nowe siły powietrzne, które to siły powietrzne muszą stać się trzecim rodzajem sił zbrojnych obok właśnie wspomnianej marynarki i wspomnianych wojsk lądowych.