Giulio Douhet „Panowanie w powietrzu”

Niesie ją pierwszego dnia wojny. Nie ma już wielkich mobilizacji. Nie ma już kwiatów rzucanych żołnierzom jadącym pociągami na front. Nie ma już tygodni zbierania amunicji do wielkich ofensyw przełamujących. Nie trzeba ustawiać w rzędy tysiące ciężkich haubic. Pierwszego dnia wojny, mówi duet, uderza lotnictwo w serce wroga kraju. Paraliżuje, tak jak uderza się w kręgosłup, jak uderza się w mózg, a nie w mięśnie. I co fundamentalne w kontekście zwłaszcza pierwszych lat II wojny światowej, a zwłaszcza ofensywnych kampanii Luftwaffe, duet przestrzega. Raz jeszcze ten cytat. Lotnictwo ułatwia decyzję o rozpoczęciu walki, a wybuch wojny czyni bardziej prawdopodobnym. gdyż wojnę łatwiej będzie prowadzić narodom o skłonnościach najeźdźcy, które nie wiedzą, co to wahanie ani skrucha.

Włosi w I wojnie światowej byli wrogami Niemiec. Włosi bali się Niemców. Duet pisząc książkę o panowaniu w powietrzu za głównego wroga Włoch uważa Niemcy. Uważa, że Niemcy zbudują w przyszłości lotnictwo ofensywne, a jako naród o skłonnościach najeźdźczych który nie wie co to wahanie ani skrucha, użyją lotnictwa w pełnym tego słowa znaczeniu, a celem będą całe narody ich przeciwnicy. Więc dla dueta w roku 1921 to przyszłe pole walki, ten strach uciekinierów na drogach Polski czy Francji, ta dominacja Luftwaffe, ten powietrzny blitzkrieg, on dla dueta oczami wyobraźni jest to oczywiste w roku 1921. On wyraźnie przestrzega, że trzeba zbudować odpowiedź na to zagrożenie.

oparta o działa, dlatego że znów formacja uderzeniowych samolotów atakuje tylko jedno miejsce. Samoloty obrony powietrznej rozrzucone są na terytorium całego kraju. Zebranie ich do bitwy obronnej z jedną falą atakującego nieprzyjaciela zajmuje czas albo może być niemożliwe z racji działań mylących. Innymi słowy duet podkreśla w roku 1921, że jeżeli Luftwaffe oprze obronę Rzeszy o artylerię przeciwlotniczą i myśliwce obrony Rzeszy, to przegra. Tak jak rzeczywiście przegrało. Dlatego, że jedynie ofensywny charakter lotnictwa jest prawdziwym charakterem lotnictwa. Że budowa tysięcy myśliwców obrony Rzeszy nic im, Niemcom, nie da, jak pokaże dwadzieścia parę lat później praktyka, bo te myśliwce nie będą zdolne do rozbijania zgrupowań uderzeniowych, ofensywnych bombowców wroga.

i schodziły do uderzeń szturmowych na lotniska Luftwaffe, na stanowiska OPL, na stanowiska radarowe i wymiatały przestrzeń przed formacją bombowców strategicznych. Coś takiego postulował Duat i 20 lat później coś takiego w praktyce zastosowali Anglosasi. Tylko, że Anglosasi nie odeszli od myśliwców. co postulował duet, ale uczynili myśliwiec bronią ofensywną. Uczynili samolot myśliwski samolotem wielozadaniowym, samolotem myśliwsko-bombowym o charakterze wybitnie ofensywnym, co zapewne spotkałoby się z uznaniem dueta, bo duet nie lubił myśliwców jako broni obronnej. Myśliwiec jako broń ofensywna znalazłby u dueta pełne uznanie i to pokazała II wojna światowa. A zatem żadne myśliwce obrony strefowej, żadne lekkie myśliwce obrony powietrznej, tylko agresywne myśliwce o dużej sile ognia i możliwościach szturmowych.

Jego książkę można zakwestionować w kontekście samodzielnego wygrania przez lotnictwo strategiczne II wojny światowej, bo samo lotnictwo jej nie wygrało. Oczywiście kampanii 1939 roku Luftwaffe sama też nie wygrała, ale jednak niestety na państwo średnie ta potęga niemieckiego lotnictwa w zupełności wystarczyła. A zatem z perspektywy oczekiwań czy przygotowań do II wojny światowej, nie tylko Achtung Panzer, nie tylko wojna totalna Ludendorfa o ogłupieniu narodu niemieckiego, ale i pomnowonie w powietrzu dueta powinny być dla nas, dla naszych analityków w Warszawie jak dzwon alarmowy. Niestety nie były, bo niestety wśród naszych analityków zawołanie dueta, zwycięstwo uśmiecha się do tych, którzy wyprzedzają zmiany w sposobie prowadzenia wojny, nie do tych, którzy tylko się dostosowują do tych zmian.