Giulio Douhet „Panowanie w powietrzu”

Obraz systemowy jest bardzo złożony, jak każdej wojny, w związku z czym były niezwykle ważne pozycje traktaty książki o charakterze samej wojny, o jej charakterze militarnym, gospodarczym, społecznym, psychologicznym. Dzieła generała Sikorskiego, dzieło generała Ludendorfa niewątpliwie są książkami, które opisują przyszłą wojnę w bardzo szerokim aspekcie. Z kolei już przedstawiona książka Guderiana, Achtung Panzer, skupia się wyłącznie na określonym rodzaju broni, na określonym rodzaju wojsk, ale o charakterze nie tylko taktycznym, ale i o zdolnościach oddziaływania operacyjnego. Natomiast II wojna światowa ostatecznie okazała się być wojną, gdzie potwierdzona została teoria o fundamentalnej roli lotnictwa na polu walki, tak w wymiarze taktycznym, operacyjnym, jak i strategicznym.

Jego książkę można zakwestionować w kontekście samodzielnego wygrania przez lotnictwo strategiczne II wojny światowej, bo samo lotnictwo jej nie wygrało. Oczywiście kampanii 1939 roku Luftwaffe sama też nie wygrała, ale jednak niestety na państwo średnie ta potęga niemieckiego lotnictwa w zupełności wystarczyła. A zatem z perspektywy oczekiwań czy przygotowań do II wojny światowej, nie tylko Achtung Panzer, nie tylko wojna totalna Ludendorfa o ogłupieniu narodu niemieckiego, ale i pomnowonie w powietrzu dueta powinny być dla nas, dla naszych analityków w Warszawie jak dzwon alarmowy. Niestety nie były, bo niestety wśród naszych analityków zawołanie dueta, zwycięstwo uśmiecha się do tych, którzy wyprzedzają zmiany w sposobie prowadzenia wojny, nie do tych, którzy tylko się dostosowują do tych zmian.