Czołg KW-85. Ostatni z rodu KW

A to dlatego, że wyprodukowano zaledwie 150 sztuk tego pojazdu bojowego, co jak na radzieckie warunki uznać można za nietypowe. W historii radzieckich wojsk pancernych były czołgi, które nie trafiły na swój czas. Na przykład lekki T-50, Czy uznano je już za nieperspektywiczne jak lekki T-80 i nie produkowano tych czołgów masowo? KW-85 w swojej historii niskiej serii produkcyjnej jest bardzo podobny do tego typu konstrukcji. Po prostu był to już czołg, który uznano za przestarzały. Był to już czołg, który uznano za... Model schodzący. Jego produkcja seryjna doszła do skutku tylko dlatego, że należało opracować, dopracować jego następcę. Czołg ciężki IS Josif Stalin.

I tylko dlatego w ogóle KW-85 zaistniał na liniach produkcyjnych, a potem na polu walki. Więc można nazwać ten wóz łabędzim śpiewem. Całej linii, całej serii rozwojowej czołgów ciężkich KW. Czołg, który w roku 1940, w roku 1941 był pod względem wybranych parametrów taktyczno-technicznych najnowocześniejszym czołgiem Ciężkim świata, był niekwestionowanym, ale tylko w teorii, królem pola walki. Tenże czołg KW już w roku 1943 uznany został za przestarzały, za zdeklasowany. Nie była to konstrukcja, którą lubił towarzysz Stalin. To wszystko spowodowało, że coś, co w roku 1940 było supernowoczesne i awangardowe, w roku 1943 schodziło już ze sceny.

Jest pierwszym czołgiem, który wchodzi do walki w ramach zapowiedzi zupełnie nowej generacji radzieckich konstrukcji. Tych konstrukcji, o których Stalin na Kremlu w roku 1943 powie na tych czołgach dokończymy i wygramy wojnę. Bo KW-85 jest pierwszym czołgiem uzbrojonym w nową generację armat. Armat o wiele potężniejszych niż wcześniejsze wozy T-34 jako średnie, czy KW czołgi ciężkie, gdzie czołgi KW w 1940, w 1941, w 1942, w 1943 roku, pomijając jakieś liwaczne konstrukcje w postaci KW-2, czyli KW z dużą wieżą, ale te czołgi były uzbrojone w dosyć zachowawcze modele armat.

Ten KW-85 jest hybrydą, jest ewolucyjnym pożegnaniem Klimenta Waroszyłowa i ewolucyjnym przyjęciem na pole walki i na wyposażenie Armii Czerwonej Józefa Stalina. Ale co stało się takiego, że tak naprawdę konstrukcja, która była pod wieloma względami pionierska i nowoczesna w 1940 roku, no już trzy lata później okazuje się całkowicie przestarzała? To był czołg ciężki opracowany pod koniec lat 30. Czołg, który zadebiutował w wojnie zimowej. Jak już powiedziałem, był to wówczas pod względem wybranych parametrów taktyczno-technicznych najnowocześniejszy czołg świata. O wiele pod wieloma względami nowocześniejszy niż T-34. Niepowielający wielu negatywnych rozwiązań Christiego. Czołg o potężnym opancerzeniu.

Czołg, mimo że to była tylko armata 76 mm, potężnie uzbrojony. Ale czołg obarczony licznymi wadami eksploatacyjnymi związanymi z jednostką napędową, a przede wszystkim z układem przeniesienia napędu. Super nowoczesne zawieszenie, potężne opancerzenie, dobre uzbrojenie, ale poważne wady układu przeniesienia napędu, układu kierowniczego, układu chłodzenia, układu napędowego. No i to spowodowało, że Józef Stalin w roku 1941, w roku 1942 krzywo patrzył na KW. Po prostu ten czołg nie spełniał wymogów wojny totalnej pod względem Ostatni z rodu KW-85.

I że w ogóle czołg KW okazał się być niezwykle wdzięczną platformą, adaptacją pod działo samobieżne ISU-152. Ale jednocześnie tak naprawdę od roku 1942 trwały prace nad następcą czołgu KW. Ostatni z rodu KW-85. Ostatni z rodu KW-85. Ostatni z rodu KW-85. Oczywiście tym czołgiem miał być Józef Stalin. KW-1S pozostał w produkcji, ale na początku 1943 roku wydarzyło się coś, co w sposób fundamentalny miało zmienić linie rozwojowe radzieckich czołgów.