Odcinek 064 – Listy Świętego Mikołaja i Wojna Rohirrimów

I później zostaje zabity przez Wolfa. To jest taki dramatyczny moment. Na oczach Harry. Tak, to już dzieje się przed oblężonym właśnie Homburgiem. A w książce natomiast jest trochę inaczej, ponieważ ginie on w niewyjaśnionych okolicznościach, bo zrobił, wbrew zaleceniom ojca, zrobił wypad w tej obliczonej twierdzy, nocny wypad na teren wroga, po to, żeby zdobyć jakieś pożywienie, a nie wiemy, co się z nim dzieje, po prostu przepada. Tak, no i dalsza historia już toczy się dookoła Herry, która chce bronić i walczyć o swój lud, o Rochańczyków. I tak jest do samego końca historii.

Trochę przesadzona. Tak, też tak uważam. Tak samo jak ojca Wolfa jest to aż takie, no nie wiem, aż do przesady. Ale akurat ojciec Wolfa był taki też i w wersji tej oryginalnej był taki butny i dumny zbyt. Natomiast mi się też wydaje, że właśnie te odbiegnięcia od tekstu Tolkiena, jeżeli są, to nie są przeszkadzające. Nie są takie, że jakby kłują w oczy, szczególnie tak jak nas, fanów książek, prawda? Zawsze o tym mówimy, że jesteśmy fanami książek bardziej niż filmów, więc jeśli chodzi o fabułę między oryginałem a adaptacją, jakby moim zdaniem jest okej. Dobrze, to teraz przejdźmy do obrazu, no bo to jest pierwszy film w stylu anime, tak naprawdę.

W jakiejś takiej... Puentą jest tak naprawdę Hera i to, że pozostała wolna i robiła ta wolność, którą kierowała się do samego końca. To jest ta sama wolność, którą chciała osiągnąć Eowina, a jej się nie udało, prawda? W filmie. Ale znalazła inny rodzaj szczęścia. Tak, dokładnie. Tak, ale no te nawiązania, no widać, że to jest właśnie zamknięte taką klamrą, jeśli chodzi o los Eowiny, o to, że właśnie mamy tą narratorkę Miranda Otto, głos Eowiny, więc myślę, że to nie jest puenta sama w sobie, ale to jest takie zamknięcie. Motyw przewodni, prawda, który się zaczyna i kończy od początku. Film zaczyna od tego i kończy na tym motywie, więc jest to fajne.