Pierwsza Młodość #152

Wiecie, upał, mróz, ona zawsze w tapecie i do tego bardzo często miała szaliki na szyi. Czasem bardzo drogie, niektóre od Hermesa, czyli jedwabne najdroższe. Taki synonim klasy i luksusu, a wtedy, na początku lat dwutysięcznych, Jezusie, co to było. I tak trochę się z niej śmiałam, tak patrzyłam na nią i mówię, jejku, tato ma naprawdę, no nie ma nic innego do roboty, tylko rano się malować. Po wielu latach spotkałam się z jedną koleżanką, z którą pracowałam w tej redakcji i ona mi powiedziała, że właśnie nasza koleżanka, która taka była umalowana od rana, z czego myśmy sobie dworowały czasami, ona się uśmiechała na to zawsze tak półgębkiem. No, że właśnie ona zakrywała tę sińcę od objawów miłości swojego już byłego męża i że właśnie się udało jej rozwieść po jakiejś długiej sprawie rozwodowej.

I ta Polska tego 1993 roku, taka szara bura, jeszcze ta zima, ta sól na ulicach, to błoto, to wszystko jest takie, o Jezus, po prostu my tak romantyzujemy te lata, naprawdę nie ma czego, bo ten kraj z tego serialu jest okrutny, jest bezlitosny, jest skorumpowany. On nie ceni ludzi, on nie docenia tych ludzi, on w dupie ma te żony, on w dupie ma te wdowy, te dzieci, które będą musiały sobie jakoś poradzić z tą potworną traumą, która nie jest do zaleczenia. O tym jest moim zdaniem ten serial. Ta katastrofa, gdzieś tam jest Fleona, jest punktem wyjścia do opowieści o tym, jak... Kiedyś nie szanowano ludzi, których powinno się przytulić. Ja bym wszystkich tych przytuliła. Nikt tego tam nie zrobił.