Pierwsza Młodość #152

Znaczy wiecie, jak się ogląda ten serial i jak się słucha na przykład podcastu Polskiego Radia o Heweliuszu, to moim zdaniem to, co dla mnie jest uderzające, poza wszystkim innym, to jest to, jak bardzo źle traktowano ludzi, jak Bardzo nie było świadomości wtedy w ogóle tego, że tym ludziom trzeba pomóc nie tylko dając im do ręki pieniądze za małe, bo nie wiem jak można w ogóle wycenić ludzkie życie, ale tym ludziom trzeba pomóc, żeby z nimi ktoś porozmawiał, żeby z nimi się ktoś zaopiekował emocjonalnie. Oni są tak bardzo zostawieni sami sobie. Te żony, te dzieci. Tam jest wątek żony Jolanty Ułasiewicz, żony kapitana Andrzeja Ułasiewicza. Tą żonę gra Magdalena Ruszczka, a kapitana Heweliusza gra Borys Szyc.

I to jest bardzo ważny wątek, bo pierwotnie próbowano obciążyć odpowiedzialnością za katastrofę właśnie Ułasiewicza. Tam się pojawiały różne wątki, m.in. już mamy pierwsze tabloidy, które piszą, że załoga była pijana. No, różne rzeczy próbowano wokół tego nakręcić. No i przede wszystkim właśnie żona Łasiewicza chce zrobić wszystko, żeby ratować imię męża, ponieważ jego chciano uczynić bezpośrednim odpowiedzialnym za śmierć tylu ludzi. I to jest historia o kobiecie, która jest świetnie pokazana, bo ona wychodzi z domu, jest rano, 14 stycznia, śpieszy się, córkę musi odprowadzić do szkoły i ona nie wie, co się dzieje do pewnego momentu w ogóle. Akurat jak w radiu zaczynają mówić, to ona to radio wyłącza, wychodzą z domu, śpieszą się i dopiero potem dowiaduje się.

Nie byłam w stanie tego oglądać, bo tam rzeczywiście widzimy tę katastrofę, my słyszymy te krzyki, my słyszymy ten tonący statek, my słyszymy ludzi, którzy giną, widzimy ciała. Ja jeszcze po tym podcaście Polskiego Radia wiedziałam, w jakim stanie były te niektóre ciała. W zwiastunie, który zaraz usłyszycie, jest moment, kiedy Michał Żurawski, który gra kapitana Petra Bintera, on był zmiennikiem Młasiewicza, który nie płynął wtedy tym statkiem, ale on się pyta, dlaczego oni tak wyglądają. No więc część tych ciał była po prostu pokawałkowana. I to był straszny widok, po prostu potworny. Oglądałam to i po prostu czułam, jak to mi wszystko gdzieś grzęźnie w gardle, w żołądku. A z drugiej strony zastanawiałam się właśnie, co by było, gdyby ktoś się tymi ludźmi zajął.