Usunęli Indiankę, a zostawili ziemię [Poetycki piątek]

No i to samo się stało z tą Miją, czyli dziewczyną z Land O'Lakes, tylko że to jest strasznie śmieszne, bo teoretycznie to powinno się spotkać z ogromnym uznaniem, no ale oczywiście Indianie ze swoistym poczuciem humoru Powiedzieli, usunęli, no tak, tak, znowu będę miała nieprzyjemności pewnie od niektórych słuchaczy, ale przyjdzie mi w sukurs tutaj Natalie Diaz zaraz. Napisali, o, znowu ta sama historia, usunęli Indiankę, a zostawili sobie ziemię, tak? No i... To zabawne. To bardzo zabawne, tak. I ten wiersz też jest uroczy, łączy w sobie dużo poczucia humoru z jakąś taką piękną nostalgią za dzieciństwa.

Dzisiaj wiersze rdzennych mieszkańców Ameryki. Oczywiście poezja współczesna żyjących autorek i autorów. Rozpoczęliśmy od wiersza zatytułowanego Kochając dziewczynę z masła Land O'Lakes autorstwa Erika Gunswortha. Studio pani Gabriela Jeleńska z Ośrodka Studiów Amerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego. Rozpoczęliśmy od wiersza zatytułowanego Kochając dziewczynę z masła Land O'Lakes. Tak, a teraz Nathalie Diaz i przechodzimy do obrazy uczuć. Już? Tak. Dobrze.

Nathalie Diaz z pierwszego swojego tomiku When My Brother Was An Aztec. Przepiękny tomik poświęcony uzależnieniu brata poetki od metamfetaminy. I inne wiersze też się tam przeplatają przez ten motyw główny tych wierszy o bracie. Między innymi jest właśnie ten abecedariusz. To pierwszy raz się zmierzyłam translatorsko z tą formą. Zobaczymy, co weszło. Abecedariusz wymagający dalszych badań nad podporządkowaniem sobie rezerwatu dzikich Indian przez anglikańskiego Serafina. Anioły nie przelatują do rezerwatu.

Jeśli tak się stanie, zapędzą nas do Syjonu, czy Oklachomy, czy innego piekła, jakie dla nas wyznaczyli. Poruszający. Bardzo. Ja nadal będę twierdziła, że Natalie Diaz jest poetycką córką Shermana Alexi, bo to jest to samo takie cały czas ha ha ha ha ha ha ha i potem pięścią W brzuch na koniec. Oczywiście to ostatnie o zapędzeniu do Syjonu czy Oklachomy odnosi się do tego szlaku Wes, które głównie Chirokezi, ale inne plemiona zostały jakby przepędzone do stanu Oklachoma w centrum Ameryki ze wschodniego wybrzeża.

Jeszcze jeden wiersz. Tak. Wiersz prozą. Wiersz prozą. Dla mnie prześmieszny i przygotowując go słyszałam w głowie, jak czyta pan redaktor, a zatem czyta pan redaktor. Natalie Diaz, ostatnia Barbie plemienia Mojave. Obraza uczuć konsumpcyjnych. Do jej pudełka przymocowano drucikami parę mokasynów na wysokich obcasach w uniwersalnym rozmiarze jeden dla wszystkich, kolczyki ze sztucznego turkusu, łapacz snów, egzemplarz gazety Indian Country Today, zmywalne mazaki do robienia tatuaży na brodzie i czole oraz dwa sześciopaki miniaturowych, magicznych butelek piwa. Po przechyleniu dnem do góry buteleczka opróżniała się, a po ponownym postawieniu pionowo napełniała z powrotem.

No i oczywiście wszystkie te atrybuty, które zostały przyczepione do pudełka. Bardzo pani dziękuję. Pani Gabriela Jeleńska z Ośrodka Studiów Amerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego była gościem. To był Poetycki piątek. Nathalie Diaz, ale nie tylko jeszcze Eric Woodsworth. Gansworth. Gansworth. To Poetycki piątek. Bardzo dziękuję. Więcej Owczarka i Poetyckich piątków znajdziesz w aplikacji TokFM i na TokFM.pl. Link znajdziesz w opisie tego odcinka. TokFM. Na każdy temat, z każdej strony.