MKwadrat #251 – Ukryte Klejnoty (feat. Matt z Input Lag)

I to był taki moment, że brakowało mi pisania, więc założyłem swoją stronę szachmat.com i tam mam recenzje sprzętów, gier i tak dalej. No i z racji tego, że nikt mnie nigdy nie chciał do żadnego podcastu wziąć, to założyłem swój, czyli Input Lag. I tak to się ciągnęło przez lata, lata. A oprócz tego jeszcze pracujesz w branży. Tak, obecnie jestem Head of PR w takiej małej firmce słowackiej, bo zawsze się mi kręci Słowacja i Słowenia, także trzeba się pięć razy zastanowić. Popularny program. Słowacka firma, tak, nazywa się Grindstone.

Jeżeli lubicie gierki action RPG albo takie survival-like'i, to ta firma głównie w tym się specjalizuje. Ona zrobiła kiedyś taką gierkę, która się nazywała Yotun Slayer, Hordes of Hell. To się bardzo fajnie sprzedało. Była u nas. Tak, słyszałem. Zapisałem sobie w Excel'ku bardzo ładnie i podesłałem. Po wydaniu tej gry okazało się, że ona się bardzo fajnie sprzedaje, więc postanowiono, że pójdą jakby z publishingiem troszkę do przodu. No i w tym momencie mamy kolejną grę, która jest bardzo podobna założeniami, nazywa się Hellforged. Hellforged to jest połączenie Diablo, Vampire Survivors, ale też Ark Raiders, albo jakiejkolwiek innej gry z mechanikami ekstrakcji. Zabijasz przeciwników, wypadają itemy jak w Diablo, zbierasz też expa, więc zlevelujesz sobie postać jak w Empire Survivors, ale jeżeli czujesz, że jest za trudno, to możesz wrócić do bazy portalem i to, co uda ci się zebrać do tej pory zostaje z tobą, a jeżeli padniesz, to tracisz cały loot.

Tego jeszcze nie było, to mówię nieironicznie, jakby nie grałem jeszcze w Survivor's Like'a, a trochę ich pograłem, w którym byłoby jeszcze taka opcja świadomego opuszczenia planszy. To takie pomieszanie Survivor's Like'a i Extraction Shooter'a rozumiem. No tak było. Tak, tak, tak. Jeszcze nie było Calls of Torment, jeszcze kiedyś była bardzo podobna gra i nie wiem czy oni też nie mieli czegoś takiego, że jak zginiesz to tracisz trochę tych itemków. Tam miałeś, wiesz co, tam miałeś opcję, do studni mogłeś zanieść jakiś przedmiot, żeby potem móc go wyflipować do następnego runa. Więc faktycznie była opcja tak jakby wysyłania przedmiotów do góry, żeby dołączyły. Musieliśmy je odkupić potem. Tak, a potem trzeba jeszcze było je odkupić. Ostatnie zdanie się pochwalę, bo to jest trochę fajny temat dla mnie, bo ja uwielbiam gry tego typu i fajnie pracować nad taką grą, zobaczyć jak to wszystko wygląda z drugiej strony.

Wykuty w piekle. A trochę mnie też to cieszył, na przykład ja jestem dosyć dużym graczem, bardzo dużo gram w Diablo, Path of Exile, tego typu takie duże action RPG'i, hack'n'slashe'e. I nie wiem, czy ktoś z was śledzi ten, ten rynek. My akurat nie. Dużych youtuberów typu Ryker, Wdijo i tak dalej, i tak dalej. I oni dla mnie na przykład to są tacy go-to youtuberzy, jeżeli chodzi o jakieś buildy, nowości, patche, co się zmienia w tych grach, bo to jest ciężko śledzić, wiesz, jak masz pracę, dwójkę dzieci i tam jeszcze dom, żonę i tak dalej. Oni grali w ten tytuł w Hellforged. I chwalili. Więc to dla mnie też jest taki wyznacznik, że te quality gdzieś tam jest. No wiadomo, to nie jest Scala, Diablo, Path of Exile i, nie wiem, Last Epoch i tak dalej, no bo to nie jest tego typu team.

Hellforged zrobiły dwie osoby. Dwie osoby na tym. Adam tu ma 90% na Steamie pozytywnych, więc coś robi się dobrze. Tak, tam chyba prawie 300 recenzji już prawie. 350. Tak, no. Dużo ludzi to chwali ten tool i cieszymy to, bo dwójka osób nad tym pracuje jako taki core team. I to chyba dwójka, trójka jakaś na freelance, taka z doskoku. Ale jeżeli chcesz być na przykład taki akuratny, jeżeli chodzi o opis tego, to dwie osoby wpadły na ten pomysł i dwie osoby go realizują. Ja mam jeszcze pytanie, bo ty mówiłeś, że zaczynałeś od pisania o grach, od newsowania i tak dalej, no i teraz jesteś head of PR. Jak wygląda ścieżka takiego kogoś, kto pisze o grach, a potem dołącza do wydawnictwa i jest kimkolwiek of PR?

Inna sprawa, że najczęściej też getowanymi stoiskami są te od indyków. Albo na przykład jest to Indie Arena Buff, czy właśnie ten największy taki indyczany buff na całym Gamescomie. Albo Home of Indies, który jest drugim co do wielkości takim indyczanym buffem. To są tańsze rozwiązania dla kogoś, kogo nie stać na swoje własne stanowisko. Subskrybuj kanał. Stamtąd też się troszkę tych wishlist nabija.

Tak, z tym, że ja miałem dużo spotkań poplanowanych. Niektóre spotkania były takie typowo grzecznościowe z mediami, gdzie zapraszałem ich na nasze stanowisko na Słowację, żeby zobaczyli na przykład co mamy następnego w pipeline. Zobaczyli np. Hellforged, jeżeli jeszcze nie grali, mogli zadać parę pytań osobom z naszej firmy, które tam były, zebrać jakiś tam merch, który rozdawaliśmy dziennikarzom, wymienić się wizytówkami, ale miałem też takie spotkania, gdzie autentycznie musiałem iść np. na drugi koniec tych hal, żeby porozmawiać np. z prasą francuską, która się nie ruszała z tych hal konsumenckich, tylko po prostu gdzieś tam krążyła. No a jako, że jestem head of PR, no to zależy mi na tym, żeby mieć kontakt do tych ludzi, żeby na przykład następne wersje recenzyńskie gdzieś tam im powysyłać.

Mi się wydaje, że tak się to nie stanie. Ja też tak uważam, ale warto próbować. No i też John Linneman z The Little Foundry, który jest bardzo wiarygodnym moim zdaniem i rzetelnym człowiekiem, też coś takiego powiedział i myślę, że on by... no nie sądzę, żeby kłamał, nie sądzę, żeby... po co miałby wymyślać jakąś historię, którą łatwo byłoby potem, no... Wiecie co, na pewno Rockstar dużo wcześniej wiedział, jakie są plany Sony. I jak Sony zobaczyło, że pomimo... To też jest taki niezbyt dobry wyznacznik, bo jeżeli Sony widziało, jak ludzie zareagowali na informację, że GTA 6 będzie tylko cyfrowo i tak zamawiali te priordery. I ja też się przyznam, że jestem częścią tego problemu. Ale to jest GTA 6.

Ja na pewno bym chciał usłyszeć o Wiedźminie Pieśń Przeszłości i o tą Prider Legacy of Atlantis. To są takie dwie rzeczy, co ja bym chciał najbardziej usłyszeć, ale daję tobie... Wymieniłeś te dwie, o których bym chciał porozmawiać, ale jeszcze jedną muszę powiedzieć, bo też od lat szczycę się tym, że patrzę na przykład na zwiastun gry albo na jakieś pierwsze zapowiedzi i ja mniej więcej wiem, czy to jest gra dla mnie, czy nie. I też na palcach jednej ręki mogę sobie policzyć tytuły, gdzie mega się napaliłem na zwiastun i wiedziałem, że to jest gra dla mnie. A później się okazywało, że to było zupełnie coś innego, jak na przykład Brutal Legend, który na wszystkich strunach wyglądał jak Hack'n'Slash z Jackiem Blackiem, a później się okazywało, że tam jest jakaś warstwa FPS-owa, jakieś sceny się stawia i tak dalej i to był moment, kiedy ja to wyłączyłem i nigdy do tego nie wróciłem.

Wiesz co, taka kamera powiedzmy z nadramienia, ona jest dobra jeżeli walczysz głównie jeden na jeden. Jeżeli nie masz przeciwników wokół siebie, za tobą, jeżeli nie ma na przykład takich markerzów, że akurat z tej strony idzie atak, W God of Warze to działało. Tam mieliśmy blisko kamerę, ale tam wszystko działało, bo mieliśmy szybką reakcję, możliwość zrobienia bardzo szybkiego uniku w każdym momencie. No i były znaczniki, na przykład jak jakiś dystansowy atak w ciebie szedł, to miałeś ten znacznik i mogłeś zareagować. Tak, tak. Ale jeżeli na przykład masz rozgrywkę na zasadzie Batman Arkham, czyli doskoki, gdzieś tam wiesz, jeżeli ktoś stoi daleko, a wciśniesz atak i ty jakby doskakujesz do tego przeciwnika, żeby ten atak zrobić, To ja wolę mieć większy przegląd pola, jak to jest oddalone, bo widzisz, możesz sobie zaplanować, że na przykład teraz sobie uderzę tego przeciwnika, a za 5 minut uderzę następnego.

Jest Giewont, jeżeli kogoś by to interesowało, dorzucili Giewont tam do tej lokacji, więc jeżeli znacie kształt, znacie gdzieś tam widoczki, Dojeżdżamy do lasu. Jesteśmy odcięci od naszej towarzyszki. Poznajemy nowych przeciwników, którzy są otoczeni przez pszczoły, szeszenie, owady. I musimy wykorzystać... Oto akurat widzicie fragment tej przejażdżki. Musimy wykorzystać nową broń, którą dostaje Geralt, czyli takie łańcuchy na ręce. To jest takie pomieszanie trochę łańcuchów Kratosa z God of War'a z łańcuchem Skorpiona oraz z łańcuchem Ghost Ridera.

I oczywiście pierwsze zdanie, które powiedziała, było takie... Magnificent. Że w sensie podziwia piękno tego zwierzęcia, a dwie sekundy później pakuje w niego dwa magazynki z tego. Klasyczna Lara. Tak, trochę mi to nie pasowało. Fajny jest ten system uników. Czy te wszystkie takie salta i tak dalej, to jest po prostu wejście w bullet time. To mi się kojarzy z modem Kung Fu do Max Payne'a. Tak, troszeczkę tak. Taki Enter the Matrix na przykład powiedzmy, nie? Tak, faktycznie tam też. Więc w momencie, kiedy robisz taki unique, to od razu się focus odpala i można lepiej przycelować. Z rzeczy, która mi się podoba, to na pewno grafika, na pewno rozkład tych plansz.

Zapytałem się o to, co można odblokować, dostałem tylko odpowiedź, że jedną z takich rzeczy jest dodatkowy kostium. Names mentioned in the description. I zrzucacie sobie miecze, po których później możecie skakać. Na naszym pokazie pokazali nam, że Lara stojąc w jednym miejscu jest w stanie dosięgnąć dwóch, trzech takich mieczy, ale do trzeciego już nie dosięgnie, po prostu broń ma słaby zasięg.

Jak to wyjdzie, to bym sobie w to chciał zagrać. Także może to też jest coś, co kogoś by zainteresowało. I fun fact jeszcze jeden, wychodząc z tego pokazu, Zobaczyłem takiego już podsiewiałego troszkę pana, który siedział sobie w fotelu i to był Tomasz Gob. I Tomasz Gob, jeżeli nie wiecie, to była osoba, która odpowiadała za kształt takich gier, na przykład Wiedźmin 2 albo później Lords of the Fallen w CI Games, te pierwsze takie Lords of the Fallen. Te niemieckie, niech hiszpańskie. Tak, ale z jednej strony ja do niego podszedłem i powiedziałem mu cześć.

Tak, patrzysz na typa i ja w mojej głowie, kurde Tomek gopnie. Patrzysz na typa, mówię mu cześć, on tam wiesz, nos podniósł, bo tam w telefonie coś siedział i mówi no cześć. Ja mu mówię, wiesz co, ty mnie nie kojarzysz, ale ja ciebie dosyć dobrze kojarzę, bo gdzieś tam śledzę to, nad czym ty pracowałeś i muszę ci, teraz brzmi jak jakiś fangirl, taki cheerleaderka, jakaś taka, nie wiem, psychofanka, Ale ja mu powiedziałem, że śledzę to, nad czym on pracuje od wielu, wielu lat. Jestem dużym fanem pierwszego Lords of the Fallen. Wiedzymin 2 też moim zdaniem był kamieniem milowym dla polskiego gamedevu. I nie chcę, żeby to dziwnie zabrzmiało, ale projekty, nad których ty pracujesz, to są gry, które bardzo dużo przyjemności mi w życiu sprawiają.

Czułem się trochę jakbym grał w Halo. Jaki postęp zrobili twórcy? Super. No i jest kompletnie inną grą. O wiele bardziej dynamiczną, kompletnie inna mentalność się kryje za designem tej gry. Ciągle rzucasz broniami i musisz się nauczyć, żeby strzelać. Ja w ogóle przez to, że teraz tak dużo gram w te stare gry z PlayStation 2 i 3, to już znowu muszę się nauczyć, że w strzelankach strzela się spustem, a nie R1. A że tam się rzuca bronią R1, to jak grałem w to demo, to miałem pełny magazynek broni i rzucałem tą bronią we wrogów, po prostu pełną. Nie mogłem się przestawić, żeby zacząć strzelać z pustem. Onimusha Way of the Sword demo, które to będzie omawiane w tym odcinku.

Bardzo mi się podobało, jezu, ale ładna gra. Znaczy, czy ładna? Szarobura strasznie gra, ale te wszystkie animacje, samo to, jak wiele po prostu animacji tych samych Names mentioned. I jako, że mieliśmy niedawno urodziny jedenaste Metal Gear Solid The Phantom Pain, to tak sobie na transmisji powróciłem wspominkowo, odpaliłem mojego starosienkiego save'a i postanowiłem, że może zrobię sobie jakąś misję na S, no i nadal uważam, że to jest po prostu tak szczytowe osiągnięcie, jeśli chodzi o skradanki, że bardzo trudno jest mi wskazać jakąś grę, która wyszła od tego czasu, która mogłaby

Tief The Dark... Tief Deadly Shadows. Tief Deadly Shadows. No dobrze, to już grałem, ale mówię, że od czasu tego, Metal Gear Solid V. No nie? Czyli od tych 11 lat. Nie ma wielu gier tego gatunku, teraz mam wrażenie, ostatnio. No nie ma. Skradanki, model skradania został zaimplementowany do wszystkich gier AAA, w takim bardzo uproszczonym sposób, ale żeby były jakieś takie skradanki, takie harde, takie, wiecie, żeby one tak stawiały ten...

Wehikuł czasu do tego, jak pisano wtedy gry. No i to tyle, jeśli chodzi o mnie, a ty, z tego co wiem, oddaję głos Mattowi, który... Dobra, nie będę zdradzał, w co grałeś. Powiedz, w co grałeś. Aktualnie grzam w Blood of the Dawnwalkers i... Nie wiem, czy mówisz teraz, czy później, ale... Nie, teraz, teraz. O, ja nie kumam, skąd się biorą dziewiątki i dziewiątki w tym tytule, powiem szczerze. Jak po tym, co ograłem, a mam za sobą już tam trochę tych godzin, ja nie widzę tych zachwytów, nie widzę tego, czym ludzie się jarają tak mocno. Na przykład nie wiem, czy grałeście w Sekiro.

Ja nie lubię tego określenia, ale jak zobaczyliśmy pierwszy raz Blood of the Downwalker, to było coś takiego, że wszyscy mówili, o, mamy Wiedźmina w domu. I ja się jestem w stanie z tym zgodzić, tylko że to jest taki Wiedźmin 2. Dla mnie po stanie wykonania tej produkcji i po tym, jak ta postać trochę dożywnianie się porusza i jak czasami jest nawet problem, żeby skrzynkę otworzyć, bo musisz być idealnie ustawiony do niej, albo idealnie się ustawić, żeby gdzieś podskoczyć i się na przykład podciągnąć gdzieś, to dla mnie to jest taki bardziej, na dzisiejsze standardy, to jest taki bardziej double A, ale to na pewno nie jest triple A, za który ja bym dał 70 dolców. To jest coś, na co my zwracaliśmy uwagę, no kilka razy, nie powiem wielokrotnie, ale kilka razy, że cała machina marketingowa tej gry, cena też pośrednio i jakby cała ta otoczka, która jest wokół niej budowana, to jest tak jakby to była gra AAA, a ona wygląda jak właśnie taki AA.

Graj w Sousy. Grałem w Sousy. Lubię bardzo taki gatunek, który nazywa się Sous Light, czyli na przykład Lies of Pi dla mnie jest bardzo dobrym Sous-like'iem, bo nie jest mega trudny jak na przykład Elden Ring czy Dark Sousy. Jak ktoś dużo gra w Sousy, to nie powie... To jest ciekawe co mówi. Ciężko mi uwierzyć, że ktoś uważa Sekiro za łatwiejsze od Lice of Pi.

Ja gram w dużo soulslike'ów. Nie uważam, że na przykład Dark Souls'y są prostą grą, czy tam Elden Ring jest prostą grą. Wiadomo, że znajdą się zaraz wymiatacze, którzy na Elden Ringu mają 200-300 godzin. Ja nie ukrywam, że w takich soulslike'ach jestem trochę casualem, nie? Ale na przykład taki Lies of Pi, gdzie jest duży focus na samą fabułę i na ten świat przedstawiony i on jest na tyle przystępny dla mnie, że mi się w to dobrze grało, to taki Lies of Pi jest takim sztandarowym przykładem tytułu, który na przykład dla mnie jest idealnym soulslike'iem. Bo jest lekki w prowadzeniu, a jednocześnie daje mi satysfakcję jak pokonam przeciwnika. Mi też się bardzo podobą.

I Mateusza Zdanowicza, Zdana z Eurogamer'a kiedyś. No i po prostu ona ma wady oczywiście, ale podobno się bardzo rozkręca po prologu. I tak jakby początek jest słaby, a potem jest dużo, dużo lepiej. I może stąd się biorą te oceny, że po prostu ludzie oceniają całą grę po przejściu. Także tyle mądrości ode mnie. Ja jeszcze tylko słowem zakończenia chcę powiedzieć, że skoro lubisz klimaty wampiryczne, to Buffy the Vampire Slayer. I Vampire The Masker. Ja mam też teraz trochę uraz do wampirów, bo mam aplikację w telewizorze, gdzie jak odpalam telewizję, to mam kanały gdzieś tam ulubione poustawiane.

W ogóle w pierwszej części jest napisane, że to jest rękawica ogrów, a już w drugiej części jest mowa o oni, a nie o ograch. Nie wiem, czy to jest jakaś wpadka z tłumaczeniem, the clan of ogres jest w tych notatkach zapisane. Która to może pochłaniać dusze, które wylatują z tych różnych demonów i możemy wykorzystać te dusze do tego, żeby wzmocnić swoje zdolności magiczne. Zdobywamy na przestrzeni gry trzy różne bronie białe, którymi możemy machać i do każdej z tych broni jest jakiś atak specjalny, magiczny i też musimy rozwijać te bronie, a konkretniej te klejnoty magiczne, żeby móc otwierać drzwi, które są za takimi jakby Names mentioned.

Faniała nazwa. I na nim możecie kupić za 40 zł, taniej niż na Steamie. Dobra, to co? Onimusha najnowsza, Way of the Sword, wielki powrót z serii po latach. Dwudziestu. Dwudziestu. Aż tyle czasu minęło od ostatniej części? Obawiam się, że tak. Dobra, rzucę tym na samym początku, żebyście wiedzieli. Dla mnie to jest 9,5 na 10. To jest jedna z gier, która... Ja wiedziałem, że ja lubię Onimusze i że sobie zagram, ale że to będzie aż tak dobry, to bym się nie spodziewał.