MKwadrat #251 – Ukryte Klejnoty (feat. Matt z Input Lag)

Ale się w końcu zmusiłem, trochę mnie ten volume zainspirował, bo wizualnie są to bardzo podobne do siebie gry, bo też korzystają z takich współczesnych metod oświetlenia post-procesów przy takiej właśnie retro grafice, ale o tym więcej powiemy później. Sorry, że tutaj się zacząłem rozwijać. Onimusha Warlords to jest gra, w którą bardzo zawsze chciałem zagrać, o której zawsze fantazjowałem, bo jak byłem młodszy i czytałem różne magazyny i encyklopedie dodawane do CD Action z grami, to patrzyłem na te screenshoty i po prostu podziwiałem, nie wierzyłem, jak gra może tak dobrze wyglądać. I dlaczego ona tak dobrze wygląda, też powiem później. Jeszcze nie wiem, jaka będzie kolejność.

Czy najpierw mam opowiedzieć w sekcji recenzji o tej pierwszej Onimusze, a potem ty, Matt, opowiesz o tej najnowszej, czy na odwrót? Nie no, jedź chronologicznie. No dobrze, no to zrobimy chronologicznie. A z gier, w które gram, to jako że zakończył się już PSN Blackout, to wybudziłem w końcu z uśpienia moją PS Witkę. I powróciłem do Severed. To jest gra od twórców Guacamele, która też jest Metroidvanią, ale pierwszoosobową. Trochę bardziej w stylu Dungeon Crawlera, gdzie jest to gra, która wyszła tylko i wyłącznie na platformy, które mają ekran dotykowy. Czyli ona wyszła na 3DSa, PS Vitae i Switcha.

Czułem się trochę jakbym grał w Halo. Jaki postęp zrobili twórcy? Super. No i jest kompletnie inną grą. O wiele bardziej dynamiczną, kompletnie inna mentalność się kryje za designem tej gry. Ciągle rzucasz broniami i musisz się nauczyć, żeby strzelać. Ja w ogóle przez to, że teraz tak dużo gram w te stare gry z PlayStation 2 i 3, to już znowu muszę się nauczyć, że w strzelankach strzela się spustem, a nie R1. A że tam się rzuca bronią R1, to jak grałem w to demo, to miałem pełny magazynek broni i rzucałem tą bronią we wrogów, po prostu pełną. Nie mogłem się przestawić, żeby zacząć strzelać z pustem. Onimusha Way of the Sword demo, które to będzie omawiane w tym odcinku.

No i kontynuując moje zapoznawanie się z serią Onimusha, zacząłem Onimusha 2 i ku mojemu zaskoczeniu dowiedziałem się, że dużą część tej gry zajmuje dawanie prezentów różnym postaciom niezależnym. Istnieją na reddicie całe spreadsheety, które podpowiadają jaki prezent dawać której postaci, a z ciekawości jak chciałem jakąś tam cutscenkę zobaczyć na jakimś gameplayu na YouTube i odpaliłem full walkthrough, to zauważyłem, że ta osoba, która grała ten full walkthrough, pierwszą godzinę gry spędziła na grindowaniu pieniędzy, kupowaniu prezentów i rozdawaniu

Ale jeżeli jesteś completionistem takim na 100%, musisz przejść każdą grę, bo chcesz, to już nie przejdziesz tego na 100%. Rozumiem krytykę twoją. Taka jest idea twórców. Ale właśnie z mojej perspektywy nie potraktowałbym tego jako wadę, bo ja na przykład nie mam takiego problemu, że przegapię coś, no nie? Jakby specjalnie gram w tą Onimusze 2 bez poradnika Prezenty, bo jakby chcę, żeby to było moje doświadczenie i jeśli coś ominę, no to trudno. Ale rozumiem, jeżeli ktoś ma coś innego, no to faktycznie to brzmi jak koszmar ta gra. Ten argument, który powiedziałeś, że cię to kojarzy z pracą, że zamiast się bawić masz pracę, no to jest bardzo dla mnie zrozumiały. Jeśli twój mózg tak to traktuje i się nie bawisz dobrze, to rzeczywiście po prostu...

Gdzieś ktoś ustawił jako jeden z kanałów ulubionych kanał, na którym leci Zmierzch 24 na dobę i za każdym razem jak odpalam telewizor, to pierwszy kanał, który mi się odpala, to jest Zmierzch i zawsze muszę na coś innego przełączać. Wspaniale. Dla mnie wampirzy są spoko na przykład w Supernatural, nie? To mi wystarczy. O, jeszcze wywiad z wampirem na Kanal Plusie. Bardzo dobry serial. Dobrze, przechodzimy do sekcji recenzji. I ja pozwolę sobie zacząć sekcję recenzji od gry Onimusha Warlords. To jest oryginalny tytuł, znana też również jako Onimusha, po prostu jeden, pierwsza część Onimushy. I to... Napomnikniałem już wcześniej o tym, że tak po prostu przeglądałem w magazynach growych różnych, widziałem jakieś wspominki o tej grze, screenshoty i sobie myślałem, Jezu, jak dobrze wygląda ta gra w ogóle.

No, więc... Czyli nie przeszedłeś tej gry. Tak, tak. No. Dobra, więc co? Nie wiem w sumie, no bardzo fajna gra, bardzo fajna onimusza. To może opowiesz teraz o najnowszej onimuszy. To ja tylko jeszcze pytanko. No? Wiem, że nie tak, że mam za dużo gier na Backlogu, ale myślę, że to jest coś, co mógłbym zagrać i by mi się spodobało, czy? Nie wiem. A grałeś w stare Residenty? Podobało ci się? W ogóle nie lubię tą serię rezydentów i kiedyś grałem, nie wszedłem do żadnego starego rezydenta, ale generalnie spoko. Nie jest taka hardkorowa, nie wiem. No nie, nie jest trudna, nie jest trudna.

Faniała nazwa. I na nim możecie kupić za 40 zł, taniej niż na Steamie. Dobra, to co? Onimusha najnowsza, Way of the Sword, wielki powrót z serii po latach. Dwudziestu. Dwudziestu. Aż tyle czasu minęło od ostatniej części? Obawiam się, że tak. Dobra, rzucę tym na samym początku, żebyście wiedzieli. Dla mnie to jest 9,5 na 10. To jest jedna z gier, która... Ja wiedziałem, że ja lubię Onimusze i że sobie zagram, ale że to będzie aż tak dobry, to bym się nie spodziewał.

W oryginalnej Onimuszy wrogowie się respią jak tylko przejdziemy przez drzwi. Więc za każdym razem jak wchodzimy do pomieszczenia tego samego, to jest szansa, że nam się zrespią wrogowie. Tak się fażbiło kiedyś. Słuchaj? Tak się fażbiło kiedyś te wskie dusze właśnie. Dokładnie, no. Ale szansa czy na pewno? W zależności od tego, jak dawno temu zabiłeś tych wrogów i jaki jest etap rozgrywki, bo tak jak mówiłem, w jedynce przemierzamy te same korytarze często i wraz z przebiegiem rozgrywki coraz potężniejsi wrogowie chodzą po tych korytarzach. A tutaj jest półotwarty świat, mówiłeś. Tak, ale jest podobnie, bo na przykład jak przez te miasta przebiegasz, to przeciwnicy też gdzieś tam stoją i się na ciebie czają.

Coś jeszcze masz do dodania? Czy to jest koniec, zwieńczenie? Ja bym nie chciał więcej sporować. Dla mnie to jest taka gra kompletna. Jak lubię, a nie muszę, to powiem szczerze, bałem się bardzo mocno, że oni wezmą grę, która mechanicznie już totalnie odstaje od tego, co się dzisiaj robi w branży po 20 latach. I bardzo mile się zaskoczyłem. W sensie naprawdę nie spodziewałem się, że z tego będzie aż tak dobra gra. I na dzień dzisiejszy, jeżeli jeszcze nie mamy oczywiście GTA 6 i tak dalej, ale gdybyś mnie dzisiaj zapytał, jaka jest moja ulubiona gra tego roku, jak jest mojej goty, to bym ci powiedział, że to jest Onimusha. I uwierz mi, że jako osoba, która i zawodowo ogrzewa mega dużo gier, bo muszę, i do podcastu, i do różnych recenzji, i nawet dla przyjemności, no to ja średnio widzę przed sobą 200-250 gier rocznie, nie?

Ja nie widzę lepszego tytułu, który w tym roku wyszedł. Może GTA będzie tym tytułem, który zrewolucjonizuje całą branżę i pokaże nam ile można wycisnąć z konsol itd., itd. Ale jeżeli mam brać pod uwagę taki sam fun factor i to jak ja się czułem grając w dany tytuł i ile mi ona sprawiała frajdy, to tylko jedna nazwa mi przychodzi do głowy i to jest właśnie Onimusha. Czyli Gothic Remake ma u mnie poważnego konkurenta. Ja nie grałem w Gothica Remake'a, więc się nie wypowiadam, ale no nie wiem, ciekawy jestem. Jak zagrasz tą pełną wersję, to zoom jakiś update napisz mi, czy ci się podobało, czy nie. Jasne. No ja po samym demie jestem mega podjarany, tak jak już mówiłem wcześniej, no te mnogość tych różnych animacji, to jak praca kamery wygląda, po prostu walka w tym demie to była czysta przyjemność.

Ja na przykład nie zgadzam się z wieloma recenzjami IGN-a i jak tylko widzę ocenę na IGN-ie, to mnie skręca. Do dzisiaj, kiedy zobaczyłem ile dali Onimushi, bo Onimusha dostała dychę od nich. Tylko tam każdą grę inny recenzjan recenzuje, nie? Tak, no wiadomo, ale to jednak właśnie musisz popatrzeć na to z perspektywy iluś tam tytułów. Jeżeli masz recenzenta, który się specjalizuje w danym gatunku i to ci pasuje, fajnie, zapisz sobie imię, nazwisko, śledź po prostu to, co on recenzuje. Jeżeli jest gra, na którą czekasz i on to zrecenzuje, to przeczytaj sobie i sobie kup. Z drugiej strony masz na przykład sytuację taką, jak ja mam, że ja też tę grę recenzuję i często dostaję przed premierą i ja nie mam jak tego przeczytać. I na przykład jakbym nie poszedł na pokaz Stranger Than Heaven i starałbym się o ten tytuł do recenzji, podpisał NDA-kę, dostał go dwa tygodnie przed premierą, a potem przez dwa tygodnie się męczył, żeby to w ogóle przejść, to bym się chyba pochlastał.

A to też jest kwestia gustu w większej mierze, ale no, nie ukrywam, Nie piszę do Pana Cenegi, żeby mi dał Onimushę, tylko dlatego, że słyszałem, że to może być fajna gra, tylko piszę do Pana Cenegi, żeby mi dał Onimushę, bo to jest seria, którą znam od dwudziestu ponad lat już tak, więc chętnie zobaczę, jak wygląda ten reboot. Ja jeszcze powiem na koniec, że cena jest wypolerowana idealnie, w sensie tak na styk, jest tańsza o 4 zł chyba, polska. I gra ma polską wersję językową, gdzie główny bohater zwraca się do głosu z rękawiczki, pani rękawiczanka. Bardzo mnie to urzekło.

Albo jedną, z którą się spotkałem na Gamescomie, poszliśmy sobie na obiad, pogadaliśmy o, nie wiem, motoryzacji chińskiej albo jak to u nich wygląda kulturowo i ja czuję, że mamy, wiesz, vibe, to raczej będę bardziej skłonny do tego, żeby z tą osobą dalej prowadzić jakieś biznesy. Oczywiście, jeśli to ma sens cennikowo na przykład, niż z jakimś panem randomem z internetu, który mi wysłał po prostu pitch decka, nie? Z którym żadne emocje mi w ogóle. Zadając na temat, ugracie w Onimusze, bo zajebista jest, tak? Tak, powtórzę za Mattem, grajcie w Onimusze, bo was uduszę, haha. I przechodzimy do ostatniej recenzji w tym odcinku, czyli do gry Sprawl, która jest pierwszoosobowym shooterem.

Ja nadal nie wróciłem od czasu ostatniej transmisji do Sekiro. Muszę jakoś mentalnie się do tego przygotować chyba. Poza tym będę grał w Onimusze, jednak wolę chyba... Tego typu japońskie klimaty. A co do Warszawy, to jest taki, wiecie, żarcik, że Krakusy nie nienawidzą Warszawy, więc ja tak jakby muszę larpować krakowianinami, może się tam nie urodziłem, więc teoretycznie jestem tylko turystą. No i jeszcze była fajna wymiana z Maciejem, też nasz stały komentator. Names mentioned. Names mentioned.