MKwadrat #228 – Ultra Chranie 2026

Zgadza się. A kończąc co ogrywam, no to jeszcze MDK czy MDK bardziej po polskiemu bym powiedział, ale to też pewnie będzie okazja o tym trochę dłużej pogadać. Plus Resistance Retribution. Czy można to spin-offem nazwać? Chyba nie, to na pewno nie jest głównoliniowa część, ale jedna z tych części hot-soldowych. Handheldowych, o dziękuję za podpowiedź. Jedna z części handheldowych, czyli nie na konsole stacjonarne, ale o ile dobrze kojarzę, to jednak tam rozwijająca te wątki, które w tych głównych czy stacjonarnych grach mogliśmy przechodzić.

Z drugiej strony, później w Shadow of the Colossus twórcy pokazali, że wsiadając na koni, jeżdżąc przez niekończące się postkowia, można osiągnąć porównywalny efekt artystyczny. No ale ICO jest unikalne i to jest must play, moim zdaniem. Nie skończyłem jeszcze tej gry, to przyznaję bez bicia, ale na tym etapie, na którym już jestem, mogę powiedzieć, że to jest must play. Dobra, ja powiedziałem o ICO, co chciałem. Pytanie do ciebie. Czy masz jeszcze czas, żeby opowiedzieć ostatniej rzeczy, czyli MDK, czy będziemy już się żegnać?

Możemy na szybko, jeśli chcesz jakoś zamknąć odcinek klamrą, to dosłownie trzy słowa, trzy zdania. Dawaj, nie krępuj się. Dobra. Wrzuciłem na listę jeszcze MDK czy Murder, Death, Kill przez to, że ta gra ostatnio mnie nawiedza. Raz, że sam postanowiłem sobie ją na moim retro PC terminale, który jest w stanie te stare tytuły odpalać. A dwa, chodzi za mną w takim sensie, że widzę często o niej posty. I to jest gra, którą może warto przedstawić szczególnie młodszym graczom, bo trudno na nią tak po prostu samodzielnie moim zdaniem wpaść.

Produkcja Shiny. David Perry'ego studio, które właśnie pod koniec lat 90. zasłynęło głównie z serią Earthward Jim, ale tworzyło wiele wykręconych, nietypowych gier i dosłownie MDK jest taką perłą w koronie tych nietypowych, wykręconych gier i jest też grą, która Miksuję gatunki bardzo swobodnie, jednocześnie nie jest grą, którą ja bym aktualnie w 2026 uznał za grę archaiczną, bo to jest bardzo dobry shooter i bardzo moim zdaniem dalej grywalny shooter, w takim sensie dobrze się po prostu w to gra.

Za co ja uwielbiałem MDK, poza tym jakże unikalnym moim zdaniem i dzisiaj gameplayem, to jest to jak tutaj wygląda nasza postać. Bo ona jak na swoje czasy była rewelacyjna, w sensie żadna gra 3D nie oferowała takiego poziomu animacji i też jakby szczegółów naszego protagonisty, a to za sprawą tego, że No to jest de facto sprite. To jest animacja dwuwymiarowa z nałożonym trójwymiarowym cieniem. Czasem ta postać się w trójwymiarową zmienia, ale to tak jak tutaj zresztą widać od razu można wyłapać, bo te szczegóły gdzieś tam umykają i te wielokąty dużo bardziej rzucają się w oczy.

I z tym mi się kojarzy właśnie MDK. Z tym takim nie tylko kreatywnym gameplayem, ale i kreatywnymi sztuczkami graficznymi. A jakby ktoś był zainteresowany, to wyszła też druga część, która jest taka bardziej nowożytna. Ma ciekawszy dużo aspekt, dużo ciekawsze jest pod względem fabuły. Bo mamy tam już pełnoprawne przerywniki, te postaci. Nasi sprzymierzeńcy dostają też czas ekranowy, że tak się wyraża, więc można ich lepiej poznać. I jest to gra stworzona przez Bioware. Bo marka z rąk Shiny trafiła bodajże do rąk Activision.

O wow! Co je? Tak, widzę właśnie, że jest ten symbol. No, ciekawa sprawa. Nie chcę tutaj palnąć jakiejś głupoty, bo po prostu przed chwilą zobaczyłem symbol Wii i widzę jakieś nagranie z MDK WiiWare i tak to wygląda. Być może to wcale nie jest na Wii, ale nie wiem. Dobra, nie będę tutaj mącił już więcej. Dzięki wielkie. Szkoda, że nie udało nam się umówić wszystkiego, ale no tak to bywa czasami, a nie chcę też zabierać więcej czasu, nawet nie śmiałbym Rościć sobie praw do tego czasu. Dziękuję bardzo w ogóle, że wpadłeś i że porozmawiałeś ze mną. To była naprawdę fajna przygoda i mam nadzieję, że polecisz ten odcinek również na swoich social mediach, o których chciałbym, żebyś teraz wspomniał.