Zbrodnia dla Szatana. Mroczny rytuał w Rudzie Śląskiej #117

Kościół potrzebował potężnego, zorganizowanego wroga, aby uzasadnić swoje absolutne rządy, a więc go sobie wymyślił. Pod wpływem niewyobrażalnych tortur, łamania kości i miażdżenia stawów, oskarżeni powtarzali dokładnie to, co ich oprawcy chcieli usłyszeć. Opowiadali o orgiach z demonami, całowaniu kozła czy jedzeniu ciał niemowląt. Inkwizycja nie polowała na satanistów. Inkwizycja ich kreowała. Satanizm był przez wieki wyłącznie etykietą, którą przyklejano wrogom, heretykom i wyrzutkom, a nie realną religią, z którą ktoś świadomie by się identyfikował. Wyobraź sobie Paryż końca XIX wieku. Dziennikarz nazwiskiem Leo Taxil publikuje serię wstrząsających raportów. Twierdzi w nich, że w najwyższych kręgach masonerii działa tajny zakon satanistyczny.

Opisuje mroczne orgie i demony pojawiające się na zawołanie. W jego opowieściach pojawia się nawet diabeł, który pod postacią wielkiego krokodyla zasiada do fortepianu i gra bluźniecze melodie. Książki Taxila stają się światowym bestsellerem. Czytane były nawet w Watykanie, a sam papież pochwalił jego demaskatorską pracę. Aż do 19 kwietnia 1897 roku. Tego dnia Taxil zwołał gigantyczną konferencję. Stanął przed tłumem żądnych kolejnych rewelacji i z uśmiechem na ustach ogłosił, że wszystko zmyślił. Satanistyczny zakon nie istnieje, nikt nie czci krokodyli, a cała afera była gigantycznym żartem, Mającym na celu ośmieszenie naiwności kościoła. Jak myślisz, co się stało?