Zbrodnia dla Szatana. Mroczny rytuał w Rudzie Śląskiej #117

Trzy lata później wydaje Biblia Szatana, książkę, która z czasem trafi na półkę w przyszpitalnym sklepiku na Śląsku i wpadnie w ręce nastolatków z Halemby. Tylko, że doktryna LaVeya nie ma nic wspólnego z tym, co działo się w polskim bunkrze. Szatan nie jest tutaj rogatym potworem mieszkającym pod ziemią. To symbol. Symbol pychy, indywidualizmu, witalnego egoizmu i sprzeciwu wobec religijnej hipokryzji. LaVey czerpie garściami z filozofii Nietzschego czy Karola Darwina. Głosi zaspokajanie własnych żądz zamiast wstrzemięźliwości. Zachęca do odprawiania teatralnych rytuałów w czarnych pokojach, ale dla niego jest to psychodrama, wentyl bezpieczeństwa dla stłumionych ludzkich emocji. A co z krwią? Co z morderstwami? Lafey pisze o tym zupełnie wprost, czarno na białym.

W jego doktrynie dzieci i zwierzęta to istoty czyste, całkowicie niewinne. Składanie ofiar z ludzi i zwierząt nazywa idiotyzmem. Uważa, że prawdziwy satanista czerpie moc z własnej energii witalnej, a nie z cudzej krwi. Zabijanie dla demona to dla niego oznaka słabości i głupoty, ostateczne zaprzeczenie satanistycznej logiki, która stawia człowieka w centrum wszechświata. W związku z tym, jeżeli Tomasz i Robert uważali się za wyznawców tego nurtu, to byli całkowitymi ignorantami. Nie realizowali doktryny LaVeya. Odrzucili ją, aby stworzyć własną. Oczywiście historia religii zna odłamy, które traktują zło zupełnie dosłownie. Pół wieku po laweju w Wielkiej Brytanii powstaje radykalny, okultystyczno-neonazistowski zakon, który faktycznie wierzy w mrocznych bogów.

Odseparował jednostki chore od zdrowej tkanki społeczeństwa. Zneutralizował anomalie. Wymierzył sprawiedliwość, a nawet fizycznie zabetonował miejsce zbrodni. Wszystkie elementy układanki idealnie wskoczyły na swoje miejsce. Sprawa zamknięta. Tylko, że nie do końca. Przypomnij sobie to, co mówiłem na samym początku. Tę amatorską łacinę ze słownika, a także to, że satanizm LaVeya zakazywał zabijania. Pamiętasz tchórzostwo Roberta, kłamstwa Tomasza i jego czystą, psychopatyczną kalkulację, w której nie było miejsca na żadne demony? Spójrz na tę układankę jeszcze raz, z innej perspektywy. Brakującym elementem tego pozornie idealnego obrazu jest fakt, że sędziowie, prokuratorzy, eksperci w telewizji i przerażeni obywatele, wszyscy bez wyjątku kupili dokładnie tę samą iluzję, którą stworzył Tomasz.