Zbrodnia dla Szatana. Mroczny rytuał w Rudzie Śląskiej #117

Opowiadali o tysiącach ukrytych wyznawców zła. Zespoły grające ciężką muzykę, tak jak kultowy kat, były oskarżane o nawoływanie do morderstw. Pokoje nastolatków w całej Polsce poddawano rewizjom. Przerażeni rodzice zdzierali ze ścian plakaty w czarnych barwach, wyrzucali kasety magnetofonowe i z niepokoju szukali w zeszytach swoich dzieci rysunków z pentagramami. Strach stał się towarem, który sprzedawał się najlepiej. To zjawisko socjologowie nazywają satanik panik. Mechanizm, w którym paranoja całkowicie zastępuje fakty. W tej atmosferze strachu i powszechnego żądania krwi przed sądem okręgowym w Katowicach zapadają wyroki. W marcu 2000 roku w dusznej sali rozpraw wypełnionej po brzegi dziennikarzami i zszokowaną publicznością sędzia odczytuje sentencję.

Tomasz zostaje skazany na dożywocie. Robert ma spędzić za kratami 25 lat. Ale to, co najistotniejsze, kryje się w uzasadnieniu tego wyroku. Sąd uznaje, że zbrodnia została popełniona z motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Dlaczego? Ponieważ jak zapisano w aktach, oskarżeni działali z chęci złożenia ofiary z człowieka szatanowi w celu pozyskania jego przychylności. Sąd, prokuratura, a po nich nawet Sąd Najwyższy, który oddalił kasację, Wszyscy oficjalnie i formalnie przybili pieczęć na tej wersji zdarzeń. Można powiedzieć, że w majestacie prawa potwierdzili istnienie kultu w tamtym bunkrze. Społeczeństwo zaś mogło odetchnąć z ulgą. Czujesz ulgę, prawda? System zadziałał tak, jak powinien.