Zbrodnia dla Szatana. Mroczny rytuał w Rudzie Śląskiej #117

W jego doktrynie dzieci i zwierzęta to istoty czyste, całkowicie niewinne. Składanie ofiar z ludzi i zwierząt nazywa idiotyzmem. Uważa, że prawdziwy satanista czerpie moc z własnej energii witalnej, a nie z cudzej krwi. Zabijanie dla demona to dla niego oznaka słabości i głupoty, ostateczne zaprzeczenie satanistycznej logiki, która stawia człowieka w centrum wszechświata. W związku z tym, jeżeli Tomasz i Robert uważali się za wyznawców tego nurtu, to byli całkowitymi ignorantami. Nie realizowali doktryny LaVeya. Odrzucili ją, aby stworzyć własną. Oczywiście historia religii zna odłamy, które traktują zło zupełnie dosłownie. Pół wieku po laweju w Wielkiej Brytanii powstaje radykalny, okultystyczno-neonazistowski zakon, który faktycznie wierzy w mrocznych bogów.

Postanowił zbudować odizolowany, prywatny mikroświat. Wyciął kawałek szarej rzeczywistości i tam ustawił własne, żelazne prawa. Jeśli nie mógł kontrolować wielkiego świata na zewnątrz, postanowił zostać Bogiem w tym małym. A bycie Bogiem zawsze wymaga twardych dowodów, absolutnego posłuszeństwa od wyznawców. Rytuał, który stworzył nie służył przywołaniu szatana z czeluści piekieł. Służył podporządkowaniu sobie żywych ludzi. Tomasz kazał Kamilowi i Karinie klęknąć z pochylonymi głowami. Wymusił na nich fizyczną i psychiczną uległość. A Robert? Ten był tylko przedłużeniem jego ręki, ślepym narzędziem. Tomasz testował, jak daleko może posunąć się w swojej bezlitosnej manipulacji. Chciał sprawdzić, czy zdoła zmusić drugiego, słabszego psychicznie człowieka do odebrania życia komuś, kogo ten znał od dziecka.