Zbrodnia dla Szatana. Mroczny rytuał w Rudzie Śląskiej #117

Policyjni technicy, którzy przekroczyli próg bunkra w Halembie, musieli odruchowo wstrzymać oddech. Powietrze wewnątrz było gęste i lodowate. Śmierdziało duszącą wilgocią zardzewiałego betonu, spaloną irchą i słodkawym, metalicznym odorem krzepnącej krwi. Wyobraź sobie tę scenę. Na środku surowego pomieszczenia, pozbawionego okien i naturalnego światła, leżą dwa ciała. To 19-letnia Karina i 18-letni Kamil. Ułożeni są jedno na drugim, z głowami skierowanymi ku niskiemu wyjściu. Ich twarze, ręce i nogi noszą głębokie ślady ognia. Ledwo można rozpoznać ich ubrania. Ktoś zadał im łącznie 25 ciosów nożami w akcie niewyobrażalnej furii. Ale to niezurowa brutalność tej zbrodni sprawiła, że doświadczeni śledczy byli przerażeni.

To do niczego nas nie doprowadzi, bo tamte lata to zapach klatek schodowych z bloków z wielkiej płyty, duszna mieszanka taniego tytoniu, wilgotnego tynku i gotowanej kapusty. Wyobraź sobie zimne, szare poranki w dzielnicy Halemba w Rudzie Śląskiej. Transformacja ustrojowa uderzyła w tę region z siłą rozpędzonego pociągu towarowego. Górnicy, niegdyś dumni ojcowie rodzin, herosi pracy, którzy zarabiali więcej niż inni, nagle stawali się zbędni. Kopalnie zamykano, a w ich miejsce przyszło bezrobocie, frustracja i alkohol. W telewizji migały kolorowe, zachodnie reklamy pełne obietnic, ale za oknami wciąż stały rdzewiające szyby wyciągowe. Dorośli, dotąd wszechmocni, nagle tracili grunt pod nogami.

Trzy lata później wydaje Biblia Szatana, książkę, która z czasem trafi na półkę w przyszpitalnym sklepiku na Śląsku i wpadnie w ręce nastolatków z Halemby. Tylko, że doktryna LaVeya nie ma nic wspólnego z tym, co działo się w polskim bunkrze. Szatan nie jest tutaj rogatym potworem mieszkającym pod ziemią. To symbol. Symbol pychy, indywidualizmu, witalnego egoizmu i sprzeciwu wobec religijnej hipokryzji. LaVey czerpie garściami z filozofii Nietzschego czy Karola Darwina. Głosi zaspokajanie własnych żądz zamiast wstrzemięźliwości. Zachęca do odprawiania teatralnych rytuałów w czarnych pokojach, ale dla niego jest to psychodrama, wentyl bezpieczeństwa dla stłumionych ludzkich emocji. A co z krwią? Co z morderstwami? Lafey pisze o tym zupełnie wprost, czarno na białym.

Zapach taniej sypanej kawy, dymu papierosów i potu. To tam, w tej na wskroś przyziemnej, urzędowej rzeczywistości, mroczni kapłani z Halemby zamienili się w dwóch przerażonych chłopaków, którzy właśnie uświadomili sobie, że resztę życia spędzą za kratami. Robert zatrzymany w swoim domu w samo południe poddaje się bez oporu. Tomasz przesłuchiwany na szpitalnym łóżku kluczy, kłamie i oskarża kolegę. Opowieść o potężnych demonach kończy się w policyjnym protokole, spięta biurowym spinaczem. I wtedy rusza proces, a wraz z nim rusza coś znacznie większego i potężniejszego niż sama zbrodnia. Rusza masowa, społeczna histeria. Bo tak naprawdę Polska końca lat 90. XX wieku potrzebowała tego potwora.

Przyjeżdżają robotnicy. Rozrabiają szarą zaprawę. Układają ciężkie, czerwone cegły w otworach wejściowych, odcinając mroczne, poplamione krwią wnętrze od świata żywych. Mrok zostaje fizycznie zapieczętowany. Halemba próbuje zapomnieć. Zło zostało zidentyfikowane, nazwane, osadzone i zamknięte w klatce. Koszmar się skończył. Narracja wydaje się kompletna. Więc jeśli to nie ciężka muzyka, sekta czy nadprzyrodzone demony odpowiadały za te zbrodnie, to z czym tak naprawdę musimy się mierzyć? Bo widzisz, jest jeszcze jedna rzecz, ostatni element układanki. I to właśnie on, a nie żadne duchy z zaświatów, nie daje nam do dziś spokoju.

To nie diabeł wyciągnął rękę po dzieci z Halemby, ale samotność, głęboki systemowy brak autorytetów, brak wsparcia i desperacka, paląca potrzeba znaczenia zamieniły tych nastolatków w bezwzględne potwory. Zło, które rozkwitło w bunkrze było przerażająco do bólu ludzkie. To jest konkluzja, przed którą instynktownie próbujemy uciec. Ta zbrodnia zmusza nas do zadania sobie najtrudniejszego pytania. Co znajduje się na dnie naszej własnej psychiki, kiedy zgasną wszystkie światła i kiedy znikną społeczne zasady i nikt nie patrzy? Często wydaje nam się, że jesteśmy z natury dobrzy. Wierzymy, że empatia i dobro to nasze wrodzone cechy, a zło to jedynie anomalia, infekcja, która atakuje z zewnątrz. Ale historia z Rudy Śląskiej, podobnie jak wiele innych mrocznych zbrodni, popełnionych w imię wdumanych ideologii,

Przypomnij sobie tego chłopca z samego początku naszej opowieści. Tego, który w środku chłodnej, marcowej nocy stanął w drzwiach mieszkania z zakrwawioną dłonią i mokrą plamą na brzuchu. Przed sędziami i biegłymi psychiatrami twierdził, że chciał tylko zobaczyć, co jest po drugiej stronie. Że pociągała go śmierć, mrok i absolutna potęga zaświatów. Ale kiedy krew naprawdę popłynęła, a granica między życiem a śmiercią otworzyła się na oścież, nigdy tam nie wszedł. Został z nami, dokładnie po tej samej stronie, z cudzą krwią na rękach i doskonale wyreżyserowanym kłamstwem na ustach. Bunkier w Halembie wciąż tam stoi, głęboko ukryty w wilgotnym lesie, zaślepiony surowymi, czerwonymi cegłami, milczący, powoli pochłaniany przez mech i nieubłagany czas.