Zbrodnia dla Szatana. Mroczny rytuał w Rudzie Śląskiej #117

Policyjni technicy, którzy przekroczyli próg bunkra w Halembie, musieli odruchowo wstrzymać oddech. Powietrze wewnątrz było gęste i lodowate. Śmierdziało duszącą wilgocią zardzewiałego betonu, spaloną irchą i słodkawym, metalicznym odorem krzepnącej krwi. Wyobraź sobie tę scenę. Na środku surowego pomieszczenia, pozbawionego okien i naturalnego światła, leżą dwa ciała. To 19-letnia Karina i 18-letni Kamil. Ułożeni są jedno na drugim, z głowami skierowanymi ku niskiemu wyjściu. Ich twarze, ręce i nogi noszą głębokie ślady ognia. Ledwo można rozpoznać ich ubrania. Ktoś zadał im łącznie 25 ciosów nożami w akcie niewyobrażalnej furii. Ale to niezurowa brutalność tej zbrodni sprawiła, że doświadczeni śledczy byli przerażeni.

Ale Robert pęka. Potrzebowali więc kogoś innego. Kogoś, kto dobrowolnie, bez cienia podejrzeń, wejdzie z nimi do bunkra. I wtedy przychodzi list prosto z Londynu. Koperta była zaadresowana do Tomasza. W środku kilka kartek zapisanych równym radosnym pismem. Na pierwszej stronie autorka starannie przykleiła małą czerwoną brokatową gwiazdkę. To Karina. 19-letnia dziewczyna z dobrego domu. Znali się z podstawówki. Przez krótką chwilę nawet ze sobą chodzili. Karina wyrwała się z szarej halęby. Wyjechała do koledżu w Anglii. Żyje pełnią życia. Pisze Tomaszowi, że jest szczęśliwa. Używa słów. Działasz na moje zmysły. Dopytuje o tajemne znaki na bluzie, którą sobie niedawno kupiła. Flirtuje z mrokiem, próbując zaimponować chłopakowi, w którym najwyraźniej wciąż skrycie się kocha.

Zupełnie nie zdaje sobie sprawy, że mrok właśnie zaczął patrzeć prosto w nią. Pod koniec lutego Karina wraca do Polski na trzytygodniowe ferie. Chce się spotkać. Co uderzające, to Robert jest w niej zakochany. Potajemnie, ale bez wzajemności. Karina z kolei patrzy tylko na Tomasza. Ta toksyczna, psychologiczna prątanina staje się wyrokiem śmierci. Dziewczyna jest celem. Reprezentuje wszystko, czego młodzi mężczyźni nie mają. Niezależność, odwaga, przyszłość i autentyczna radość. Jest 27 lutego. Tomasz i Robert wsiadają do autobusu i jadą do Katowic. Wyobraź sobie sklep z militariami. Ciężka woń smaru do broni, stare płótno i skórzane pasy. Młodzi mężczyźni stoją przed szklaną gablotą, w której rzędem ułożono broń białą.

W ich głowach to już nie jest planowanie zabawy. To szykowanie się na wojnę. Robert kupuje długi sztylet z czarną, plastikową rękojeścią. Tomasz wybiera finkę, masywny nóż, którego głowica jest wyrzeźbiona w kształt końskiej głowy. Kiedy wracają na osiedle, klamka zapada. Mówią Karinie, że idą do bunkra odprawić rytuał. Dziewczyna wiedziona tęsknotą za Tomaszem i młodzieńczą fascynacją zgadza się bez wahania. Wychodząc z domu, rzuca rodzicom przez ramię, że idzie na spacer z chłopakami i na pewno wróci przed 23. Przecież nigdy nie zakładasz, że potworem, który po ciebie idzie, będzie chłopak, do którego właśnie się uśmiechasz. Mieli ostre nosze, starannie przygotowany plan i ofiary, które ufały im bezgranicznie. Wszystko wydawało się perfekcyjne, ale ich mroczna ideologia miała jedną, fundamentalną lukę.

Postanowił zbudować odizolowany, prywatny mikroświat. Wyciął kawałek szarej rzeczywistości i tam ustawił własne, żelazne prawa. Jeśli nie mógł kontrolować wielkiego świata na zewnątrz, postanowił zostać Bogiem w tym małym. A bycie Bogiem zawsze wymaga twardych dowodów, absolutnego posłuszeństwa od wyznawców. Rytuał, który stworzył nie służył przywołaniu szatana z czeluści piekieł. Służył podporządkowaniu sobie żywych ludzi. Tomasz kazał Kamilowi i Karinie klęknąć z pochylonymi głowami. Wymusił na nich fizyczną i psychiczną uległość. A Robert? Ten był tylko przedłużeniem jego ręki, ślepym narzędziem. Tomasz testował, jak daleko może posunąć się w swojej bezlitosnej manipulacji. Chciał sprawdzić, czy zdoła zmusić drugiego, słabszego psychicznie człowieka do odebrania życia komuś, kogo ten znał od dziecka.