9 ciał. Żadne nie miało głowy | WIDEO

Prowadzili tam koczowniczy tryb życia. Mieszkali w prowizorycznych, tekturowo blaszanych barakach. Takie obszary szybko stały się siedliskiem wszelkiego bezprawia. Policja zaglądała tam rzadko. Nic więc dziwnego, że w tych miejscach zaczęła szerzyć się przestępczość. Zwłaszcza w nocy. Od prostytucji do zabójstw. Tam wszystko mogło się wydarzyć. Nowy dzień przynosił nowe ofiary wielkiego kryzysu. Każdy mieszkaniec takiej dżungli nie mógł być pewny, czy dożyje wschodu słońca. Swoją dżunglę włóczęgów miało również Cleveland w stanie Ohio. Położone we wschodniej części miasta Kingsbury Run było jałowym pustkowiem porośniętym kępami dzikiej trawy. Obszar ten przypominał wąwóz. W niektórych miejscach miał prawie 20 metrów głębokości.

Uznawany był za najbrzydszą część miasta. Brudną odsadzy z węgla, który przeładowywano na pobliskich składowiskach, przytłoczoną smrodem i zasypano odpadami przemysłowymi oraz śmieciami. Miejsce to stało się siedliskiem bezdomnych, którzy w wyniku kryzysu utracili dach nad głową. Wśród takiego krajobrazu nędzy i rozpaczy bawiły się roześmiane dzieci i tylko one zdawały się zupełnie nie rozumieć czasów, w których przyszło im dorastać. W poniedziałek 23 września 1935 roku dwaj nastoletni chłopcy wracając ze szkoły znaleźli starą piłkę. Postanowili trochę za nią pobiegać. Wspięli się na stromy nasyp w południowej części Kingsbury Run. Będąc na szczycie, zrzucili piłkę i zaczęli za nią biec.

Po piąte, każdemu z nich przed śmiercią związano ręce z tyłu, a następnie, gdy wciąż żyli, odcięto im głowę ostrym narzędziem przypominającym nóż rzeźniczy. Pojawiły się również głosy, że ci dwaj mężczyźni nie byli pierwszymi ofiarami tajemniczego mordercy. Ktoś zasugerował, że mógł on zaatakować już wcześniej, we wrześniu 1934 roku, więc dokładnie rok przed odnalezieniem dwóch bezgłowych ciał. Na brzegu jeziora Erie w Cleveland znaleziono połowę kobiecego torsu. Drugą część ciała odkryto 50 kilometrów dalej. Koroner uznał, że do zabójstwa doszło co najmniej sześć miesięcy wcześniej. Przed śmiercią ofiara została oblana olejem i podpalona, podobnie jak ofiara jeden z Kingsbury Run.

Kobieta nigdy nie została zidentyfikowana, a lokalne gazety nazywały ją Panią Jeziora. Detektywi byli przekonani, że mordercą z Kingsbury Run był jakiś zazdrosny, zdradzony mąż, który postanowił zemścić się na kochankach swojej żony. Śledztwo trwało, ale nikt specjalnie nie przejmował się tym, że zabójca pozostawał nieuchwytny. Władze Cleveland miały ważniejsze problemy na głowie. Zbliżały się wybory nowego burmistrza. Jednym z kandydatów był republikanin Harold Barton. Obiecywał on rozprawić się z dwoma największymi problemami Cleveland. Rosnącą przestępczością oraz korupcją w policji. Od kilku lat miasto uchodziło za prawdziwy raj dla gangsterów i przemytników. Porządni obywatele mieli już tego dość.

I od razu zabrał się do ciężkiej pracy. Tymczasem pamięć o mordercy z Kingsbury Run powoli znikała. Pod koniec stycznia 1936 roku postanowił on o sobie przypomnieć. Jeden z rzeźników handlujących mięsem na targu poskarżył się swojej klientce, że ktoś ukradł z jego stanowiska dwie duże szynki. Godzinę później kobieta wróciła i oznajmiła rzeźnikowi... że chyba znalazła skradziony towar. Przechodząc obok pobliskiego budynku, zauważyła wiklinowy kosz, w którym znajdowały się dwa kawałki mięsa owinięte w gazetę. Rzeźnik odetchnął z ulgą i poszedł odebrać swoją własność. Na miejscu z przerażeniem odkrył, że jego klientka miała rację tylko w połowie. W koszu rzeczywiście znalazł dwa kawałki mięsa, jednak nie wieprzowego, ale ludzkiego.

Burmistrzowi zależało, aby po spędzonym w mieście tygodniu politycy wyjechali zabierając ze sobą dobre wrażenie. Za ich bezpieczeństwo odpowiedzialny był Elliot Ness. Osobiście sprawdził każdy hotel, w którym się zatrzymali. Konwencja zaplanowana była w nowym centrum handlowym, kilka przecznic od Kingsbury Run, najniebezpieczniejszego miejsca w całym mieście. Ness doskonale zdawał sobie sprawę, że jakiekolwiek zakłócenie konwencji mocno odbije się na jego reputacji. Pilnował więc, aby w okolicy nie doszło do zapowiadanych wcześniej demonstracji. Kilkukrotnie zwiększył ilość policyjnych patroli. Policjanci mieli dusić w zarodku jakiekolwiek zamieszki. Był przekonany, że wszystko ma pod kontrolą. Nie przewidział tylko jednego.

Że morderca z rzeźnickim nożem powróci. Kilka minut przed rozpoczęciem zaplanowanej na piątkowy poranek konwencji dwóch młodych chłopców zamiast do szkoły wyruszyło na ryby. Aby skrócić sobie drogę postanowili przejść przez Kingsbury Run. Ostrożnie wyminęli kilku śpiących na ziemi włóczęgów. Nagle pod jednym z krzaków zauważyli zawinięte w kłębek spodnie. Jeden z nastolatków szturchnął zawiniątko wędką i natychmiast obaj odskoczyli jak poparzeni. Ze spodni wyturlała się w ich stronę ludzka głowa. Przerażeni pobiegli do swoich domów, a matka jednego z nich zadzwoniła na policję. Policjanci zabezpieczyli męską głowę. Natychmiast rozpoczęto poszukiwania reszty ciała. Na miejscu od razu pojawili się ludzie Eliota Nessa.

Ness wydał wszystkim absolutny zakaz rozmów z dziennikarzami. Zarządził prowadzenie śledztwa przez 24 godziny na dobę. Przedstawił również instrukcje dotyczące prac operacyjnych. Odtąd specjalnie przeszkoleni funkcjonariusze mieli patrolować Kingsbury Run w przebraniu włóczęgów i pijaków. Tymczasem mijały kolejne tygodnie, a śledztwo, choć nabrało tempa, nie posuwało się do przodu. Wkrótce szalony rzeźnik zaatakował ponownie. 22 lipca do detektywów Wydziału Zabójstw zadzwonił telefon. Podczas spaceru pewna 17-latka natknęła się na ciało bez głowy. Mężczyzna leżał nago na brzuchu.

I działał z pełną premedytacją. Za każdym razem, gdy pojawiały się podobne artykuły na temat szalonego rzeźnika, chwilę później miała miejsce nowa akcja Nessa. Ich liczba dochodziła nawet do dziesięciotygodniowo. Kolejne aresztowanie gangsterów oraz naloty na świątynię hazardu natychmiast trafiały na pierwsze strony gazet. i skutecznie przykrywały informacje o grasującym w mieście szaleńcu. 10 września pewien bezdomny z Kingsbury Run odnalazł w zaroślach męski tors. Kilka godzin później policja trafiła na dolne połowy nóg i zakrwawione ubrania. Brak głowy i obu dłoni uniemożliwił identyfikację ofiary. Tylko jedno było pewne. Rzeźnik wrócił i ma na swoim koncie co najmniej sześć ofiar.

Cała akcja przeprowadzona została w ścisłej tajemnicy z uwagi na fakt, że kuzyn lekarza był nie tylko wpływowym kongresmenem, ale i zaciekłym wrogiem Nessa. Jego kolejny błąd mógł definitywnie zakończyć jego błyskotliwą karierę. Wcześniejsze śledztwo wykazało, że dr Francis Swinney był alkoholikiem i seksualnym dewiantem. Po swoim rozwodzie popadł w paranoję i zaczął zdradzać objawy psychozy. Zbiegło się to w czasie z zabójstwem pani Jeziora, którą Ness uważał za pierwszą ofiarę rzeźnika. Co więcej, podejrzany lekarz urodził się i wychowywał w pobliżu Kingsbury Run, więc doskonale znał okolice. Z racji wykonywanego zawodu doskonale znał też anatomię człowieka i umiał fachowo rozczłonkować ludzkie ciało.

Jako człowiek nie dający się zastraszyć, nie do złamania, nieustraszony, nieprzekupny. Po prostu nietykalny. Źródła wykorzystane do stworzenia materiału. Artykuł Marlene Bardsley, Elliot Ness, The Man Behind the Myth, opublikowany na stronie Crime Library. Artykuł Marlene Bardsley, The Kingsbury Run Murders or Cleveland Torso Murders, opublikowany na stronie Crime Library. Artykuł Johna Bartloa Martina, The Butcher's Dozen, The Cleveland Torso Murders, opublikowany w roku 1950 w czasopiśmie Harper's Magazine. Książka Oscara Freyleya i Elliot Nessa, The Untouchables, wydana w Nowym Jorku w roku 1957 przez wydawnictwo Juliana Messnera.

Książka Paula W. Hamela, Elliot Ness, The Real Story, wydana w Nashville, Tennessee w roku 2000 przez wydawnictwo Cumberland House. Książka Douglasa Periego, Elliot Ness, The Rise and Fall of an American Hero, wydana w Nowym Jorku w roku 2015 przez wydawnictwo Thorndike Press. Książka Maxa Collinsa i Brada Schwartza, Scarface and the Untouchable, Al Capone, Elliot Ness and the Battle of Chicago. Wydana w Nowym Jorku w roku 2018 przez wydawnictwo Williama Morrowa. Książka Jamesa Jacina Bejdala, In the Wake of the Butcher, Cleveland Torso Murders. Wydana w Kent, Ohio w roku 2001 przez wydawnictwo The Kent State University Press. Książka Tima Huddlestona, The Mad Butcher of Kingsbury Run, wydana w Nowym Jorku w roku 2018 przez wydawnictwo Williama Moreau.

Książka Stevena Nickela, Torso, Elliot Ness and the Hunt for the Mad Butcher of Kingsbury Run, wydana w Nowym Jorku w roku 1990 przez wydawnictwo Avon Books.